Friday, May 4, 2012

விறுவிறுப்பான போராட்டம்

Posted by பால கணேஷ் Friday, May 04, 2012

நரேந்திரன் கஞ்சி போட்ட காட்டன் துணி போல விறைப்பானான். மெதுவாக, மிக மெதுவாக பட்சி சிறகு காற்றில் மிதப்பது போல் தன்னிடத்திலிருந்து நகர்ந்தான். இடுப்பில் ரிவால்வரைத் தொட்டுப் பார்த்துக் கொண்டான்.

இரண்டு அறைகளையும் பிரிக்கும் தள்ளு கதவை உராய்ந்து கொண்டு சற்று நேரம் நின்றான். அப்புறம் ஷூ முனையால் கதவை மெல்ல மெல்ல நகர்த்தினான். இப்போது ரிப்பன் அளவு இடைவெளி விழ, தன கண்களை அங்கே பதித்து பக்கத்து அறையை நோட்டமிட்டான்.

நம்பிராஜன் இன்னமும் படுக்கையிலேயே இருந்தார். அவரது அருகில் ஒரு ஆசாமி நின்றிருந்தான். மிகக் குறைவான வாட் வெளிச்சத்தில் இரவு விளக்கு சதி செய்தது. நின்ற ஆளின் முகத்தை மூடி ஸ்கார்ஃப் போல ஏதோ கட்டப்பட்டிருக்க, சுலபத்தில் முக அடையாளம் புரியக் கூடாது என்ற கவனம் தெரிந்தது. உயரமாயிருந்தான். அகலமாயிருந்தான். நம்பிராஜனின் படுக்கையருகே குனிந்து-

அவரை ஏதாவது செய்துவிடப் போகிறான் என்று நரேந்திரன் தன் ரிவால்வரை கைக்கு கொண்டு வந்தான். இல்லை. அந்த ஆள் நம்பிராஜனைத் தொந்தரவு செய்யாமல், கால்களை வாத்து போல் எடுத்து வைத்து அங்கிருந்து நகர்ந்தான். சுவரில் தொங்கிய அலங்கார கடிகாரத்தை அண்டினான். அதை ஒற்றைக் கையால் கழற்றினான். இன்னொரு கையை சுவரில் செலுத்தினான். க்ளிக் என்று சிட்டிகை போடுவது போல் ஒரு ஒலி.

எதையோ எடுக்கிறான். அது இந்தக் கேஸிற்கு மிக முக்கியமானதாக இருக்கக் கூடும். அதை எடுத்துக் கொண்டு அவன் நழுவி விட்டால் ஆபத்து. நரேந்திரன் செயல்பட நிச்சயித்தான். ரிவால்வரின் ஸேஃப்டி காட்சை விடுவித்தான். க்ளக் என்ற அந்த ஒலியைக் கேட்டதும், கடிகாரத்தைக் கழற்றியவன் அப்படியே உறைந்து நின்றான்.

``அசையாதே'' என்றான் நரேந்திரன் குரலை ஏற்றாமல். ``அசைந்தால் என் துப்பாக்கி உன் முதுகை சல்லடையாக்கி விடும்.''

அந்த ஆள் கடிகாரத்தை அதன் ஆணியில் மாட்டிவிட்டு இரண்டு கைகளையும் உயரத் தூக்கி சுவரைப் பார்த்து நின்றான். அவன் இடது கையில் கசக்கப்பட்டு, சுருட்டப்பட்டு சில காகிதங்கள்.

``அதை என்னிடம் கொடு...''

நரேந்திரன் ஒவ்வொரு அடியாக முன்னேறினான். அந்தக் காகிதத்திற்காக தன் இடது கையை நீட்டினான். வலது கையில் ஸ்டெடியாக ரிவால்வர். நரேந்திரன் இன்றைக்கு நிறைய தவறுகள் செய்கிறான். பெட்ரூம் விளக்கின் ஒளி அவன் மீது படிந்து அவனுக்கு முன்னதாக அவனுடைய மசமசப்பான நிழலை சுவர் வரை கொண்டு போய் விட்டதை அவன் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை.

கையைத் தூக்கி நின்றிருந்தவன் இந்த விஷயங்களில் தனியாக டிப்ளமா வாங்கியிருந்தான். நரேந்திரனின் நிழலை வைத்து நரேந்திரன் இரண்டடி தூரத்திற்குள் வந்ததை கணக்கிட்டதும் செயல்பட்டான்.

 அறுத்து விட்ட தேங்காய் போல சரேலென தரையில் விழுந்தான். விழுந்த அதே கணம் புரண்டு நிமிர்ந்தான். நிமிர்ந்த அதே கணம் உரம் பாய்ந்த அவனுடைய வலது கால் ஸ்ப்ரிங்கால் விடுவிக்கப்பட்டதைப் போல் உதறி நரேந்திரனின் வலது கையை உதைத்தது. சுடுவதா வேண்டாமா என்ற தயக்கமாய் இருந்த ரிவால்வர் காற்றில் டைவ் அடித்துப் பறந்தது.

இப்போது எதிரி கைகளை சுவரில் அடித்து ஊன்றி எம்பினான். நரேந்திரனின் தோளுக்கு அவன் கால் இறங்கியது. நரேந்திரன் உஷாராகி அந்தக் காலைப் பற்றி சரேலென முறுக்கி இழுத்தான். எதிரி அந்தத் தாக்குதலை எதிர்பார்த்தவன் போல் தனது வலது கையை மடக்கி, காற்றில் ஒளி வேகத்தில் பாய்ச்ச, நரேந்திரன் நகருமுன் முகவாயில் அந்த அடி இறங்கியது.

முப்படி உயரத்திலிருந்து கான்க்ரீட் தளத்தில் குப்புற விழுந்தது போல் இருந்தது நரேந்திரனுக்கு. யாரோ பல் டாக்டர் என்னால் பணக்காரர் ஆகப் போகிறார். எதிரியின் காலை விட்டுவிட்டு அவன் முகத்துக்குப் பாய்ந்தான் நரேந்திரன். முதல் ஆர்க்கில் எதிரியின் முக்காட்டுத் துணி கையோடு பிய்ந்து வந்தது. இரண்டாவது ஆர்க் போடுமுன் எதிரி தன் முழங்காலை மடித்து நரேந்திரன் மீது செலுத்தி, முதன் முறை பிசகி, இரண்டாவது முறை நெஞ்சில் கும்க் என்று பாய்ச்சினான்.

 நரேந்திரன் பக்கெட் ஆக்ஸிஜனை இழந்து கைகளை அகல விரித்தான். எதிரி இதற்காகவே தினமும் எண்ணெய் போட்டு மஸாஜ் செய்து தன் தசைகளை முறுக்கி வைத்திருந்தது போலிருந்தது. நரேந்திரன் தன் முஷ்டியை மடக்கி காற்றைக் கிழித்து எதிரியின் மூக்குக்கு குறி வைக்க, அது அவன் தாடையில் இறங்கியது. அவன் மல்லாந்து சுவரை மோதினான். உடன் நரேன் பாய்ந்து அவன் கண்களுக்குக் குறி வைத்து விரல்களைப் பாய்ச்சினான். ``நாஸர், இனி நீ தப்ப முடியாது...''

நாஸர் வெகு உன்னதமாகக் கணக்கிட்டு சரேலென தன் வாய் திறந்து நரேந்திரனின் விரல்களைக் கடித்தான். நெருப்புப் பற்ற வைத்ததுபோல் நரேந்திரன் கைகளை உதறிக் கொள்ள, நாஸர் விரித்த உள்ளங்களையை முறம் போல நரேந்திரனின் கழுத்தில் இறக்கினான். நரேந்திரன் உருண்டு புரண்டு எழுந்திருக்கும் முன், நாஸர் அந்த இடத்திலிருந்து எகிறினான். ஒரே ஜம்ப்பில் கதவை அணுகி, சரேலென வெளியே பாய்ந்து விட்டான்.

நரேந்திரன் அவனுக்குப் பின்னே பாய்ந்தான். ஆனால் அவன் ஹாலுக்குள் பிரவேசிப்பதற்குள் நாஸர் வாசல் கதவைத் தாண்டியிருந்தான். சட்டென அறைக் கதவைச் சார்த்தி அவன் வெளியில் தாளிட்டு விட, நரேந்திரன் அக்கம் பக்கம் பார்த்து, ஜன்னலைத் தேர்வு செய்து வெளியே குதித்தான். ஆனால் அதற்குள் காரியம் மிஞ்சி விட்டது.

சிமெண்ட் பாதையில் காற்றைவிட வேகமாக ஓடி, திறந்த கேட் வழியே வெளியே அம்பு போல் பாய்ந்து இரண்டாவது நொடியில் சின்ன இருமலுடன் ஒரு மோட்டார் சைக்கிள் கிளம்ப, நரேந்திரன் இனி இந்த இரவில் அவனை எட்டிப் பிடிப்பது இயலாத காரியம் என்று உணர்ந்தான்.

============================================

ஃப்ரெண்ட்ஸ்! ‘சுபா’வின் துப்பறியும் நாவலில் இருந்து ஒரு விறுவிறு்ப்பான பகுதியை இங்கே படித்தீர்கள். இனி, இங்கே க்ளிக்கி வலைச்சரம் சென்று நரேந்திரன்-வைஜயந்தியை சந்தியுங்கள்!

Thursday, May 3, 2012

ஜோதிடமும், ராஜேஷ்குமாரும்!

Posted by பால கணேஷ் Thursday, May 03, 2012

கோவையில் கல்லூரி விழா ஒன்றில் நேருக்கு நேர் நிகழ்ச்சியில் என்னிடம் ஒருவர் கேட்ட கேள்வி இது: ‌ஜோதிடத்தை நம்பலாமா? நான் சொன்ன பதில்: மனோதிடம் உள்ளவர்களுக்கு ஜோதிடம தேவையில்லை.

நான் குடியிருக்கும் பகுதியைச் சேர்ந்த நண்பர் ஒருவர் பஸ் ஸ்டாப்பில் பஸ்ஸுக்காக காத்திருந்தபோது அந்தப் பக்கமாய் காரில் சென்ற நான் அவரைப் பார்த்ததும் காரை நிறுத்தினேன். ‘‘என்ன ஜானகிராமன்... பஸ்ஸுக்கா? கார்ல ஏறுங்களேன். சிட்டிக்குத்தானே போறீங்க...?’’

ஜானகிராமன் ஏறிக் கொண்டார். பதினைந்து நிமிஷப் பயணத்தில் காந்திபுரம் வந்தது. காரை நிறுத்தினேன். அவர் செல்ல வேண்டிய வீட்டுக்கு முன்பாய் சுவரில் ஒரு சிறிய போர்டு தெரிந்தது.

                              ஜோதிடபூஷணம் மாணி்க்கவேலு

(இங்கே கைரேகை, ஜாதகம், எண்கணிதம், வாஸ்து துல்லியமாய் கணித்துச் ‌சொல்லப்படும்)

‘‘நீங்களும் உள்ளே வாங்க ராஜேஷ்குமார்! ஜோதிடர் மாணிக்க வேலு உங்களைப் பார்த்தா ரொம்பவும் சந்தோஷப்படுவார்!’’ என்றார் நண்பர். மறுக்க முடியாமல் உள்ளே போனேன்.

ஜோதிடர் மாணிக்க வேலு சுமார் அறுபது வயதில் பளீரென்ற வெள்ளை வேஷ்டி, சட்டையில் நெற்றியில் சந்தனம், குங்குமம் மின்ன உட்கார்ந்திருந்தார். நண்பர் என்னை அவர்க்கு அறிமுகப்படுத்தி வைத்ததும் பெரிதும் சந்தோஷப்பட்டார். காபி வரவழைத்தார். பொதுவான விஷயங்களைப் பேசிக் கொண்டே காபி சாப்பிட்டுக் ‌கொண்டிருந்தபோது வாசல் பக்கம் ஒரு குரல் கேட்டது. ‘‘அய்யா...’’

ஜோதிடர் எட்டிப் பார்த்துவிட்டு மலர்ந்தார். ‘‘வாங்க பொன்னம்பலம்...’’ அந்த பொன்னம்பலம் உள்ளே வந்தார். கையில் ஸ்வீட் பாக்ஸ். ‘‘என்ன பொன்னம்பலம்... குழந்தை பொறந்தாச்சா?’’

‘‘ஆமாங்கய்யா... அய்யா, நீங்க பொண்ணுதான் பொறக்கும்னு சொன்னீங்க. ஆனா பையன் பொறந்து இருக்கான்...’’

‘‘நான் அப்படிச் சொல்லியிருக்கவே மாட்டேன். நீங்க எப்ப என்கிட்டே ஜோஸ்யம் பாக்க வந்திருந்தீங்க?’’

‘‘ரெண்டு மாசத்துக்கு முந்தி. இருப்தி ரெண்டாம் தேதி’’

‘‘இப்ப பாத்துடலாம்...’’ என்று சொன்ன ‌ஜோசியர், மேஜை டிராயரைத் திறந்து, ஒரு டைரியை எடுத்தார். புரட்டினார். ‘‘22ம் தேதிதானே...! ம்... உங்களுக்குச் சொன்ன பலன்களை சுருக்கமா எழுதி வெச்சிருக்கேன். அதில ஒரு பலன் ஆண் குழந்தை பிறக்கும்னு எழுதி வெச்சிருக்கேன். நீங்களே பாருங்க...’’ டயரி வரிகளைக் காட்டினார். அந்த பொன்னம்பலம் பார்த்தார். ‘‘நீங்களும் பாருங்க ஸார்...’’ என்று என்னிடமும் காட்டினார். ‘ஆண் குழந்தைபிறக்கும்’ என்று தெளிவாக எழுதி வைத்து இருந்தார்.

பொன்னம்பலம் தலையைச் சொறிந்தார். ‘‘அய்யா... மன்னிக்கணும். நீங்க சொன்னதை நான்தான் காதுல சரியாப் போட்டுக்கலை போலருக்கு... தப்பா நெனைச்சுக்காதீங்கய்யா...’’ ஸ்வீட் பாக்ஸைக் கொடுத்து விட்டு அவர் போய் விட்டார்.நானும் நண்பர் ஜானகிராமனும் ஜோதிடரிடம் விடை பெற்றுக் கொண்டு புறப்பட்டோம். என் மனசுக்குள் ஜோதிடத்தைப் பற்றிய ஓர் உயர்வான அபிப்ராயம் லேசாய் முளை விட்டிருந்தது.

காரை ஓட்டிக் கொண்டே நான் ஜானகிராமனைப் பார்த்தேன். ‘‘பரவாயில்லையே... உங்க ஜோதிட நண்பர் ரொம்பவும் பவர்ஃபுல்லாய் இருக்கார்...’’

ஜானகிராமன் உதடு பிரியாமல் சிரித்தார் ‘‘என்ன சிரிக்கறீங்க?’’

‘‘சிரிக்காமே என்ன பண்றது? பொழப்பு நடக்கணும்னா இப்படிப்பட்ட கெட்டிக்காரத்தனம் வேணும். இல்லையா?’’

‘‘கெட்டிக்காரத்தனமா..?’’

‘‘ம்... அந்த பொன்னம்பலத்‌தோட ஜாதகத்தைப் பார்த்துட்டு, உனக்கு பெண் குழந்தைதான் பிறக்கும்னு சொல்லியிருப்பார் மாணிக்கவேலு. அவர் போனதும் டைரியில சொன்ன பலன்களை எழுதும் போது பெண் குழந்தை பிறக்கும் என்பதற்குப பதிலாய் ஆண் குழந்தை பிறக்கும்னு மாத்தி எழுதிக்குவார். ரெண்டு மாசம் கழிச்சு பொன்னம்பலம் வரும்போது பெண் பிறந்திருக்குன்னு அவர் சொன்னா... ‘பாத்தியா, நான் ‌சொன்ன மாதிரியே பெண் குழந்தை பிறந்தது’ன்னு சொல்லி தன்னோட ஜோசியத் திறமையை மெச்சிக்குவார்... ஒருவேளை இவர் சொன்னதுக்கு மாறாய் ஆண் குழந்தை பிறந்து இருந்தால் உடனடியாய் டைரியை எடுப்பார். அதில் ஆண் குழந்தை என்று எழுதியிருப்பதைப் பார்த்ததும் வந்தவர் அயர்ந்து போய் விடுவார். இப்ப சொலலுங்க... இது கெட்டிக்காரத்தனம் இல்லையா?’’

ஜானகிராமன் பேசப் பேச... ஜோதிடக்கலையை உயர்வாய் எண்ணிய என்னுடைய எண்ணத்திற்கு ஒரு மெகா முற்றுப்புள்ளி வைத்தேன்.
-‘ஊஞ்சல்’ இதழில் ராஜேஷ்குமார் எழுதிய
‘ ரெடி, ஸ்மைல் ப்ளீஸ்!’ தொடரிலிருந்து...

ராஜேஷ்குமாரின் ஒரு அனுபவத்தைப் படிச்சு ரசிச்ச நீங்க அவரோட கதாபாத்திரங்களான ரூபலா - விவேக் - விஷ்ணு புகுந்து விளையாடும் வலைச்சரப் பதிவை இங்கே க்ளிக் பண்ணிப் படிச்சு ரசியுங்க..!

Wednesday, May 2, 2012

சாவி என்னும் மாமனிதர்

Posted by பால கணேஷ் Wednesday, May 02, 2012

நண்பர் திரு பாலஹனுமான் அவர்களின் வேண்டுகோளின்படி அப்புசாமி-சீதாப்பாட்டி அறக்கட்டளை கடுகு ஸாருக்கு நடத்திய பாராட்டு விழாவில் எழுத்தாளர் சிவசங்கரி நிகழ்த்திய சாவி நினைவுச் சொற்பொழிவு இங்கே:

நான் ஒண்ணு ரெண்டு சிறுகதைகள் எழுதியிருந்த காலம் அது. அப்ப ஒரு நாள் நான் வேலை பாக்கற பேங்க்குக்கு வந்திருந்தார் சாவி ஸார். பப்ளிக் ரிலேஷன் ஆபீஸர்ங்கறதால பாங்க்ல நுழைஞ்சதும் முன்னாலயே என் சீட் இருக்கும். சாவி ஸாரைப் பாத்து, அறிமுகப்படுத்திக்கிட்டேன். ‘‘.........வோட மகள்தானே நீ, நீ எழுதின கதையெல்லாம் படிச்சேன்’’னாரு. ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்தது. அதுக்கப்புறம் வந்த தீபாவளிக்கு, தீபாவளி மலருக்கு ஒரு கதை எழுதியனுப்பச் சொல்லி லெட்டர் போட்டிருந்தார். தீபாவளி மலருககெல்லாம் அழைப்பிருந்தாத்தான் கதைகள் எழுத முடியு்ம், வெளியிடுவாங்க. அப்ப அதோட சீரியஸ்னஸ் தெரியாததனால நான் கதை எழுதி அனுப்பல.

அதுககப்புறம் நான் அமெரிக்காவுககுப் ‌போயிட்டு வந்த அனுபவத்தை ஒரு பயணக் கட்டுரையா எழுதிட்டு அவரைப் பார்த்தப்போ... அதை அழகா விளம்பரம் பண்ணி கோபுலு ஸாரோட படங்களோட வெளியிட்டார். புதுசா எழுதற எனக்கு கோபுலு ஸாரோட படங்களோட தொடர் வெளிவர்றது எவ்வளவு பெரிய விஷயம். அதுவும் தினமணி கதிர் சைஸே பெரிசு. சாவி ஸார் அதுல ஃபுல் பேஜ் படம்லாம் வெச்சு, அவ்வளவு அழகா வெளியிட்டார். தொடர் முடிஞ்ச கையோட வானதி அதிபருக்கு போன் பண்ணி, ‘‘நல்ல தொடர் இது. இது புத்தகமா வரணும்’’னு சொல்லி, அந்தப் புத்தகம் அழகா வெளிவந்தது. அப்புறம்தான், ‘‘தீபாவளி மலருக்கு அழைப்பு அனுப்பினப்ப நான் எழுதாம விட்டது தப்பு’’ன்னு சுட்டிக் காட்டினார்.

இந்திரா காந்தியைப் பத்தி பல விஷயங்கள் பத்திரிகைகள்ல வர்றப்பல்லாம் அவங்க குழந்தைங்களுக்கு அம்மாவா, ஒரு மருமகளா வீட்ல எப்படி நடந்துப்பாங்கன்னு பாத்து கட்டுரையா எழுதினா என்னன்னு தோணிச்சு. சாவி ஸார் கிட்டச் சொன்னப்ப, ட்ரை பண்ணேன், நல்லா வரும்னார். நான் டில்லி போனப்ப இந்திரா காந்தி நாட்ல இல்ல... இப்ப மாதிரி அப்பல்லாம் செக்யூரிட்டி அடுத்த தெருவுல நிறுத்த மாட்டாஙக. ஒரு விஸிட்டர்ஸ் பாஸ் கொடுத்துட்டாங்க. நான் எப்ப வேணா பிரதமர் இல்லத்துக்குள்ள போவேன். அவங்க வீட்டு நாயோட விளையாடுவேன். ராஜீவும், சஞ்சயும் அப்ப சின்னப் பசங்க. அந்த வீட்ல எல்லாரோடையும் பேசி நிறைய விஷயங்கள் சேகரிச்சுக்கிட்டேன். இந்திரா காந்தி வந்ததும் விரிவான பேட்டி கொடுத்தாங்க. சாவி ஸார்கிட்ட வந்து சந்தோஷமா நிறைய விஷயம் கிடைச்சிருக்குன்னு ‌‌சொன்னேன். தொடர் பேட்டியா எழுதச் சொல்லிட்டு, அதுல வெளியிட படங்கள் எடுக்கறதுக்காக மறுபடி என்னை டில்லிக்கு அனுப்பி வெச்சார். எட்டு வாரம் விளம்பரம் பண்ணி அழகா அந்தத் தொடரைக் கொண்டு வந்தார்.

பங்களா தேஷ் உருவான சமயம், சாவி ஸார் ‌போன் பண்ணி, ‘‘சிவசங்கரி! பங்களா தேஷுக்குப் போய் பாத்துட்டு வந்து எழுத மூணு பேருககு அழைப்பு வந்திருக்கு. நான், நீ, இன்னொரு சப் ‌எடிட்டர் போறோம்’’ன்னார். எனக்கு குஷி தாங்கல. குதிச்சுக் கூத்தாடினேன். என்னை கால்மணி நேரம் கூத்தாட விட்டுட்டு மெதுவா சந்திரா சொன்னார், ‘‘நீ போக வேண்டாம்னு நினைக்கிறேன்’’ன்னு. ‘ஏன்’’னு கேட்டேன். ‘‘அங்க இப்பத்தான் கலவரம் நடந்து இன்னும் முழுசா அமைதியாகலை. அவங்க ஆம்பளைங்க. எங்க வேணா தூங்கிப்பாங்க. எப்படி வேணா இயற்கை உபாதைகளை கழிச்சுப்பாங்க. நீ போனா உன்னைப் பாதுகாக்கறதே, வசதி பண்ணித் தர்றதே பெரிய வேலையாயிடும் அவங்களுக்கு. You will be a liability to them, not an asset’’ன்னார். நான் சாவி ஸாருக்கு ஃபோன் பண்ணி, சந்திரா இப்படிச் சொல்றார்ன்னேன். ஒரு நிமிஷம் மெளனமா இருந்துட்டு, ‘‘Chandra is a Gentleman. எனக்கு இது தோணவே இல்லையே. அவர் சொன்னது சரி’’ன்னாரு. எவ்வளவு பெரிய பத்திரிகை ஆசிரியர், கொஞ்சம் கூட ஈகோவே இல்லாம அப்படி எளிமையா இந்தக் கருத்தை ஏத்துககிட்டார்.

தொடர்கதை கேட்டு ஃபோன் பண்ணினா, ‘‘தலைப்பு என்ன சொல்லு’’ன்னு கேப்பார். தலைப்புக் கொடுத்துட்டா, என்ன கதை, எப்படி எழுதப் போறேன்னு எதுவும் கேக்க மாட்டார். அனுப்பற மேட்டரை அப்படியே கம்போஸிங் அனுப்பிடுவார்’’ ‘‘என்ன ஸார் இது, படிச்சுப் பாக்கலையா’’ன்னு கேட்டா, ‘‘உனக்கு வாய்ப்புக் கொடுத்திருக்கேன். நல்லவிதமா எழுதி உன் பேரைக் காப்பாத்திக்கறது உன்னோட பொறுப்பு. நான் ஏன் படிச்சுப் பாக்கணும்?’’ம்பார்.

நான் ரெண்டாவது தடவையா அமெரிக்கா போயிட்டு வந்தப்ப, அந்த அனுபவங்களை தொடரா எழுதச் சொன்னார். ‘‘நான்தான் ஏற்கனவே ‌போனப்ப, எழுதி, அது புத்தகமாவே வந்துடுச்சே ஸார்’’ன்னேன். ‘‘ஒரு எழுத்தாளனோட பார்வைங்கறது வேற. ஒவ்வொரு தடவை போறப்பவும் வேற வேற விஷயங்கள் கண்ணுல படும். நீ நிதானமா உக்காந்து யோசிச்சுப் பாரு... நிறைய விஷயங்கள் நினைவுககு வரும். எழுதுவே’’ன்னாரு. நான் யோசிச்சப்ப நிறைய சொல்றதுக்கு இருக்குன்னு தெரிஞ்சது. மறுபடி ஒரு பயணக்கட்டுரைத் தொடர் நான் எழுத, அவர் அழகா வெளியிட்டார். அப்படி எழுத்தாளர்களைத் தூண்டி, எழுத வெக்கறவர் அவர்.

நான் விழுப்புரத்துல இருந்த சமயம், அவர் எடிட்டோரியல் டீம்ல இருக்கறவங்களைக் கூட்டிட்டு பல முறை வீட்டுக்கு வந்திருக்கார். சாப்பிட்டுடடு, எடிட்டோரியல் மீட்டிங் கூட பல சமயம் எங்க வீட்லயே நடந்திருக்கு. அப்ப எங்க வீட்ல ஒரு சமையல் பாட்டி இருந்தாங்க. அருமையா சமைப்பாங்க. அப்பப்ப நானும் உதவுவேன். சாவி ஸார் ரசிச்சுச் சாபபிடுவார். ‘‘பாகல்காய் கறின்னா கசப்பா இருககும். உங்க வீட்ல மட்டும்தான் தேனா இனிக்குது சிவசங்கரி’’ன்னு ஸ்லாகிச்சுப் பேசுவார். நல்ல எழுத்து, நல்ல சாப்பாடுன்னு எல்லா விஷயங்கள்லயும் மிகச் சிறந்த ரசிகர் அவர்.

நான் கே.‌ஜே.சரஸா அவர்கள் கிட்ட முறைப்படி டான்ஸ் கத்துக்கிட்டிருந்தேன். கல்யாணத்துக்கப்புறம்கூட விட்டிருந்தா தொடர்ந்து டான்ஸ் ஆடி நடனமணியாத்தான் வந்திருப்பேன். எழுத்தாளரா வந்திருக்க மாட்டேன். விடலை. அவங்க நாட்டியப் பள்ளிக்கு பொன் விழா வந்தப்ப, என்னைக கூப்பிட்டு, ‘‘டான்ஸ் பண்றியா’’ன்னு கேட்டாங்க. ‘‘சரி டீச்சர்’’ன்னு சொல்லிட்டேன். அப்ப எனக்கு வயசு 57. மறுபடி டான்ஸ் பிராக்டிஸ் பண்ணிட்டு அந்த விழாவுல ஆடினேன். சாவி ஸார் வந்திருந்தார். பத்மா சுப்ரமணியம், சித்ரா விஸ்வேரன், இன்னும் நிறைய வி.ஐ.பி.ககள் வந்திருந்தாங்க. டான்ஸ் முடிச்சதும் சாவி ஸார் பேசும்போது, ‘‘கிருஷ்ணா நீ பேகனே பாரோ பாட்டுக்கு பாலசரஸ்வதி அபிநயம் பிடிக்கறப்ப, மேடை ஓரத்துல கண்ணன் என் கண்ணுக்குத் தெரிவார். இப்ப சிவசங்கரி அந்தப் பாட்டுக்கு ஆடினப்ப, மேடையோட நாலு மூலைகள்லயும், நாலு கண்ணன் என் கண்ணுக்குத் தெரிஞ்சாங்க’’ன்னு பாராட்டினார். எவ்வளவு பெரிய பாராட்டு எனக்கு- அதுவும், பத்மா சுப்ரமணியம், சித்ரா விஸ்வேஸ்வரன் மாதிரியானவங்க இருககற மேடையில.

ராணிமைந்தன் ‘சாவி-85’ன்னு ஒரு புத்தகம் எழுதியிருந்தார். சாவி ஸாரோட சின்ன வயசுல இருந்து அப்ப வரையிலுமான முழுமையான தொகுப்பு அது. அருமையான புத்தகம். யாராவது தவற விட்டிருந்தா அவசியம் தேடிப் படிச்சுடுங்க. அந்தப் புத்தகத்துக்கு அன்றைய தமிழக முதல்வர் கலைஞர் தலைமையில வெளியீட்டு விழா நடந்தது. சாவி ஸார் என்கிட்ட அந்த ஃபங்‌ஷனை தொகுத்து வழங்கச் சொல்லியிருந்தார். ஃபங்ஷனுககு வந்தப்பவே உடம்பு சரியில்லாம ரொம்ப டயர்டாத்தான் இருந்தார். ‘‘விழாவுல நீங்க பேச வேண்டாம் ஸார். இப்பவே உங்களுக்கு உடம்புக்கு ரொம்ப முடியலை’’ன்னேன். ‘‘இல்ல... நான் பேசியே ஆகணும். நான் பேசறேன்னு என் பேரை அனவுன்ஸ் பண்ணிடு’’ன்னார்.  சரின்ன அனவுன்ஸ் பண்ணினேன். மேடைக்கு வந்து பேச ஆரம்பிச்சவர் உணர்ச்சிப் பிழம்பா இருந்தார். ‘‘கர்ணனுககு துரியோதனன், மானத்துக்குச் சோதனையான நேரத்துல அஙக தேசத்தைக் கொடுத்து ராஜாவாக்கின மாதிரி, ‘குங்குமம்’ ‌‌கொடுத்து என்னை ஆசிரியராக்கினவர் கலைஞர்’’ன்னு பேசிட்டே இருந்தவர் மார்பைப் பிடிச்சுககிட்டு, பககத்தில நின்னுட்டிருந்த என் மேல சரிஞ்சுட்டார். வெள்ளை டிரஸ் போட்டுட்டு ஆஜானுபாகுவா இருப்பார் அவர். அவரைக் கடைசியாத் தாங்கிப் பிடிக்கிற பாக்கியம் எனக்குக் கிடைச்சது. ஆம்புலன்ஸ்ல வெச்சு வேகமா... 20 நிமிஷத்துல ஆஸ்பத்திரிக்குக் கொண்டு போயிட்டாங்க. இருந்தாலும் நம்மையெல்லாம் விட்டுட்டு சாவி ஸார் போயிட்டார். இன்னும் பல வருஷம் வாழந்து பல சாதனை பண்ணியிருகக வேண்டியவர் சீககிரமே போயிட்டார்.

ஒரு குரு கிட்டப் படிச்ச ரெண்டு சிஷ்யர்கள் ஊருககுப் புறப்பட்டாங்க. மலை வழியாப் போகணும், இரவாயிட்டா மிருகங்கள் வருமேன்னு பயந்தவங்க கிட்ட ஆளுககொரு மூட்டையக் கொடுத்து போகச் சொன்னார் குரு. வடக்கே ஒருத்தனும் தெற்கே ஒருத்தனுமாப் போனாங்க. வடக்கே போனவன், இருட்டானதும், மிருங்களின் சத்தம் கேட்டதும், குரு ஒரு மூட்டையக் கொடுத்தாரே, அதுல ஆயுதம் இருககும்னு நினைச்சு பிரிச்சுப் பாககறான். பிரிக்கப் பிரிக்க துணியா வருது. ஒண்ணுமே இல்ல. குரு நம்மளை கை விட்டுட்டாரேன்னு பயத்துல மயக்கமாயிட்டான். தெற்கே போனவன் அதே மாதிரி நினைச்சு மூட்டையப் பிரிச்சான். அவனுககும் பிரிக்கப் பிரிக்க ஒண்ணுமேயில்லாம இருந்தது. சரி, குரு நமக்குத் தன்னம்பிக்கையை நிறையக் கொடுத்திருக்காரு. அதனாலதான் மூட்டையில எதுவும் வெக்கலைன்னு புரிஞ்சுககிட்டு, தைரியமா நடகக ஆரம்பிச்சான். ஊர் போய்ச் சேர்ந்துட்டான். சாவி ஸார் அந்த குரு மாதிரி தான். என்னைப் போல எத்தனையோ எழுத்தாளர்களுக்குத் தன்னம்பிக்கைங்கற ‌சொத்தைக் கொடுத்து வளர்த்து விட்டவர். இன்னிக்கும் அதோடதான் நடை ‌போடறோம் நாங்கல்லாம்...!

சுசி, பரத் பட்டையக் கிளப்புறாங்க!

Posted by பால கணேஷ் Wednesday, May 02, 2012

பொருட்காட்சிக்கு வந்த குழந்தை!

‘யார் அந்தக் குழந்தை’ன்னு யோசிக்கறீங்களா? ‘நடிகையர் திலகம்’ன்னு பட்டம் வாங்கின, அற்புதமான நடிப்புக்குச் சொந்தக்காரரான சாவித்திரி முதல்நாளன்று படப்பிடிப்புக்கு வந்த போது தான் உணர்ந்ததை இப்படி அழகாச் சொல்லியிருக்காங்க.

அவங்க 1958-ல் ‘கலை’ என்ற இதழுக்கு அளித்த மினி பேட்டி இங்கே உங்களுக்காக:

* எது உங்களை விழிப்படையச் செய்கிறது?

- பொறுப்புணர்ச்சி!

* உங்களிடத்திலுள்ள அசந்தர்ப்பக் குறைகள்?

- வெள்ளை உள்ளத்தோடு எல்லோரையும் நம்புவது.

* நீங்கள் கோபக்காரரா?

- ‘ஆம்’ என்று அவர் சொல்கிறார்.

* நீங்கள் சினிமாத் தொழிலில் ஈடுபட்டதால் இப்பொழுது என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

- எங்கும் கடமை, கண்ணியம், கட்டுப்பாடு ஆகியவைகளுடன் வாழ முடியும் என நினைக்கிறேன்.

* உங்களுக்குப் பிடித்த நடிகர்?

- பிள்ளையார்!

* நீங்கள் எதைக் கண்டால் பயப்படுவீர்கள்?

- முகஸ்துதியை!

* உலகிலேயே சிறந்ததென ‌எதைக் கருதுகிறீர்கள்?

- இல்லக் கிழத்தியாக இருப்பது.

* எதனால் நீங்கள் ஆத்திரமடையக் கூடும்?

- மட்டமான ரசிப்பைக் கண்டு.

* சினிமா நட்சத்திரமாவது சுலபமான காரியமா?

- என்னைப் பொறுத்த வரையில் நான் மிகமிக கஷ்டப்பட்டேன்.

* உங்கள் கணவருக்குப் பிடித்தமான விஷயமெது?

- என் மனம்.

* நீங்கள் முதன்முதலாக கேமரா முன் தோன்றிய சமயம் எந்தவித உணர்ச்சிப் போக்குடன் ஈடுபட்டிருந்தீ்ர்கள்?

- கேமரா, சவுண்டு மிஷின் ஆகியவைகளைக் கண்டு குழந்தைகள் பொருட் காட்சிக்குச் சென்றால் ஒவ்வொன்றையும் எப்படி முறைத்துப் பார்ப்பார்களோ அவ்வித உணர்ச்சியுடன் தானிருந்தேன்.

================================================

என்ன இருந்தாலும் பழைய சோறு தனி ருசிதான் இல்லையா! நடிகையர் திலகத்தின் அரிய பேட்டியைப் படிச்சு ரசிச்ச உஙகளுககு ஒரு கேள்வி... புரட்சித் தலைவர் எம்.ஜி.ஆர். நடிச்ச படங்கள்ல ஒரு படத்துல டைட்டில்ல ‘கதை: எம்.ஜி.ஆர்.’ன்னு பேர் போடுவாங்க. கலைச் செல்வி ஜெயலலிதாவும், அவரும் சேர்ந்து நடிச்ச அந்த வெற்றிப் படத்தின் பெயர் என்ன? சரியான விடை சொல்றவங்களுககு ஒரு ராயல் சல்யூட்! மதியம் 1.30க்கு அடுத்த போஸ்ட் வெளியிடுவேன். அதுக்குள்ள யாரும் சரியான விடை தராட்டா, நானே இந்த போஸ்ட்ல சரியான விடையை UPDATEட்டி விடுவேன்.

இப்ப... கீழ கமெண்ட் பாக்ஸ்ல உஙக கருத்தைச் சொல்லிட்டு,  இங்கே க்ளிக்கி இன்றைய வலைச்சரத்துல பட்டையக் கிளப்புற பரத்-சுசி படித்து ரசியுங்க!

================================================

எம்,ஜி.ஆர். கதை எழுதிய அந்தத் திரைப்படம் = கணவன்

Tuesday, May 1, 2012

வஸந்தும் கணேஷும் கலக்கறாங்க!

Posted by பால கணேஷ் Tuesday, May 01, 2012
‘‘ச் ச் ச் ரத்தம் கொஞ்சம் இருங்க.’’ என்று பஞ்சு கொண்டு வந்து அதை டெட்டாலில் நனைத்து துடைத்தாள். ‘‘ஸ்ஸ்ஸ்’’ என்றான்.

‘‘இந்த வலி நல்லா இருக்கும் இல்லை?’’ என்று அவனைப் பார்த்து நிமிர்ந்தாள்.

அவனைப் படுக்கையில் உட்கார வைத்துவிட்டுத் தரையில் உட்கார்ந்து சிரத்தையுடன் அவன் காயத்துக்கு மருந்திட்டாள். அவளைப் பார்க்க முடிந்தது. மெல்லிய விரல்கள் அவர் முழங்காலைத் தொடும் போது அவனுக்கு இதயம் விரைத்தது. வகிடு தெரிந்தது. கையை அசைக்கும் போது மார்பு அசைவது தெரிந்தது. வியர்வை தெரிந்தது. கழுத்தில் மின்னிய மெல்லிய தங்கச்சங்கிலி தெரிந்தது, அவள் மூக்கு கூர்மையாக இருந்தது. அழுத்தமான உதடுகள், அந்தக் கையைத் தொட்டுப் பார்க்க வேண்டும் போல இருந்தது. தன்னுடைய நிலையை அவனால் சமாளித்துக் கொள்ள முடியவில்லை. ஒரு கணத்தில் அவன் ஸ்விட்சு போட்டது போல மாறியிருந்தான்.

இப்போது அவனுக்கு வேலைக் கவலைகள் எல்லாம் அகஸ்தியர் மலையைத் தாண்டிவிட்டன. வேலை கிடைத்துவிடுமோ என்கிற புதிய கவலை ஏற்பட்டது. இந்தப் பெண்ணுக்காக ஏழு கடல் தாண்ட ஆயத்தமானான், மனசுக்குள் எத்தனையோ யுக சஞ்சாரங்கள் ஏற்பட்டன. உலகத்தில் உள்ள அத்தனை கவிதைகளுக்கும் அவசியம் ஏற்பட்டது. அவன் உடலில் உள்ள ஒவ்வொரு ஸெல்லிலும் மதுமிதா வந்து சேர்ந்து கொண்டாள். இந்தப் பெண்ணை அடைய முடியும்! பெற்றோரிடம் வரவேற்பு இருக்கிறது. சுதந்திரம் இருக்கிறது. ஒரு முறை நிமிர்ந்து பார்த்து இயல்பாக சிரித்தாள்....

இனி இந்தக் கணத்திலிருந்து என் மூச்சின் ஒவ்வோர் இயக்கத்திலும் இவளை அடையும் பாக்கியத்தைக்குறிக்கோளாகக் கலக்கப் போகிறேன். எனக்கு உள்ளுணர்வு சொல்கிறது. இவள் தான் என் மனைவி! எனக்கு எதிர்காலம் இருக்கிறது. என் படிப்புக்கு வேலை கிடைத்துத்தான் தீரும். ‘‘ஸார்! எனக்கு ஐ.டி.ஐ.லே ஆயிரத்து அம்பது ரூபா சம்பளத்திலே வேலை கிடைச்சுருச்சு ஸார்.’’ ‘‘ஸார் எனக்கு எம்.பி.ஏ அட்மிஷன் கிடைச்சுருச்சு ஸார்...’’

அவள் அவன் முழங்காலில் டெட்டால் துடைத்து பர்னால் தடவும் இந்த இரண்டு அல்லது மூன்று நிமிஷங்களில் ரகுபதிக்கு வேலை கிடைத்தது, கோபிநாத்தை சந்தித்துப் பேசி கல்யாணம் செய்து கொண்டு தேனிலவுக்கு வந்து விட்டான்.

* * *  * * *  * * *  * * *  * * *  * * *

‘‘எனக்கு என்ன ஆயிற்று என்று தெரியவில்லை, திடீரென்று எல்லாப் பொருள்களுமே அழகாகப் பளிச்சென்று தோன்றுகின்றன. ரேடியோவில் அபத்தமான பாட்டுகளுக்கெல்லாம் கண்ணீர் வருகிறது. தொண்டை அடைக்கிறது. எனக்குள் அதிகப்படியான சக்தி பொங்கிப் பெருகுகிறாற் போல இருக்கிறது. காலம் பறக்கிறது எப்போதும் ஒருவித ஜுரம் போல உணர்கிறேன். எனக்கு என்ன ஆயிற்று... இதுதான் காதலா?’’ டயரியைப் பாதியில் நிறுத்திவிட்டுப் பேனாவை மூடிவிட்டு எழுந்து சிரத்தையாக உடை அணிந்து கொண்டான். தலைவாரிக் கொள்வதில் அத்தனை கவனம், மீசையைத் திருத்துவதில் புதிய சுவாரஸ்யம். ரகுபதி காதல் வசப்பட்டிருந்தான்.

* * *  * * *  * * *  * * *  * * *  * * *
சுஜாதாவின் காதல் ரசம் (அதென்ன காதல் ரசம்? காதல் குழம்பு கிடையாதா?) தோய்ந்த வரிகள்தான் மேலே நீங்கள் படித்தது. எந்த நாவல் என்பதை முதலில் சொல்லும் ரசனைக்காரருக்கு என் அன்பான அழுத்தமான கை குலுக்கல்! (வெங்கட், ஸ்ரீராம்லாம் ஈஸியாச் சொல்லிடுவாஙகன்னு ஒரு Guess)

இன்று நான் தொடுத்திருக்கும் வலைச்சரத்தில் சுஜாதாவின் வஸந்த்தும் கணேஷும் கலக்குறாங்க. இங்கே க்ளிக்கி அவங்களைச் சந்திச்சு, அங்கயும் என்னை உற்சாகப்படுத்தும்படி அன்புடன் வேண்டிக் ‌கொள்கிறேன்.
  • RSS
  • Delicious
  • Digg
  • Facebook
  • Twitter
  • Linkedin
  • Youtube