மின்னல் வரிகள்

Thursday, September 26, 2013

மொறுமொறு மிக்ஸர்-20

Posted by பால கணேஷ் Thursday, September 26, 2013

என் நண்பனைப் பார்க்க நான் சென்ற சமயம் அவன் வீட்டிலில்லை என்பதால் காத்திருக்¢க நேர்ந்தது. அவன் மனைவி நாலாம் வகுப்புப் படிக்கும் தன் மகளுக்குப் பாடம் சொல்லித் தந்து கொண்டிருந்தாள். அங்கேயிருந்த குமுதத்தைக் கையிலெடுத்துப் புரட்டிக் கொண்டிருந்த நான் சும்மாயிராமல் அந்தச் சுட்டி ஒன்றிரண்டு முறை அவள் அம்மாவிடம் சந்தேகம் கேட்டபோது நான் முந்திக் கொண்டு பதில் சொன்னேன். "அம்மாவே சொல்லட்டும் அங்க்கிள்" என்றது அது. "சரிம்மா"வென்று புத்தகத்தைப் புரட்டிய நான், அடுத்த சில நிமிடங்களிலேயே அவள் கேட்ட ஏதோ கேள்விக்கு என்னை மறந்து பதிலிறுத்து விட்டேன். சட்டென்று என்னைத் திரும்பிப் பார்த்த அந்த வாண்டு, "அங்கிளுக்கு எல்லாத்துக்கும் ஆன்ஸர் தெரிஞ்சிருக்கு. ஏன் அங்க்கிள்... 1948ல நம்ம பிரதமரோட பேர் என்ன?"ன்னு கேட்டுச்சு.

"ஹும், ஒரு சிறுகுட்டி நம்மைச் சோதிக்குன்னு" என்று மனதுக்குள் சிரித்துக் கொண்டு கெத்தாக, "ஜவஹர்லால் நேரும்மா" என்றேன். "தப்புத் தப்பா ஆன்ஸர் சொல்றீங்க..." என்று கை கொட்டிச் சிரித்தது அது. "நான் சரியாத்தாம்மா சொன்னேன்" என்க, அவள் சொன்னாள், "1948லயும் நம்ம பிரதமரோட பேர் மன்மோகன்சிங் தான் அங்க்கிள். அவரு என்ன வருஷத்துக்கு ஒரு பேரா மாத்திக்குவாரு...?" நான் 'ழே'யென்று விழிக்க, நண்பனின் மனைவி வாய்விட்டுச் சிரித்துவிட்டுச் சொன்னாள்: "அண்ணா... இன்னிக்கு வாரமலர்ல இந்தத் துணுக்கு வந்திருக்கு. நான் படிச்சுட்டு சிரிச்சிட்டிருந்தப்ப, இவ என்னன்னு கேட்டா. விளக்கமா சொன்னேன். இப்ப ப்ராக்டிகலா உங்ககிட்ட டெஸ்ட் பண்ணிட்டா..." அவ்வ்வ்வ்! இன்றையக் குழந்தைகள் ரொம்பத்தான் வெவரமப்பா!

================================================

எண்களில் ஏழு என்கிற எண் மனிதர்களோடு விசித்திரத் தொடர்புடைய ஒரு எண்ணாகும். ஏழு பிறப்பு, ஏழு உலகங்கள், ஏழு ராகங்கள் என்று ஏழுக்குப் பின்னாலே உள்ள விஷயங்கள் ஏன் ஏழோடு நின்றுவிட்டன? அது ஏன் எட்டுப் பிறப்பு என்றோ எட்டு உலகங்கள் என்றோ குறிப்பிடப்படுவதில்லை என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. மொத்தத்தில் உலகம் என்றால் ஏழு, உருவம் என்றாலும் ஏழு, பிறப்பென்றாலும் ஏழு என்று எழு பிரதானப்படுத்தப்படுவதன் பின்னாலே சில சித்த சூட்சுமங்கள் உள்ளன.

நம் உடம்பு ஐந்து பூதங்களால் ஆனது. நீர், நிலம், காற்று, வெளி, நெருப்பு என்கிற ஐந்துமே நம் உடம்புக்குள்ளேயம் உள்ளது. நம் உடம்பில் மட்டுமல்ல... மிருகங்கள், தாவரங்களிடம் கூட இந்த ஐந்துவிதக் கூறுகள் உண்டு. இந்த ஐந்தும் ஒன்று சேர்ந்து உருவாகின்ற ஒரு விஷயமே நம் உடலாகும். மனிதர்களிடம் மட்டும் இந்த ஐந்து சற்று விரிந்து ஆறு என்ற ஒரு அறிவைப் பெற்று நிமிர்கின்றது. ஆறாகிய அறிவுதான் எண்ணங்களாகிய மனமாக வடிவம் கொள்கிறது. எண்ணங்கள் என்றாலே அது சப்தம்தானே? அதாவது, ஆறாகிய அறிவு ஏழாகிய சப்தமாகிறது. இந்த சப்தம்தான் பாட்டு, பேச்சு, மௌனம் என்று பல வடிவங்களை எடுக்கிறது. மொத்தத்தில் மனிதன் அறியப்படுவது, வளருவது, வாழ்வது என்கிற எல்லாமே அவன் பேசுவதை வைத்துத்தான்.

இதைவைத்தே அவன் அரிய பல உண்மைகளை எட்டுகிறான். ஏழு முதிர்ந்தால் அடுத்தது எட்டு... எட்டி விட்டால் அடுத்துது ஒன்பது! இந்த ஒன்பதுக்கு ஒரு விசி¢த்திரமான தன்மை, இதை எதால் பெருக்கினாலும் இதன் மடங்குகளில் இது மாறவே மாறாது. அவை எல்லாமும் கூட்டுத் தொகை ஒன்பதாகவே முடியும். மாறாத் தன்மை உடையதை நாம் கடவுளாக நினைக்கிறோம். கடவுளே அழியாத, அழிக்க முடியாத சக்தி. ஒன்பதிடமும் அந்தத் தன்மை பொருந்துகிறது. அதனால்தான் ஒன்பது சார்ந்த விஷயங்களை ¨நவ சக்தி¨, ¨நவக்கிரகங்கள்¨, ¨நவநாயக சித்தர்கள்¨ என்கிறோம். -¨சிவரகசியம்¨ நூலில் இந்திரா சௌந்தர்ராஜன்

================================================

இரண்டு மாதத்திற்கு முன் என் பழைய கணக்கு என்ற தலைப்பில் என்னுடைய சிறுவயது நினைவுகளை ப்ளாஷ்பேக்கிய போது அதில் நான் முதன் முதலாக வாட்ச் கட்டியது பற்றியும், அது நன்றாகத் தெரிய வேண்டும் என்ற ஆவலில் புகைப்படங்கள் எடுக்கப்படும் போதெல்லாம் மூக்கை (வாட்சை?) நுழைத்ததைப் பற்றியும் சொல்லியிருந்தேன். அந்தப் படங்கள் எதுவும் இல்லையா என்று சில நட்புகள் கேட்டிருந்தனர். சமீபத்தில் சித்தி வீட்டிற்குச் சென்று அந்தப் பழைய படங்களைத் தேடி எடுத்து வந்தேன். அதிலிருந்து இரண்டு படங்கள் இங்கே உங்கள் பார்வைக்கு. கிடைக்கிற கேப்ல முகத்தையும்... முக்கியமா கையையும் நீட்டிட்டிருக்கற அந்தச் சிறுவனாவே நான் இருந்திருக்கலாம்... ஹும்!

================================================

* ஒரு மனிதன் விமானத்தில் சாகசங்கள் செய்வதற்காக மேலே பறந்தான். துரதிர்ஷ்டவசமாக அவன் கீழே விழுந்தான். அதிர்ஷ்டவசமாக தரையில் ஒரு வைக்கோல் போர் இருந்தது. துரதிர்ஷ்டவசமாக ஒரு கூரிய கடப்பாரை வைக்கோல் போரிலிருந்து வெளியே நீண்டிருந்தது. அதிர்ஷ்டவசமாக அவன் கடப்பாரையில் விழவில்லை. துரதிர்ஷ்டவசமாக அவன் வைக்கோல்போர் மேலும் விழவில்லை.

* ஒருமுறை எங்களூர் டூரிங் டாக்கீஸில் 'கந்தன் கருணை' படம் பார்க்க என் பாட்டியையும் அழைத்துப் போயிருந்தேன். முருகனாக நடித்த சிவகுமார் கையில் வேலுடன் தோன்றியதும் பாட்டி எழுந்து இரண்டு கைகளையும் கூப்பி வணங்கினார்கள். பின்னாலிருந்து ஒரு குரல், "பாட்டி... அது முருகன் இல்லை, சிவகுமார்! உக்காரு..." என்றது. அதைத் தொடர்ந்து சிலர் சிரிக்கும் சப்தம் கேட்க, எனக்கு அவமானமாக இருந்தது. பாட்டி குரல் வந்த பக்கம் திரும்பி, "எவன்டா அவன்...? சிவகுமாரன் என்றால் முருகன்தான் என்பது தெரியாதவன்..." என்று சத்தமிட... எல்லாப் பக்கமும் கப்சிப்!

* பாரதிதாசன் 'குயில்' ஏடு நடத்திக் கொண்டிருந்த நேரம். முத்துப்பேட்டையில் ஒரு திருமண விழாவுக்கு வந்திருந்தார். கூட்டத்தினரிடம், "இந்தப் பக்கமெல்லாம் குயில் கிடைக்குதா?" என்று கேட்டார். முதியவர் ஒருவர் சூள் கொட்டிவிட்டுச் சொன்னார்... "எங்கேங்க கிடைக்குது? இந்தப் பக்கம் இருந்த காட்டையெல்லாம் வெட்டிப்புட்டானுங்களே... குயில் எங்கருந்து கெடைக்கும்?" என்று.

-இவை சுட்ட பழங்கள் பழைய 'குமுதம்' இதழ்களிலிருந்து!

================================================

காந்தி கணக்கு என்றாலே கிட்டதட்ட 'நாமம்' என்கிற அர்த்தத்தைதான் நாம் உருவாக்கி வைத்திருக்கிறோம். ஆனால், காந்தி கணக்கு என்பதற்கான உண்மையான அர்த்தம் என்ன? மகாத்மா காந்தி உப்பு சத்தியாகிரகம் மேற்கொண்டிருந்தபோது, அவருக்கு வியாபாரிகள் அத்தனை பேரும் தார்மீக ஆதரவு அளித்தார்கள். அவர்கள் காந்தியிடம் “நேரடியாக எங்களால் இந்தப் போராட்டத்தில் கலந்துகொள்ள முடியாது. ஆனால், எப்படியாவது உங்கள் போராட்டத்திற்கு நாங்கள் ஆதரவு அளிப்போம். இதில் கலந்துகொள்ள வரும் தொண்டர்களை எங்கள் கடைகளில் எது வேண்டுமானாலும் வாங்கிக் கொள்ள சொல்லுங்கள். பணம் தர வேண்டாம். அடையாளம் தெரியாமல் பணம் கேட்க நேரும்போது, 'காந்தி கணக்கு' என்று எங்களுக்கு புரியும்படி சொன்னால் போதும். நாங்கள் அவர்களிடம் பணம் கேட்க மாட்டோம்” என்றார்களாம் அந்த வியாபாரிகள். அப்படி வந்ததுதான் காந்தி கணக்கு.

================================================

To end with a smile :

"அப்பா ... காக்கா கத்துனா சொந்தக்காரங்க‌ வருவாங்காளா?" "ஆமாம்... மகனே" "அப்படின்னா எப்போ திரும்பி போவாங்க?" "உங்க அம்மா கத்தினா போய்டுவாங்க..."

Categories: என் ரசனை, மிக்ஸர்

சரிதாவும், நம்பியாரும்!

Posted by பால கணேஷ் Monday, September 23, 2013

பொதுவாக சரிதா விருப்பங்கள் அதிகம் இல்லாதவள். ஆனால் சில சமயங்களில் அவளுக்கு ஏற்படும் விருப்பங்கள் விபரீதமாகி, என் பேங்க் பேலன்ஸுக்கு உலை வைப்பது வழக்கம். அப்படி என்னதான்யா அவள் விருப்பப்பட்டு அடம் பிடித்துவிடப் போகிறாள் என்றுதானே நினைக்கிறீர்கள்..? சென்ற வாரம் நடந்த (சோகக்)கதையைக் கேளுங்கள்... புரிந்துவிடும்!

‘‘ஹப்பா... என்னா வெயில்... என்னா வெயில்...’’ என்று முனகியபடி ஃபேனைச் சுழலவிட்டு அதன் கீழிருந்த ஃசோபாவில் சரிந்தேன். ‘‘என்னங்க... ஏசிப் போடுங்க, ஏசிப் போடுங்கன்னு ஒரு வாரமா கரடியாக் கத்திட்டிருக்கேன். கொஞ்சமாச்சும் கவனிக்கிறீங்களா?’’ என்றாள். ‘‘அறிவு கெட்டவளே... மனுஷியாக் கத்த வேண்டியது தானேடி முட்டாளே... லூசு...’’ என்று ஆரம்பித்து நான் திட்டத் திட்ட, அவள் முகம் சிறுத்தது. நான் பணிந்தால் எகிறுவதும், எகிறினால் பணிவதும் அவள் வழக்கம் என்பதால் ‘‘இப்ப எதுக்காக இப்படிக் கன்னாபின்னான்னு திட்டறீங்களாம்?’’ என்றாள் மெதுவாக. ‘‘நீதானே ஏசிப்போடுன்னு சொன்ன... அதான் நல்லா ஏசிப் போட்டேன்’’ என்றேன். சப்தமெழத் தலையில் அடித்துக் கொண்டாள்.

‘‘அடராமா... என்னிக்கு நான் சொல்ற விஷயத்தை நீங்க சரியாப் புரிஞ்சுட்டிருக்கீங்க இப்ப புரியறதுக்கு? ஒரே வெக்கையா இருக்கே... ஒரு ஏ.சி. மெஷின் வாங்கிப் போடுங்கன்னுதானே கேட்டுட்டிருக்கேன். நம்ம அக்கம் பக்கத்து வீட்ல எல்லார்ட்டயும் இருக்கு தெரியுமா? நம்ம வாசனுக்குத் (அவள் தம்பி) தெரிஞ்ச கடை ஒண்ணு இருக்காம். டிஸ்கவுண்ட்ல வாங்கித் தர்றேன்... நமக்கு நாலாயிரம் மிச்சமாகும்ங்கறான்...’’

‘‘வாசனா...? அவன் எனக்கு நாலாயிரம் மிச்சம் பண்ணினா, அதுக்குப் பின்னால நாப்பதாயிரத்துக்குச் செலவு வெச்சிருப்பானே...’’ என்றேன். ‘‘ஹும்... அவனானா அக்கா, அத்திம்பேர்னு உசிர விடறான். உங்களுக்கானா அவனைக் கண்டாலே இளக்காரம்தான். எங்க வீட்டு மனுஷாளை எப்ப மதிச்சிருக்கீங்க நீங்க...’’ என்று ஆரம்பித்தாள் கடூரமான குரலில். வேறென்ன... ‘‘சரிம்மா... ஆஃபீஸ்ல என்னை வந்து பாக்கச் சொல்லு. செக் தர்றேன். உடனே ஒண்ணு வாங்கிரலாம்’’ என்று (வழக்கம் போல) நான் சொல்வதில் முடிந்தது அது.

‘‘என்னங்க... நானும் வாசனுமாப் போயி ஏ.ஸி. மெஷின் வாங்கிட்டு வந்துட்டோம். அதை ஃபிட் பண்றதுக்கு ஆளுங்களை அனுப்பறேன்னாங்க. கொஞ்சம் பர்மிஷன் போட்டுட்டு உடனே வாங்களேன்...’’ என்று செல்போனில் பேசிய சரிதாவின் குரலில்தான் எத்தனை இனிமை! உடனே கிளம்பி வந்த எனக்கு, என் வீட்டில்தான் நுழைகிறேனா என்று சந்தேகமே வந்துவிட்டது. அக்கம்பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களையெல்லாம் வரவழைத்து தான் ஏ.ஸி. மெஷின் வாங்கிவிட்ட பிரபாவத்தைப் பாடிக் கொண்டிருந்தாள். ஏதோ பெண் பார்க்க வந்தவர்கள் மாதிரி அவர்களுக்கு பக்கோடா, (நெய் மணக்க) கேசரி என்று உபசாரம் வேறு. சரிதான்... இந்த யானையை வாங்கியதால் இன்னும் எத்தனை அங்குசங்களுக்குச் செலவு பண்ணப் போகிறேனோ என்று (அவற்றைச் சாப்பிடாமலேயே) எனக்கு வயிற்றைக் கலக்கியது.

ஏ.ஸி. மெஷின் பொருத்தித் தருவதற்காக இரண்டு மெக்கானிக்குகள் வந்தனர். ஹாலில் எங்கே மாட்ட வேண்டுமென்று சரிதா சொல்ல, வேலை செய்து கொண்டிருந்த அவர்களிடம் ஏ.ஸி. மெஷின் என்ன லெவல் கூலிங்கில் வைக்க வேண்டுமென்று நான் கேட்டுக் கொண்டிருந்த சமயம் பார்த்துத்தானா சரிதா அக்கம்பக்கத்தினரை அனுப்பிவிட்டு உள்நுழைய வேண்டும்? ‘‘டேய் வாசா... இவங்க கிட்ட ஏ.ஸி. மெஷின் பத்தின எல்லா விஷயத்தையும் நல்லாக் கேட்டுக்கோடா... உங்கத்திம்பேருக்கு அவ்வளவு சமத்து(?) பத்தாது’’ என்று உரக்க அவள் சொல்ல, அந்த ஏ.ஸி. மெக்கானிக் என்னை காக்காய் கொண்டு வந்து போட்ட வஸ்துவைப் போலப் பார்த்தான். அவ்வ்வ்வ்வ்! என்று புலம்பியபடி இடத்தைக் காலி செய்தேன்.

சற்று நேரத்தில் அவர்கள் சென்றதும், என்னமோ காஃன்பரன்ஸில் நலத்திட்டங்களை திறக்கும் முதல்வர் போல வாசன் பெருமையாய் ரிமோட்டைக் கையில் ஏந்தி ஏ.ஸி.யை ஆன் செய்ய, சரிதா கைதட்டினாள். அப்போது வாசனின் செல்ஃபோன் ‘‘ஊதா கலரு ரிப்பன்’’ என்று உரக்க அலறியது. ‘‘டேய், அவருக்கு இப்படி கண்ட பாட்டையும் ரிங்டோனா கத்தவிடறது பிடிக்காதுன்னு எத்தனை தடவை சொல்லியிருக்கேன். வீட்ல வந்தா செல்லை ‘மன்மோகன்’ மோடில போட்டுத் தொலையேண்டா’’ என்று சரிதா (அவனையும்) திட்ட, அவன் தன் அப்பா அம்மாவிடம் ஏ.ஸி. வந்த கதையைச் சொல்ல ஆரம்பித்தான். அப்புறமென்ன...

வேறொரு வேலையாக வெளியில் சென்ற நான் இரவு வீடு திரும்பியபோது ஏ.ஸி. மெஷினிலிருந்து இரண்டு ரம்பங்கள் உரசிக் கொள்கிற தினுசில் ‘கொர்’ என்று பெருத்த சப்தம் வந்து கொண்டிருக்க... மிஷினுக்குக் கீழே வெள்ளையாய் ஒரு மூட்டை தெரிந்தது. ‘‘சரிதாம்மா... ஏ.ஸி. மெஷினுக்கு என்னமோ ஆய்டுச்சு. வினோதமா சத்தம் போடுது பாரு’’ என்று பயந்து சத்தமிட்டபடி அருகில் சென்று பார்த்தால்... அடக்கடவுளே... மரவட்டை போல உடலைச் சுருக்கிக் கொண்டு படுத்திருந்த சரிதாவின் அப்பாவின் வெள்ளை பனியன், வேஷ்டிதான் எனக்கு மூட்டை மாதிரி தெரிந்திருக்கிறது. அந்த ரம்ப சத்தம் அவரிடமிருந்தல்லவா வந்து கொண்டிருக்கிறது! இலவச இணைப்பாக என் மாமியாரின் குரலும் சமையலறையிலிருந்து என்னை வரவேற்றது!

அன்னிக்கு ஆரம்பிச்சதுங்க... அடு¢த்து வந்த வாரம் முழுக்க தான் ஏ.ஸி. வாங்கி விட்ட பெருமை(!)யை விதவிதமாக வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தாள் சரிதா. உதாரணத்துக்கு... செல்லில் வந்த காலை அட்டெண்ட் பண்ணினால், ‘‘அதுவாடி... புதுசா ஏ.ஸி. போட்ருக்கோம்ல. அதனால ரிங் அடிச்ச சத்தமே காதுல விழல...’’ என்று ஆரம்பிப்பதும், இவளாகவே கால் செய்து ‘‘இப்பல்லாம் ஏ.ஸி.யிலயே புழங்கிட்டு, நான் ஏ.ஸி.யில சினிமா பாக்கக் கூட முடிய மாட்டேங்கறது’’ என்று செல் பேச்சை முடிப்பதும் ஆக, சரிதா டமாரம் பலமாக இரைய ஆரம்பித்தது-... ‘இவளுக்கு ஏன்டா செல்ஃபோன் வாங்கித் தந்தோம்’ என்று நான் சலித்துக் கொள்ளுமளவுக்கு. (செல்போன் வாங்கிப் பட்ட அவஸ்தை தனிக்கதை).

‘‘ஏங்க... ஏ.ஸி. ரூம்ல இவ்ளோ பெரிய பீரோ இருந்தா இடைஞ்சலா இருக்கு. ரூம் நல்லாக் கூல் ஆக மாட்டேங்கறது. இதை நகத்தி முன் ரூம்ல போடுங்க...’’ என்று ஆரம்பித்து அடுத்த ஒரு வாரம் என்னை முதுகு அடிமைப்பெண் எம்.ஜி.ஆர். போல வளைந்து போகுமளவுக்கு வீட்டை ரீஅரேன்ஜ் பண்ணுகிறேன் பேர்வழியென்று ‘ட்ரில்’ வாங்கினாள். அவளுக்கு ஏ.ஸி. மெஷின் கூலாக இருக்க, எனக்குள்ளே எழுந்த உஷ்ணத்தில் அது ‘எம்.என்.நம்பியார்’ மாதிரி தெரிய ஆரம்பித்தது எனக்கு.

அந்த மாதக் கடைசியில் கணக்கு வழக்குப் பார்த்தபோது கன்ஃபர்ம்டாகத் தெரிந்து போனது அது நம்பியார்தானென்று! சரிதா செல்போனில் அனைவரிடமும் தன் ஏ.ஸி. பெருமை(!) பேசியதில் செல்ஃபோன் பில் இரண்டு மடங்காகி விட்டிருந்தது. ஏ.ஸி.யை தரிசிக்க(?) வந்த அவள் தோழிகள், உறவினர்கள், அக்கம்பக்கத்தவர்கள் எல்லாருக்கும் தாராளமாக டிபன், ஸ்வீட் செய்து வழங்கியதில் மளிகை பில் இரண்டு மடங்காகி, என்னை விழி பிதுங்க விட்டிருந்தது. அவள் குடும்பம் இடத்தை அடைத்துக் கொண்டதே என்று ஏ.ஸி. ஹாலை அவர்களுக்கு வழங்கிவிட்டு, நான் முன் ரூமில் ஃபேனில் படுத்துக் கொண்டது தப்பாயிற்று. ÔÔஏ.ஸி. ரூம்ல இருக்கறச்ச யாராவது கதவு தட்டினாலும் கேக்கறதில்ல. காலம்பற பால்காரன் பால் போடறதுகூடத் தெரிய மாட்டேங்கறது. நீங்க முன் ரூம்லயே இருந்தா இதெல்லாம் கரெக்டாப் பாத்துக்கறீங்க... இதையே மெயின்டைன் பண்ணுங்களேன்ÕÕ என்று கூலாக அவள் உத்தரவிட... அவ்வ்வ்வ்வ! ஏ.ஸி. எனக்கு எட்டாக்கனி ஐயா...!

இப்போது புரிகிறதா உங்களுக்கு... சரிதா புதிதாய் எதன் மேலாவது ஆசை வைத்தால் நான் ஏன் அலறுகிறேன் என்பது...! அதுசரி... உங்கள் வீட்டில் ‘நம்பியார்’ உண்டா? உங்க அனுபவங்களையும் சொல்லுங்களேன், ப்ளீஸ்...!

Categories: சரிதாவும் நானும், நகைச்சுவை

மீண்டு வந்த மின்னல்!

Posted by பால கணேஷ் Wednesday, September 18, 2013

ஹாய் எவ்ரிபடி... உங்களைல்லாம் பாத்து ரொம்ப நாளாச்சு. எல்லாரும் நலந்தானே...!

எஞ்சோகக் கதையக் கேளு தாய்க்குலமே... அதக் கேட்டாக்கத் தாங்காதம்மா உங்க மனமே... இன்டர்நெட்டு ஒண்ணை நம்பி எங்கடையத் தொறந்து வெச்சேன்... போஸ்ட்டு மேல போஸ்ட்டாப் போட்டு உங்களையும் அறுத்து வந்தேன்... எஞ்சோகக் கதையக் கேளு தாய்க்குலமே...

அப்படின்னு ஆரம்பிச்சு ஒரு மாசமா ஆபீஸ்லயும், வீட்லயும், நெட் கிடைக்காமயும் பட்ட பாட்டைல்லாம் சொல்லிக் கைப்புள்ள ஸ்டைல்ல அழணும் நானு நியாயமா. ஆனா சோகக் கதையிலயும் கூட ஹாஸ்யத்தை எதிர்பார்ர்க்கற டைப்பாச்சுதே நாம... அதனால அதையெல்லாம் விட்டுட்டு ஸ்ட்ரெயிட்டா மேட்டருக்குள்ள வரலாம். கடல்ல விழற மழைத்துளில ஒண்ணு எங்க போகுதுன்னு யாரு தேடப் போறாங்கன்னு எனக்குள்ள ஒரு நெனப்பு இருந்திச்சு. பல பெரிய அலைகளும், சில சிறிய அலைகளும் இந்த மழைத்துளியக் காணாம ‌தேடிப் புடிச்சு விசாரிச்சப்பத்த்தான் என் எண்ணம் தவறானதுன்னு புரிஞ்சிச்சு. இணையத்துல நுழைஞ்சதுல நாமளும் நிறைய மனுஷங்களைச் சம்பாதிச்சிருக்கோம்னு அளவில்லாத சந்தோஷமும் எழுந்துச்சு.

அதுலயும் இந்த ஸ்.பை. ஒருபடி மேல போயி... ‘காணாமல் போன பதிவர்’ன்னு நம்மளைப் பத்தி ஒரு பதிவே எழுதினதப் பாத்ததும் மனசுக்குள்ள ‘டர்ர்’ராயிருச்சு. இனியும் நாம கவனிக்காம வுட்டா...கோவை ஆவி, சீனு, அரசன், ரூபக்-னு நம்ம சங்கத்து உறுப்பினர்கல்லாம் சேர்ந்து புதுசா வந்ந்திருக்கற இந்து பேப்பர்ல கூட விளம்பரம் குடுத்துடுவாங்களோன்னு தோணிச்சு. (எல்லா பயபுள்ள்ளைங்க கிட்டயும் நம்ம போட்டோ வேற இருக்குது!) சரி... நாமளும் ஏதாச்சும் பழையபடி கிறுக்கலாமேன்னு ரீ எண்ட்ரி இப்ப!

‘காணாமப் போன’ அப்படின்னு படிச்சதுமே எழுத்தாளர் சாவி எழுதின அவரோட சின்ன வயசு அனுபவம் ஒண்ணு படிச்சது நினைவுக்கு வந்தது. எட்டு வகுப்பு வரை தமிழில் படித்த அவரை ஒன்பதாம் வகுப்பில் இங்கிலீஷ் மீடியத்துக்கு மாற்றினதால படிக்கறது கஷ்டமா இருக்க, எக்ஸாம் எழுதினா பெயிலாயிடுவோமோன்னு பயந்து, அவங்கப்பா எக்ஸாம் பீஸ் கட்டக் குடுத்த பணத்தை எடுத்துக்கிட்டு ஊரை விட்டு ஓடிட்ட்டாரு.கைல இருந்த காசெல்லாம் தீர்ற நிலையில திருப்பாதிரிபுலியூர்ல படிச்சுட்டிருந்த அவரோட அத்தை மகனைத் தேடிப் போயிருக்க்காரு.அவன் லீவுல சொந்த ஊருக்குப் போயிட்டதால, கைலருந்த காசும் தீர்ந்து போக ரெண்டு நாள் கொலப்பட்டினியா பாடசாலைத் திண்ணையில கெடந்தவரு, ஒரு ஓட்டல்காரரை சினேகம் பண்ணிக்கிட்டு அவர் உதவியால ஊருக்கு லெட்டர் எழுதிப் போட்ருக்காரு. ஊர்ல இவரக் காணாம தவிச்சு இவங்கப்பா அம்மா கோயில் கோயிலா வேண்டிட்டிருக்காங்க. லெட்டரைப் பாத்ததும் அப்பா வந்து சாவியை மயிலாப்பூருக்கு கூட்டிட்டுப் போயிட்ட்டாரு. அங்க அவரு வேண்டிக்கிட்ட மாதிரி பிராமணர்களுக்கு முந்திரிப்பருப்பு, பாயசம் எல்லாம் வெச்சு அட்டகாசமா ஒரு விருந்து போட்ருக்காரு அவரோட அப்பா. விருந்துல சாப்பிட்டுட்டு பெரிசா ஏப்பம் விட்ட படி வந்த ஒருத்தரு, ‘‘சாப்பாடு பிரமாதம்டா... மகராஜனா நீ அடிக்கடி இப்படிக் காணாம போயிண்டிரு... எங்களுக்கு அப்பதான் நல்ல சாப்ப்பாடு கெடைக்கும்’’ அப்படின்னாராம்...! ஹா... ஹா...! அதுமாதிரி நான் காணாமப் போயி திரும்ப வந்ததுக்கு நம்ம ஸ்.பை. சரவணன் உங்க எல்லாருக்கும் விருந்து வெக்காட்டியும் அட்லீஸ்ட் எனக்கு மட்டுமாவது மெகா விருந்து ஒண்ணு வெப்ப்பாருன்னு நெனக்கிறேன். ஹி... ஹி...!

நம்ம ஸ்.பை. தன் பதிவுல எழுதியிருந்த ஒரு வரி எனக்கு ரொம்பப் புடிச்சது. நான் மீண்டும் வலைக்குள்ள வந்ததும் நண்பர்கள் அனைவரோட பதி‌வுகளையும் சேத்துவெச்சுப் படிச்சு கருத்துப் போடுவேன்னு சொல்லியிருந்ந்தாரு. அது ரொம்பக் கரெக்ட். மத்தவங்களுக்கு கருத்து போடறதுக்க்காகவே எனக்குன்னு ஒரு ப்ளாக் ஆரம்பிச்சவன் நானுங்கறதால அம்ம பய நல்லாப் புரிஞ்சு வெச்சுருக்கானேன்னு மகிழ்வா இருந்ந்திச்சு. நாளைலருந்து அதைச் செய்யறதுதான் என்னோட தலையாய (கண்ணாய, கையாய) பணிங்கோ...!

****************************************************

அவர் என் நெருங்கிய நண்பர். ‘பூக்கூடை’ என்ற தளத்தில் தன் சிந்தனை மலர்களை நிரப்பிட்டிருந்தாரு. (யாரெல்ல்லாம் ‘பூக்க்கூடை’க்கு விசிட் அடிச்சிருக்கீங்க? கை தூக்குங்க..) ஆரோக்கியதாஸ் என்பது அவர் பெயர். அநியாயத்துக்கு நல்லவர். செப்டம்பர் 9ம் தேதி செல்வி. ஜெசிந்தா மேரி கிட்ட வசமா மாட்டிக்கிட்டாரு. சீரியஸ் டைப்பான அவரை கல்யாணத்தன்னிக்காவது ‘சிரி’யஸ் போஸ்ல போட்டோ எடுக்கலாம்னு ரொம்ப ட்ரை பண்ணேன்... கடைசில ‘நான் அலுதுடுவேன்’னு மிரட்ட்டினதும் கொஞ்சமா சிரிப்பை(?)ச் சிந்தறாரு பாரு்ங்கோ...!

****************************************************

இப்ப நம்மோட... ஐ மீன் என்னோட... சமீபத்த்திய கோவை ட்ரிப்புல எடுத்த சில படங்கள் உங்க பார்வைக்கு...

Categories: பல்சுவை

பதிவர் திருவிழாவில் சேட்டை!

Posted by பால கணேஷ் Monday, August 26, 2013

பதிவர் திருவிழாவுக்கான இறுதிக்கட்ட பணிகள் விறுவிறுப்பாய் நடந்தேறி வருகின்றன. உணவுப்பட்டியல் இறுதி செய்யப்பட்டு, மேடை அலங்காரம், பதிவர்களுக்கான பாட்ஜ் அச்சிடுதல் என பணிகள் முடுக்கி விடப்பட்டு, வரும் ஞாயிற்றுக் கிழமை சந்திப்பிற்கான படபடப்பு பட்டாம்பூச்சிகள் அடிவயிற்றில் பறக்கத் தொடங்கிவிட்டன.

சென்ற ஆண்டு பதிவர் திருவிழா நடந்த பொழுது ‘தென்றல்’ சசிகலா எழுதிய ‘தென்றலின் கனவு’ என்ற நூல் வெளியிடப்பட்டது. அதை நான் வடிவமைத்திருந்தேன் என்றபோதிலும் அவசரமாக, குறுகிய காலத்திற்குள் செயல்பட்டு அச்சாக்கி கொண்டுவரவேண்டிய நிர்ப்பந்தம் காரணமாக எங்கள் மனதிற்கு முழுமையான திருப்திதரும் வண்ணம் அமையவில்லை. சரி, அடுத்த தொகுப்பினை சசி வெளியிடும்‌போது அதை ஈடுகட்டிக் கொள்ளலாம் என்று எங்களை நாங்களே ஆறுதல்படுத்திக் கொண்டோம்.

இந்த ஆண்டு வெளியிடப்படவிருக்கும் புத்தகங்கள் நான்கு. அதில் இரண்டு என் கைவண்ணத்தில் வெளிவருகிறது என்பது மகிழ்வான விஷயம் (எனக்கு!). சதீஸ் சங்கவியின் ‘இதழில் எழுதிய கவிதைகள்’ புத்தகத்தை நான் வடிவமைத்திருக்கிறேன். சிற்சில படங்களை மாற்றச் சொன்னதைத் தவிர மற்றபடி முழுமையாக உற்சாகப்படுத்தி நான் சுதந்திரமாகச் செயல்பட அனுமதித்தார் சதீஸ் சங்கவி. அவருக்கு ஒரு ஸ்பெஷல் நன்றி! அப்புறம்... அண்ணன் சேட்டைக்காரனின் புத்தகத்தை நான் வடிவமைத்து அச்சிட்டு அது பதிவர் திருவிழாவில் வெளியிடப்பட உள்ளது. அதற்கான அழைப்பிதழ் இங்கே தந்திருக்கிறேன். அவைரும் தவறாது கலந்து கொண்டு உற்சாகப்படுத்தும்படி வேண்டுகிறேன்.