Friday, April 13, 2012

நடை வண்டிகள் - 12

Posted by பால கணேஷ் Friday, April 13, 2012

பி.கே.பி.யும் நானும் - 4

பி.கே.பி. ஸாருடன் இணைந்து ஊஞ்சல் இதழுக்கு வடிவமைப்பாளராக நான் பணி செய்து கொண்டிருந்த காலங்களில் நான் ‘கல்யாணமாலை’ இதழி்ன் வடிவமைப்பாளராகப் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தேன். ‘கல்யாணமாலை’ நான் சேரும் போது மாதம் ஒரு இதழ் வந்து கொண்டிருந்தது, சில காலத்திலேயே நல்ல வளர்ச்சி பெற்று மாதமிரு முறை இதழாகி, பின் வார இதழாக வெளிவந்து கொண்டிருந்தது. ‘ஊஞ்சல்’ ஒரு மாதம் விட்டு ஒரு மாதம் வரும் இதழாக முதலி்ல துவங்கப்பட்டதாலும், பி.கே.பி. ஸார் வேலைகளைப் பட்டியலிட்டுக் கொடுத்ததாலும் அந்தப் பணியையும் நல்ல முறையில் செய்ய முடிந்தது.

ஊஞ்சல் இதழில் ஒரு சமயம் நான் சின்னஞ்சிறு கதை ஒன்றை எழுதினேன். இங்கே ‘க்ளிக்’கினால் படிக்கலாம். கதையின் ஆரம்ப வரியையே இறுதி வரியாக நான் அமைத்திருந்த உத்தியை பி.கே.பி. ஸார் ரசித்துப் பாராட்டினார். ஊஞ்சல் இதழில் நான் நிறைய எழுதுவதற்கு பின்னாட்களில் களம் அமைத்துக் கொடுத்தார். அதுபற்றி விரிவாகச் சொல்வதற்கு முன்...

கல்யாணமாலை இ‌தழின் பணியைப் பற்றி சிறிது சொல்லியாக வேண்டும். 80 சதவீதம் வரன்களின் அறிமுகமும், 20 சதவீதம் கட்டுரைகளும் அடங்கிய இதழாக (இப்போதும்) வந்து கொண்டிருக்கிறது. பெரும்பாலான வரன்கள் போட்டோவுடன் இருக்கும். ஒரே பெயரில், ஒரே இன்ஷியலில் பலர் பதிவு செய்திருக்கும் வாய்ப்புண்டு. சரியான நபர் போட்டோவை வைத்து அதற்கெதிரில் அவரைப் பற்றிய சரியான விவரங்கள் இருக்க வேண்டும். போட்டோவோ, தகவலோ இடம் மாறிவிட்டால் பெரிய பிரச்சனையாகி விடும்.

சமயங்களில் புத்தகம் தயாராகி அச்சுக்கு அனுப்புவதற்கு முன் யாராவது போன் செய்து, ‘‘கல்யாணம் நிச்சயமாகி விட்டது. எங்கள் விளம்பரத்தை எடுத்து விடுங்கள்’’ என்றால், அதை நீககிவிட்டுத்தான் அச்சுக்கு அனுப்ப வேண்டும். இப்படியான சந்தர்ப்பங்களில் கூடுதல் கவனமுடன் வேலை செய்ய வேண்டியிருக்கும்.

அந்த ரிஸ்க்கான பணியை மிகச் சரியாகத்தான் மூன்றாண்டுகளுக்கும் மேலாக நிறைவேற்றி வந்தேன். ‘கல்யாணமாலை’யின் அதிபர் மோகன் அவர்களும், இதழின் ஆசிரியர் திருமதி. மீரா நாகராஜனும் என்மீது மிகுந்த அன்பு செலுத்தி வந்தார்கள். இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் என் சொந்த வாழ்வில் புயல் ஒன்று வீசியது. என் நண்பர்களில் ஒருவன் எனக்குத் துரோகம் செய்துவிட, நான் கோர்ட்டுக்கும் வீட்டுக்குமாக அலைய வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது. நாம் நிரபராதி என்றாலும் இறைவனின் விளையாட்டில் சிலசமயம் பகடைக்காய்கள் ஆகி விடுகிறோம். அப்படியான ஒரு கடின காலகட்டத்தைச் சந்தித்தேன் நான். (நண்பர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் விஷயத்தில் மிகமிக விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும் என்ற பாடத்தைக் கற்றுத் தந்தான் அந்த நல்லவன்)

கோர்ட்டுக்கும் வீட்டுக்கும் அலுவல கத்துக்குமாக அலைந்து கொண்டிருக்கும் சூழ்நிலையில் நான் முன்பு சொன்னது போல மிக கவனத்துடன் செய்ய வேண்டிய ‘கல்யாணமாலை’ பணியைச் செய்வது சாத்தியப்படாது, என் கவனம் சிதறுகிறது என்பது என் மனதுக்கு நன்கு தெரிந்ததால் திரு.மோகனை அணுகி வேலையை ராஜினாமா செய்வதாகச் சொன்னேன். அவர் ஒப்புக் கொள்ளவில்லை. ‘‘பேசாம வேலையப் பாருங்க...’’ என்று உரிமையாய் அதட்டி, என் ராஜினாமாக் கடிதத்தை ஏற்க மறுத்து விட்டார். அவரின் அன்புக்குக் கட்டுப்பட்டு வேலையைத் தொடர்ந்தேன்.

ஆனால், அந்த நிகழ்வு ஏற்பட்ட இரண்டு மாதங்கள் கழித்து வந்த ‘கல்யாணமாலை’ இதழ் ஒன்றில் ஒரு வரனைத் தூக்கி விட்டு வேறு ஒருவரை வைக்க வேண்டிய இடத்தில் நான் தவறு செய்தேன். விளைவாக... அந்தப் பக்கம் முழுவதுமே வரன்களும், போட்டோவும் மாறி விட்டன.

அச்சமயம் மோகன் ஸார் ‘கல்யாணமாலை’ படப்பிடிப்புக்காக டெல்லியில் இருந்தார். நிகழ்ந்த தவறு அவரின் கவனத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டது. தவறு நிகழ்ந்த அந்தப் பக்கத்தைக் கிழித்துவிட்டு பிரதிகளை விற்பனைக்கு அனுப்பும்படி சொல்லி விட்டு, இரண்டு நாட்கள் கழித்து சென்னை வந்தார். வந்தவுடன் என்னை அழைத்து, நிகழ்ந்த தவறுக்கு மிகவும் ‘பாராட்டி’ விட்டு, வேலையை விட்டுச் சென்று விடும்படி பணித்தார். நான் கோரியபோதே அதைச் செய்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும், அல்லவா...! அதைச் செய்யாமல் இப்படி ஒன்று நிகழ்ந்தபின் தான் எனக்கு ‘சைக்கோ’ என்ற பட்டத்தையும் அளித்து நான் கேட்டதைச் செய்தார் அந்த விந்தை மனிதர்!

எனக்குப் பிரச்சனை ஏற்பட்டதிலிருந்து இரண்டு மாதங்கள் கழித்து ‘கல்யாணமாலை’ இதழிலிருந்து வெளிவந்தேன். அதனபின் வந்த மாதத்தில் எங்கும் வேலைக்குச் செல்லாமல் பொழுது போனது. இந்த மூன்று மாதங்களில் இறைவனருளால் கோர்ட் சிககல்களிலிருந்து விடுபட்டிருந்தேன். மிகமிக நிம்மதியாக உணர்ந்தேன்.

இப்போது மீண்டும் ஏதாவது பணிக்குச் செல்லலாம் என்று நினைத்த சமயத்தில் முதலில் நினைவுக்கு வந்தது நண்பர் பி.கே.பி. ஸார் தான். என் வாழ்வின் எல்லாப் பக்கங்களையும் அறிந்தவர் அவர். பொதுவாக நாமெல்லாம் நான்கைந்து முகமூடிகள் அணிந்துதான் மற்றவர்களுடன் பழகுவோம். ஒரு முகமூடி கழற்றிய முகம் நண்பர்களுக்கு, இரண்டு முகமூடி கழற்றிய முகம் மனைவிக்கு, ஒரு மூகமூடியுடன் இருக்கும் முகம் பெற்றோருக்கு, முகமூடிகளற்ற முகம் நமக்கு மட்டுமே என்பதுதான் வாழ்வில் பெரும்பாலானோரின் நிலை. எந்த முகமூடியுமின்றி நான் பழகும் ஒருவர் பி.கே.பி. அவரும என்னிடம் அப்படியே.

 ‘கல்யாணமாலை’யை விட்டு வெளியே வருவதற்கு முந்தைய காலகட்டத்தில் அவரைச் சந்தித்த போது அவர் சொல்லியிருந்த ஒரு ‘விஷயம்’ நினைவுக்கு வர, உடனே அவரின் வீட்டைத் தேடி ஓடினேன். அவரிடம் ‘அதை’ப் பற்றிப் பேசி, இப்போது நான் ‘அதை’ச் செய்ய முடியுமா என்று கேட்டேன். அவர் பெருந்தன்மையுடன், மகிழ்வுடன் சம்மதித்தார். அந்த ‘அது’ என்ன என்று கேட்கிறீர்கள்தானே... சொல்லிடலாம்னா ‘தொடரும்’ போடற இடம் வந்துடுச்சே... எனவே....

-தொடர்கிறேன்!

அனைவருக்கும் என் இதயம் நிறைந்த தமிழ்ப் புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள்!

Tuesday, April 10, 2012

ஹலோ... ரஜினி ஸ்பீக்கிங்!

Posted by பால கணேஷ் Tuesday, April 10, 2012

தலைப்பைப் படிச்சதும் எங்க ‘ரஜினியும், நானும்’ன்னு எழுதி, சூப்பர்ஸ்டாரும் என் நண்பர்ன்னு சொல்லிடுவேனோன்னு பயந்துட்டீங்கதானே...! இல்லீங்க. அதுல ஒரு விஷயம் என்னன்னா... ரஜினிகாந்த்தை எனக்கு ரொம்ப நல்லாத் தெரியும். ஆனா பாவம்... அவருக்குத் தான் என்னைத் தெரியாது. ஹி... ஹி....

1978-79கள்ல ‘இதயம் பேசுகிறது’ இதழில் அப்ப வளர்ந்துக்கிட்டு வந்த ஹீரோவான ‘ரஜினிகாந்த்’திடம் தொடர் பேட்டி எடுத்து ‘ஹலோ... ரஜினி ஸ்பீக்கிங்!’ அப்படிஙகற தலைப்பில சில வாரங்கள் வெளியிட்டாங்க. அதில் சில பகுதிகள் என்னிடம் இருக்கிறது. ‘சிவமகன்’ங்கிறவரு ரஜினி ஸார் பேசற மாதிரியான நடையிலயே அதை எழுதியிருக்காரு. அதுல இருந்து ஒரு பகுதியை இங்க உங்களோட பகிர்ந்துக்கறேன். உங்களுக்கு ரஜினியைப் பிடிக்கும், தொடர்ந்து படிக்க விருப்பம்னா இன்னும் சில பகுதிகள் வெளியிட உத்தேசம்!

இப்போ... உங்ககூட இன்றைய சூப்பர் ஸ்டாரான அன்றைய ரஜினிகாந்த் பேசுகிறார்:

நான் முதன்முதலா நடிச்ச ‘அபூர்வ ராகங்கள்’ படம் ஒரு வருஷம், ஒண்ணரை வருஷம் கழிச்சுத்தான் ‌பெங்களூர் பக்கம் வரும். நண்பர்கள்கிட்ட கொஞ்சம் ‘ரீல்’ விடலாம்னு நினைச்சேன்.

எனக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம். தெரிந்த விஷயத்தைக் கொஞ்சம் எக்ஸாஜரேட் பண்ணிச் சொல்லுவது. எதுக்குன்னா Only to attract, not to cheat them.

‘‘படத்தில் முதல்ல இருந்து கடைசி வரை நான்தான் First Hero’’ன்னு அங்க உள்ளவங்களை ‘ப்ளீஸ்’ பண்ணுவதற்காகச் ‌சொன்னேன். என்னுடைய துரதிர்ஷ்டம், ‘அபூர்வ ராகங்கள்’ படத்தை சீக்கிரமா ரிலீஸ் பண்ணிட்டாங்க. நண்பர்களுக்கு ஆர்வம், பரபரப்பு! ‌எனக்கோ பயம், தர்ம சங்கடம்!

என்னை வரவேற்க ஏற்பாடுகள் நடந்தது. எப்படி? பலூன்களோட... மிட்டாய்களோட...

திரைப்பட போஸ்டர்கள் ஒட்டப்பட்டன. ஒண்ணா, ரெண்டா... நாலு டிசைன்ஸ்! ஒரு டிசைன்லகூட என் படம் இல்லை. சொல்லியிருக்கிறதோ மெயின் ரோலு - போஸ்டரிலோ முகம் இல்லை. அங்க மறுபடி ஒரு ‘ரீல்’ விட்டேன். ‘‘நட்சத்திரம்னாதான் போஸ்டர்ல போடுவாங்க. புதுமுகத்தை எப்படிப் போடுவாங்க?’’ -அப்படி ஒரு சமாளிப்பு.

ரிலீஸ் தேதி வந்தது. தியேட்டருக்குப் போனாங்க. அங்க வைச்சிருக்கிற போட்டோ கார்டில தேடினாங்க. ஒரே ஒரு போட்டோவில்தான் நான் இருந்தேன்- அதுவும் அவங்க கண்ணில படலை. தியேட்டரில் உட்கார்ந்தாங்க. எப்படி..? பலூனை ஊதிக் கையில வைச்சிக்கிட்டு... நான் திரையில் வந்தவுடன் அதை அடிச்சி, உடைச்சி என்னை வரவேற்க! முதலிலேயே ஸ்வீட் கொடுக்கப்பட்டு விட்டது- பால்கனியில இருககிறவங்களுக்கு. என்னன்னு சொல்லிக்கிட்டு..? ‘‘இந்தப் படத்தில் வர்ற ஹீரோ நம்ம ஃபிரண்டுதான்’’னு...!


படம் ஆரம்பமானது. ‘சிவாஜிராவைக் காணுமே...?’ டைட்டிலில் தேடுறாங்க. அங்க ரஜினிகாந்த்துன்னு இருக்கிறது அவங்களுக்குத் தெரியாது. ‘வருவான், வருவான்’னு எதிர்பார்த்துக்கிட்டு இருக்காங்க- அடிக்கிறதுக்கு. (பலூனை!)

படம் ஓடிக்கிட்டே இருக்கு. பலூன் காத்தும் போயிகிட்டே இருக்கு. நான் திரையில் வரவே இல்லை. இன்டர்வல் வந்திடுச்சி. வெளியே வந்தாங்க. நான் அப்ப அங்கே இல்லே. பெல் அடிச்சது. உள்ளே போனாங்க. திட்டவட்டமான முடிவு பண்ணிட்டாங்க- ‘நான் படத்திலே இல்‌லே’ன்னு! ஆனா படம் நல்லா இருக்கு, பாத்திட்டுப் ‌போகலாம்னு உட்கார்ந்தாங்க. இப்ப காத்துப் போன பலூன் ஜோபியில இருக்கு. நான் ‘ரீல்’ விட்டது தெரிஞ்சு போச்சு.

இன்டர்வெல் முடிந்து படம் ஆரம்பமானது. அப்போது திரையில்... இரண்டு கேட்டையும் தள்‌ளித் திறந்து்கிட்டு ஒருவன் வந்து நின்னான்.ந லோ ஆங்கிளில் ஷாட் (Low Angle Shot). எல்லாரும் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தாங்க. எங்கோ பார்த்த முகம் மாதிரி இருந்தது அவங்களுக்கு. கொஞ்சம் நேரம் கழிஞ்ச பிறகு அந்த மனிதன்தான் நான்னு தெரிஞ்சது. எடுத்தாங்க ஜோபில இருந்த பலூனை... ஊதினாங்க காத்தை... அடிச்சாங்க பலூனை..! ‘டப்... டப்... டப்...’

அப்ப திரையில கமலஹாசன் முகம் வந்திருந்தது. கமலோட வரவுக்குக் காத்திரந்து சரியாக, அவுங்க அடிச்சது போல் இருந்தது. எல்லாருக்கும் ஆச்சரியம்... ‘என்னடா கமலஹாசனுக்கு இப்ப பலூனை உடைச்சி வரவேற்கறாங்களே’ன்னு..! அவுங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்... எனக்காக அடிச்சாங்கன்னு!

படம் முடிஞ்சது. வீட்டுக்கு வந்தாங்க- என்னை அடிக்க! நான் அங்க இல்லே... ரயில்வே ஸ்டேஷனில் இருந்தேன்- மெட்ராஸுக்கு வருவதற்கு!

Sunday, April 8, 2012

நான் இருக்கிறேன் அம்மா..!

Posted by பால கணேஷ் Sunday, April 08, 2012

இன்றைக்கு காலையில் அலுவலகத்துக்குப் புறப்படும் போதுகூட எனக்குள் அந்தத் திட்டமில்லை. ஏனோ திடீரென்று அம்மாவைப் பார்க்க வேண்டும் போல உள்மனம் அடித்துக் கொண்டது. சந்திராவுக்கு போன் பண்ணிக்கூடச் சொல்லாமல் உடனே கிளம்பி விட்டேன். ‌சொன்னால் ‘போக வேண்டாம்’ என்று தடுக்கத்தானே பார்ப்பாள். எங்களுக்குக் கல்யாணமான நாளிலிருந்தே தன் மாமியாரை வெறுக்கிறவளாகத்தானே அவள் இருந்து வந்திருக்கிறாள்.

எனக்குக் கல்யாணமானதும் பேரக் குழந்தையைக் கொஞ்சலாம் என்று எதிர்பார்த்திருந்த அம்மாவுக்கு அது தாமதமானதால் மன வருத்தம் ஏற்பட்டு ஒரு சொல் ‌சொல்லிவிட... அன்றிலிருந்து அம்மாவை எதிரியாகப் பாவித்து தினமும் சண்டை பிடிக்க ஆரம்பித்தாள் சந்திரா. அலுவலகம் விட்டு வந்தால் அம்மாவைச் சமாதானம் செய்வதா, மனைவியை அட்ஜஸ்ட் செய்வதா என்று தெரியாமல் நான் தலையைப் பிய்த்துக் கொண்ட நாட்கள் அனேகம். கடைசியில் வேறு வழியில்லாமல்தான் அப்படி ஒரு முடிவெடுக்க வேண்டியதாயிற்று.

ஊ:ரிலிருந்த வீட்டையும் அங்கிருந்த சொற்ப நிலத்தையும் பார்த்துக் கொண்டு அம்மாவை அங்கேயே இருக்கச் சொல்லி விட்டேன். ‘‘எனக்கெதுக்குடா இதெல்லாம்...?’’ என்று அம்மா மறுத்தாலும் கேட்காமல், டி.வி., ஃப்ரிட்ஜ் என நவீன வசதிகள் அனைத்தையும் அம்மாவுக்கென்று ஏற்படுத்தி வைத்திருந்தேன்.  செல்போன் ஒன்று வாங்கித் தந்து, தினமும் அம்மாவுடன் பேசலாம் என்றால், ‘‘போடா... இத்தனை வயசுக்கப்புறம் இதை எப்படி பயன்படுத்தறதுன்னு நான் கத்துக்கணுமாக்கும்? வேண்டாம்...’’ என்று விட்டாள் அம்மா.

அதன் பிறகு இரண்டு வருடம் கழித்து, எங்களுக்குக் குழந்தை பிறந்து அம்மா பேரனைப் பார்த்து மகிழ்ந்தாள். என்னுடன் சென்னையிலேயே தங்கிவிடும்படி அம்மாவிடம் கேட்டேன். ‘‘இல்ல சரவணா... சந்திராவோட மனசுல கசப்பு படிஞ்சு போச்சு. என்னை எதிரியாவே பாக்கறா. நான் இங்க இருந்தா நீ நிம்மதியா இருக்க முடியாது. அதனால நான் கிராமத்துலயே இருந்துடறேன். நீ அடிக்கடி வந்து என்னைப் பாத்துக்கிட்டா போதும்...’’ என்று விட்டாள். ஊருக்குப் போன கையோடு நான் வாங்கித் தந்திருந்த ஃப்ரிட்ஜையும், டிவியையும் தேவையில்லையென்று சென்னைக்கு அனுப்பி விட்டாள்.

விளைவு...  நான் மட்டும் அம்மாவை கிராமத்திற்குப் போய் பார்த்துவிட்டு ஒன்றிரண்டு நாள் தங்கி விட்டு வருவேன். மாதம் ஒரு முறை அம்மாவைப் பார்க்கப் போவது என்றிருந்தது சில மாதங்களுக்கு ஒருமுறை, வருடத்துக்கு ஒரு முறை என்று தேய்ந்து கொண்டே வந்து இப்போது நான் அம்மாவைப் பார்த்தே மூன்று வருஷத்துக்கு மேலாகி விட்டது.

என் ஊர் இந்தச் சின்ன இடைவெளிக்குள் சில மாற்றங்களைச் சந்தித்திருந்தது. மேலத்தெரு திருப்பத்தில் இருந்த அரசமரத்தைக் காணோம். அங்கே ஒரு பெரிய துணிக்கடை முளைத்திருந்தது. ஒன்றிரண்டு செல்போன் கடைகளும், ஷாப்பிங் காம்ப்ளக்சுமாக நல்ல முன்னேற்றம்தான். ஆனால் எங்கள் தெருவும், அங்கிருந்த வீடுகளும் மாற்றம் எதுவுமின்றி அப்படியேதான் இருந்தன. தெருவின் துவக்கத்தில் ராஜு அண்ணாவின் பெட்டிக் கடைகூட அப்படியே இருந்தது. ராஜு அண்ணா தெருவை வேடிக்கை பார்த்தபடி உட்கார்ந்திருந்தார். ‘‘ராஜுண்ணா! சவுக்கியமா?’’ என்றபடி எதிரே போய் நின்றேன். அவர் பதிலேதும் சொல்லாமல் வேறு திசையில் பார்த்தார். என்மேல் என்ன கோபம் அவருக்கு? புரியாத நிலையிலேயே ‘சரி, அம்மாவைப் பார்த்துவிட்டு வந்து இவரிடம் பேசலாம்’ என்று முடிவுகட்டி வீட்டை நோக்கி நடந்தேன்.

வீட்டை நெருங்க நெருங்க என் பரபரப்பு அதிகமாகியது. அம்மா! சின்ன வயதில் கதைகள் நிறையச் சொல்லித் தந்த அம்மா! ஊர்க் கிணற்றி்ல நீச்சல் கற்றுத் தந்த அம்மா! எதற்கும் எங்கும் பயப்படக் கூடாதென்று தைரியத்தையும் தன்னம்பிக்கையையும் ஊட்டி வளர்த்த அம்மா! இப்படி பல வடிவங்களில் என் அம்மா மனதிற்குள் ஸ்லைட் ஸ்லைடாக வந்து போனாள். பார்த்து எவ்வளவு நாளாயிற்று! என்ன தப்பிதம் செய்துவிட்டேன் நான்? பரபரப்பு தொற்றிக் கொண்ட மனதுடன் உள்நுழைந்தேன்.

அம்மா பக்கத்து வீட்டு மீனாக்ஷி அக்காவுடன் பேசிக் கொண்டிருக்கிறாள். அம்மாவுக்கு ஒரு சர்ப்ரைஸ் தர விரும்பியவனாய், பூனைப் பாதம் ‌வைத்துச் சென்று கூடத்திலிருந்த தூணின் பின்புறம் மறைந்து நின்று கொள்கிறேன். பேச்சினூடே என் பெயரும் அடிபடவே, உன்னிப்பாக காதைக் கொடுக்கிறேன்.

‘‘இந்தத் தள்ளாத வயசுல வீட்டு வேலை பாக்கற செல்வியை மட்டும் துணையா வெச்சுக்கிட்டு நீங்க எதுக்கு கஷ்டப்படணும் மாமி? எப்பப் பாத்தாலும் சோகமாவே இருககீங்க... சரவணன்தான் மெட்ராஸ்ல கை நிறைய சம்பாதிக்கிறான்ல... அவன்கூடப் போய் இருக்க வேண்டியதுதானே...? இப்படி எந்த வசதியும் இல்லாம இந்த ஊர்ல கஷ்டப்படணுமா?’’ என்று கேட்டாள் மீனாக்ஷியக்கா.

‘‘இல்லடி... என் மருமக நான் பக்கத்துல இல்லாட்டி அவன்கிட்ட அன்பாத்தான் நடந்துக்கறா. நான் அங்க போய் அவங்களுக்குள்ள வீணாப் பிரச்சனைய உருவாக்க விரும்பலை. அவன் நல்லா இருந்தாச் சரி. அவன் டிவி வாங்கித் தரணும், ஃப்ரிட்ஜும், செல்போனும் வாங்கி்த் தரணும்னா நான் எதிர்பார்த்தேன்? எனக்கு என் பிள்ளைய அடிக்கடி பாத்துட்டிருந்தாப் போதும்டி. வருஷக்கணக்கா அவன் வரலையேங்கறதுதான் என்னோட சோகம். ஒரு தடவை அவன் என் முன்னாடி வந்து ‘‘அம்மா, நல்லாயிருக்கியா’’ன்னு கேட்டுட்டா மாசம் பூரா சிரிச்சுட்டே இருப்பேனேடி... ஹும்...!’’ என்று பெருமூச்சு விடுகிறாள் அம்மா. வெற்று முதுகில் சுளீரென்று சவுக்கடி வாங்கியது மாதிரி வலிக்கிறது எனக்கு!

‘‘அவன் எப்பத்தான் வருவானோ... என்னமோ போங்க மாமி...’’ என்றபடியே மீனாக்ஷி அக்கா செல்ல, கண்ணீர் நிரம்பிய விழிகளுடன் அம்மாவின் எதிரில் போய் நிற்கிறேன். ‘‘அம்மா... என்னை மன்னிச்சிடும்மா. நான் பண்ணின தப்பை உணர்ந்துட்டேம்மா. இனி உன்னை விட்டு எங்கயும் போக மாட்டேம்மா...’’ என்று கதறுகிறேன். அம்மாவின் பார்வை என்னையும் தாண்டி வாசலை வெறி்த்துக் கொண்டிருக்கிறது. ‘‘அம்மா... பேசும்மா... கோபமா இருந்தா அடிச்சுடும்மா. இப்படி சைலண்ட்டா இருக்காதம்மா... ப்ளீஸ்!’’ என்று அலறுகிறேன் நான். அம்மாவோ சலனமில்லாத முகத்துடன் உள்ளே செல்லத் திரும்புகிறாள்.

என்ன சொல்லி அம்மாவைச் சமாதானப்படுத்துவது என்று தெரியாமல் நான் திகைத்து நின்றிருக்கிறேன். அப்போது வாசல் பக்கமிருந்து, ‘‘அம்மா...’’ என்று சத்தமாக யாரோ அழைக்கிறார்கள். அம்மா திரும்பிப் பார்க்கிறாள். தபால்துறை ஊழியர் உள்ளே நுழைந்து, ‘‘உங்களுக்குத் தந்தி வந்திருக்கும்மா...’’ என்று அம்மாவிடம் கையெழுத்தை வாங்கிக் கொண்டு தந்தியைத் தருகிறார். பிரித்துப் படித்த அம்மா அலறுகிறாள். ‘‘தெய்வமே... என்ன கொடுமை இது! ஐயோ....’’ என்று. ஓவென்று அழுகிறாள்.

அம்மாவின் உச்சபட்ச அலறல் சத்தம் கேட்டு பக்கத்து வீட்டிலிருந்து மீனாக்ஷியக்கா பதறி ஓடி வருகிறாள். ‘‘என்னாச்சு மாமி? ஏன் அழறீங்க?’’ என்ற பதைக்கிறாள். பேச வாயெழாமல் தந்தியை அவளிடம் நீட்டுகிறாள் அம்மா. தந்தியைப் படித்த மீனாக்ஷியக்காவின் முகத்தில் திக்பிரமை நிலவுகிறது..‘‘மா... மி... இதென்னது..? சரவணன் ஆபீஸ் போற வழியில லாரி ஒண்ணு மோதினதுல ஸ்பாட்லயே இறந்துட்டதாகவும், உங்களை உடனே வரச் சொல்லியும்ல சந்திரா தந்தி குடுத்திருக்கா... ஐயோ சரவணா...’’ என்கிறாள். ‘‘கடவுளே.... கல்லாட்டமா என்னை வெச்சுக்கிட்டு, வாழ வேண்டிய என் பிள்ளையப் பறிச்சிட்டயே... ஐயா சரவணா...’’ என்று மார்பிலும் முகத்திலும் அறைந்து கொண்டு அலறி அழுகிறாள் அம்மா.

‘‘என்னது.... நான் இறந்துட்டேனா? இல்லம்மா... நான் இங்கதானே இருக்கேன். உன்னை விட்டுப் பிரியக் கூடாதுன்னு முடிவு பண்ணித்தானே வந்திருக்கேன். அழாம என்னைப் பாரும்மா... அழாதம்மா...’’ என்று கதறித் துடிககிறேன் நான். ஊஹும்... அம்மாவின் காதில் என் புலம்பல் விழுந்தால்தானே!

Friday, April 6, 2012

மொறு மொறு மிக்ஸர் - 6

Posted by பால கணேஷ் Friday, April 06, 2012

ஹாய்... ஹாய்... ஹாய்...! நல்லா இருக்கீங்களா? இந்த முறை நான் புதிர் போடப் போறதில்ல. இப்ப நாம ஒரு விளையாட்டு விளையாடப் ‌போறோம். நான் சொல்ற சின்னக் கணக்கை நீங்க அங்க போடுவீங்களாம். அதோட விடைய நான் இங்கருந்தே சொல்வேனாம்... சரியா?

‘‘அவசரம்! வேகமாப் போங்க டிரைவர்!’’
ஒரு பேப்பரும் பேனாவும் எடுத்துக்கங்க. 1லருந்து 9க்குள்ள ஏதாவது மூணு எண்களை எழுதுங்க. அந்த எண்கள் அதிக மதி்ப்பிலிருந்து குறைந்த மதிப்புக் கொண்ட வரிசையா அமையணும்கறது மட்டும்தான் கண்டிஷன்! உதா: 742 -இப்படி. எழுதியாச்சா..? அதுக்குக் கீழே அதே எண்ணை ‘உல்டா’ பண்ணி எழுதுங்க. உதா: 247. இப்ப முதல் எண்லருந்து ரெண்டாவது எண்ணைக் கழியுங்க.

கழிச்சாச்சா? விடையா வர்ற எண்‌ணோட உல்டாவை அதுக்குக் கீழே எழுதுங்க. இப்ப ரெண்டையும் கூட்டுங்க.

கூட்டியாச்சா?  உங்களுக்கு வந்திருக்கிற விடை என்னங்கறதை பதிவோட இறுதியில நான் சொல்றேன். சரியான்னு பாருங்க...

===========================================

மரங்களிலேயே சுற்றுப்புறத்துக்கு அதிக நலன்தரும் மரத்தை ‘அரச மரம்’ என்கிறார்கள். இதற்கு போதி மரம் என்றும் பெயர் இருக்கிறது. புத்தருக்கு ஞானம் ‘போதி’த்த மரம் என்பதால் போதி மரம் என்று சொன்னதாகச் சொன்னாலும், பூதேவியின் மரம் என்பதால் போதி மரம் என்ற பெயர் என்றும் நம்பிக்கை. 

‘‘ஹாஸ்பிட்டல் வந்தாச்சா?’’
அரச மரத்தை ‘கல்ப தரு’ என்று சொல்லி வணங்கினார்கள். இன்று Global Warning பிரச்சனையை எதிர்கொள்ள மேலை நாட்டு விஞ்ஞானிகள் சொல்வது- மரங்களை நடுங்கள்... அதுவும், அரச மரங்களை!

கலியுகத்தில் செடி, மரம் நடுவது, பூங்கா அமைப்பது, குளம் தோண்டுவது ஆகியவை குறையும். அதனால் இயற்கையின் சீ்ற்றம் அடிக்கடி ஏற்படும் என்று சிவபுராணத்தில் (பாடல் 11.1.23) அன்றே சொல்லி வைத்திருக் கிறார்கள் என்பது ஆச்சரியம்!
                                                                            -‘திரிசக்தி’ மாத இதழிலிருந்து.

===========================================

‘ஆய கலைகள் அறுபத்து நான்கு’ என்று கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள். அந்த அறுபத்துநான்கு கலைகள் என்னென்ன என்பதைத் தெரிந்தவர்கள் மிகக் குறைவே. என் நண்பர் இந்திரா செளந்தர்ராஜன் அவர்களிடம் ஒருமுறை கேட்டபோது அந்த அறுபத்து நான்கு கலைகளையும் பட்டியலிட்டுச் சொன்னார். பிரமிப்பாக இருந்தது எனக்கு. உங்களுக்காக அவற்றை இங்கே தருகிறேன்.

1. ‌முதலில் எழுதப் பழகும் மொழியின் அட்சரங்கள், 2. லிகிதம், 3. கணிதம், 4. வேதம், 5. புராணம், 6. வியாகரணம், 7. ஜோதிடம், 8. தர்ம சாஸ்திரம், 9. யோக சாஸ்திரம், 10. நீதி சாஸ்திரம்,

11. மந்திர சாஸ்திரம், 12. நிமித்த சாஸ்திரம், 13. சிற்ப சாஸ்திரம், 14. வைத்ய சாஸ்திரம், 15. சாமுத்ரிகா லட்சணம், 16. சப்தப் பிரம்மம், 17. காவியம், 18. அலங்காரம், 19. வாக்கு வன்மை, 20. கூத்து,
தலை தெறிக்க ஓடி...

21. நடனம், 22. வீணை இசை, 23. புல்லாங்குழல் வாசிப்பு, 24. மிருதங்க இசை, 25. தாளம், 26. ஆயுதப் பயிற்சி, 27. ரத்னப் பரீட்சை, 28. கனகப் பரீட்சை (தங்கம் எது என அறிதல்), 29. யானை ஏற்றமும் ஜாதி அறிதலும், 30. குதிரை ஏற்றமும் ஜாதி அறிதலும்,

31. ரத சாஸ்திரம், 32. பூமியறிதல், 33. போர்முறை சாஸ்திரம் மற்றும் தந்திரம், 34. மற்போர் சாஸ்திரம், 35. வசீகரித்தல், 36. உச்சாடனம், 37. பகை மூட்டுதல், 38. காம சாஸ்திரம், 39. மோகனம், 40. ஆகர்ஷணம்,

41. ரஸவாதம், 42. கந்தர்வ ரகசியம், 43. மிருக பாஷையறிவு, 44. துயர் மாற்றுதல், 45. நாடி சாஸ்திரம், 46. விஷம் நீக்கும் சாஸ்திரம், 47. களவு, 48. மறைந்துரைதல், 49. ஆகாயப் பிரவேசம், 50. விண் நடமாட்டம்,

51. கூடு விட்டுக் கூடு பாய்தல், 52. அரூபமாதல், 53. இந்திர ஜாலம், 54. மகேந்திர ஜாலம், 55. அக்னி ஸ்தம்பனம், 56. ஜல ஸ்தம்பனம், 57. வாயு ஸ்தம்பனம், 58. கண்கட்டு வித்தை, 59. வாய் கட்டும் வித்தை, 60. சுக்கில ஸ்தம்பனம், 61. சுன்ன ஸ்தம்பனம், 62. வாள் வித்தை, 63. ஆன்மாவைக் கட்டுப்படுத்துதல், 64. இசை.

===========================================

மலையாள மெகாஸ்டார் மம்முட்டி சொல்கிறார்:

‘‘நான் அமிதாப்பச்சனுடன் பங்கெடுத்த நிகழ்ச்சியை வாழ்நாளில் மறக்க முடியாது. பச்சனும் நானும் பக்கத்து பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்தோம். சினிமாவில் புகழ்பெற்ற பலரும் வணங்கி மரியாதை செலுத்தியபடி எங்களைக கடந்து போனார்கள். யார் வந்தாலும் சிரிப்புடன் நெஞ்சில் கை வைத்து மரியாதை செலுத்தினேன். ஆனால் அமிதாப்பச்சன் பெண்கள் வந்தபோது அவர்களுடைய வயதுக்குத் தகுந்தாற்போல் நாற்காலியிலிருந்து எழுந்து மரியாதை செலுத்தினார். நான் மிகவும் வெட்கப்பட்ட தருணமாயிருந்தது அது.

அவரோட அவசரம் அவருக்கு..!
மலையாளிகளாகிய நாம் பெண்களுக்கு மரியாதை செலுத்துவதில்லை என்பது மட்டுமல்ல; ஆண்கள் வரும்போது பெண்கள் எழுந்திருக்க வேண்டும் என்றும் எதிர்பார்க்கிறோம். பேருந்துகளில் பெண்களின் இருக்கைகளில் நாம் உட்கார்ந்திருந்தாலும் எழுந்து இடம் கொடுக்க யோசிப்போம். ஆனால் படிப்பறிவில்லாத வட இந்தியனோ, தமிழனோ, தெலுங்கனோ பெண்களுக்காக எழுந்திருப்பான்.’’

-‘அம்ருதா’ மாத இதழிலிருந்து.

===========================================

‘நிலா நிலா ஓடி வா’ என்று நிலாவைக் காட்டிச் சோறூட்டுவார்களாம் குழந்தைகளுக்கு. பெண்களை நிலாவுடன் ஒப்பிடுவது கவிஞர்களின் வழக்கம். எல்லோரும் ரசிக்கும் இந்த நிலாவுக்கு எத்தனை வேறு பெயர்கள் இருக்கின்றன என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா? எண்ணிக்கோங்க...: 

நிலவு, பிறை, குபேரன், அம்புலி, தண்ணவன், மருவு, சுதாகரன், சந்திரன், சோமன், கலையினன், அலவன், நசரகரன், குரங்கி, அல்லோன், ஆலோன், களங்கன், உடுவின் வேந்தன், சசி, கிரணன், மதி, விது, முயலின் கூடு, நிசாபதி, கலாநிதி, திங்கள், சாநவ்தன், இந்து, பசுங்கதிர்.
பழைய ‘சாவி’ இதழிலிருந்து...

இத்தனை பெயர்களும் நிலவுக்கு உண்டுன்னு சொல்றது நான் இல்லீங்கோ... ‘சூடாமணி நிகண்டு’ங்கற புத்தகமுங்கோ!

===========================================

ஆம்புலன்ஸ் ஜோக்கை வரைந்தவர் என் நண்பர் ஜி.ஆரோக்கியதாஸ்.

===========================================

இப்ப உங்களுக்குக் கிடைச்சிருக்கிற விடை : 1089. எப்பூடி! ‌கரெக்ட்டாச் சொல்லிட்டேன்ல... வேற ஏதாவது நம்பர் காம்பினேஷன் முயன்று பாருங்க...

அப்புறம் ‘கணேஷ் விடையச் சொன்னா, அது ராங்காப் போறதில்ல’ன்னு பாட்டே பாடுவீங்க!

Tuesday, April 3, 2012

நடை வண்டிகள் - 11

Posted by பால கணேஷ் Tuesday, April 03, 2012

பி.கே.பி.யும், நானும் - 3

பி.கே.பி. ஸாரின் திருவான்மியூர் அலுவலகத்துக்கு நான் சென்றபோது, அவரது உதவியாளர்கள் நால்வரையும் எனக்கும், என்னை அவர்களுக்கும் அறிமுகப்படுத்தினார். அனைவருக்கும் ‘ஹாய்’ சொன்ன நான், ‘‘ஸ்ரீனிவாஸ் பிரபுங்கற உங்க பேர் மட்டும் எனக்குப் பரிச்சயம். உங்களோட சிறுகதைத் தொகுதி ஒண்ணை ஜீயே ஸார் ஆபீஸ்ல வேலை பாத்தப்ப படிச்சிருக்கேன்...’’ என்றேன் ஏறக்குறைய என்னுடைய உடல்வாகில் இருந்த அவர்களில் ஒருவரிடம். மகிழ்வுடன் புன்னகைத்தார் அவர். ஸ்ரீனிவாஸ் பிரபு இப்போது அரசு அலுவலகத்தில் அதிகாரியாகப் பணியாற்றி வருகிறார். மயங்க வைக்கும் தமிழில் ரசிக்க வைக்கும் கவிதைகளும், சுவாரஸ்யம் குன்றாத சிறுகதைகளும் படைத்து வரும் ஆர்வமிக்க படைபபாளி அவர்.
ஸ்ரீனிவாஸ் பிரபு

நிறையப் பேர் நமக்கு அறிமுகமானாலும், சிலர்தான் மனதிற்கு நெருக்கமாக வருவார்கள். அப்படித்தான் அன்று பி.கே.பி. ஸார் அறிமுகப்படுத்திய ஸ்ரீனிவாஸ் பிரபுவும், ஆரோக்கிய தாஸும் இன்று வரையிலும் இனி என்றும் என் மனதுக்கு நெருக்கமான நண்பர்கள். ஜி.ஆரோக்கிய தாஸ் அழகாய் படம் வரைவார். நான் அளித்த பல மிக்ஸர்களில் அவர் கைவண்ணத்தைப் பார்த்திருப்பீர்கள். இப்போது தனியார் தொலைக்காட்சி ஒன்றில் நியூஸ் எடிட்டராக பணியாற்றி வருகிறார் தாஸ். பூக்கூடை என்ற பெயரில் வலைத்தளம் துவங்கி தன் எண்ணங்களைப் பகிர்ந்து வருகிறார். (என்னைப் போல் ஜோக்குகளும், மொக்கைகளும் அவரிடம் இருக்காது. சீரிய சிந்தனைகள் மட்டுமே அந்தத் தளத்தில் இருக்கும்.)

ஜி.ஆரோக்கிய தாஸ
பி.கே.பி. ஸார் என்னை அழைத்த விஷயத்தை விரிவாகச் சொன்னார். சுபாவும் அவரும் கூட்டாக ‘உங்கள் ஜுனியர்’, ‘உல்லாச ஊஞ்சல்’ ஆகிய மாத இதழ்களை நடத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு கட்டத்திற்குப் பின் திரைத் துறையிலும் தொலைக்காட்சித் துறையிலும் இரண்டு (மூன்று?) எழுத்தாளர்களும் பிஸியாகிவிட, தொடர்ந்து பத்திரிகையில் கவனம் செலுத்த முடியாமல், ‘உங்கள் ஜுனியர்’ இதழை எஸ்.பி.ராமு ஸாரும், ‘உல்லாச ஊஞ்சல்’ இதழை ஜி.அசோகன் ஸாரும் வெளியிட்டார்கள். சில காலம் வந்தபின் அந்த இரு இதழ்களும் நின்று விட்டன. இப்போது ஒரு பதிப்பாளர் ‘ஊஞ்சல்’ இதழை வெளியிட முன்வந்திருப்பதாகச் சொன்னார் பி.கே.பி.

‘‘144 பக்கங்கள்ல புத்தகத்தைக் கொண்டு வர்றதா ப்ளான் பண்ணியிருக்கோம். அதில சுமாரா 60லருந்து 65 பக்கங்கள் என்னோட நாவல் வந்துடும். மற்ற பக்கங்கள்ல வெரைட்டி மேட்டர்ஸ் தரணும். படிக்கிற வாசகர்களுக்கு ஒரு ஃபுல் மீல்ஸ் சாப்பிட்ட திருப்தி கிடைக்கணும்னு நான் விரும்பறேன்’’ என்றார் பி.கே.பி. ஸார். அவர் பொறுப்பாசியராகவும், தாஸும், பிரபுவும் உதவி ஆசிரியர்களாகவும், நான் வடிவமைப்பாளராகவும் ஒரு குழு அமைத்திருக்கும் விஷயத்தை அவர் சொன்னபோது மகிழ்ச்சியுடன் சற்றுக் கவலையும் இருந்தது எனக்கு.

காரணம்... முன்பு சுபாவும், பி.கே.பி.யும் இணைந்து நடத்திய ‘உங்கள் ஜுனியரும்’, ‘உல்லாச ஊஞ்ச’லும் குமுதம் கிட்டத்தட்ட சைஸுக்கு இருக்கும். இப்போது திட்டமிட்டுள்ளதோ ‘க்ரைம் நாவல்’ போல அகலம் குறைவாகவும், உயரம் அதிகமாகவும் இருக்கும் ஒரு வடிவம். இந்த மாதிரி வடிவத்தில் கவிதைகள், ஜோக்குகள் இவற்றுக்கெல்லாம் படங்கள் வைத்து ரசனையுடன் வடிவமைப்பு செய்வது சற்று சவாலான பணிதான். அதை எண்ணித்தான் சற்றே கவலை. என்றாலும் அதை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல், மகிழ்வுடன் அவரிடம் சம்மதம் சொல்லிவிட்டு முதல் இதழுக்காக டைப்செட் செய்யச் ‌சொல்லி அவர் தந்த நாவலையும் பெற்றுக் கொண்டு விடைபெற்றேன்.

ஆனால் ஊஞ்சல் இதழ் லேஅவுட் செய்யத் தொடங்கியபோது மிக எளிதாகவே இருந்தது. ஸ்ரீனிவாஸ் பிரபுவும், தாஸும் லேஅவுட் செய்யும் போது என்னுடன் இருந்தார்கள். பிரபுவுக்கு டிசைனிங்கில் நிறையவே இன்ட்ரஸ்ட் இருந்ததால் நிறைய ஐடியாக்களைத் தந்து என் வேலையை எளிதாக்கினார். கேள்வி பதில், சினிமா விமர்சனம், நிறைய வாசகர்களின் கவிதைகள், ஜோக்கு களைத் தாங்கி வெளிவந்த ஊஞ்சல் எங்களுக்குப் பிடித்திருந்ததைப் போலவே வாசகர்களுக்கும் பிடித்திருந்தது. ஒரு மாதம் விட்டு ஒரு மாதம் புத்தகத்தைக் கொண்டு வருவதாகத்தான் ஆரம்பத்தில் திட்டமிடப்பட்டு துவங்கப்பட்டது. பின்னாளில் அது மாத இதழானது.

ஒரு மாத இதழுக்கான வேலைகளை முடித்து ப்ரிண்டிங் அனுப்பி விட்டு, அந்த இதழ் பிரிண்ட் ஆகி வந்ததும் அடுத்த இதழ் வேலைகளைத் திட்டமிட்டு ஆரம்பிக்க வேண்டும். பி.கே.பி. ஸார் அற்புதமான நிர்வாகி. எப்போது நாவல் டைப் செய்து முடிக்க வேண்டும், எப்போது லேஅவுட் வேலைகளை ஆரம்பித்து, எப்போது முடிக்க வேண்டும், பப்ளிஷரிடம் எப்போது தர வேண்டும் என்று எல்லாவற்றையும் தேதிவாரியாக அழகாக டேபிள் போட்டுத் தந்து விடுவார். இந்தத் திட்டமிடல் பண்பு அவரிடம் எனக்குப் பிடித்த இரண்டாவது விஷயம். அவரிடமிருந்து நான் ‘சுட்ட’ இரண்டாவது விஷயமும் இதுவே!

சிதம்பரத்திலிருந்து இன்னொரு தபூசங்கர் போல காதல் கவிதைகளாக எழுதித் தள்ளும் சிவபாரதி என்ற வாசகர், வேலூரிலிருந்து ஜோக்குககள் மற்றும் கவிதைகள் நிறைய அனுப்பும் முத்து ஆனந்த் என்ற வாசகர் இப்படிப் பல புதியவர்களின் படைப்புகளைப் படித்து ரசிக்கவும், லேஅவுட் செய்யவும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது ஊஞ்சலில் பணி செய்தபோது. அப்போதெல்லாம் நான் வியந்த ஒரு வாசகரும் உண்டு. மாதம் மூன்று அல்லது நான்கு கவர்களாவது அவரிடமிருந்து வரும். ஒவ்வொன்றிலும் 40, 50 ஜோக்குகளை மழையாகப் பொழிந்திருப்பார். ஒருசில ஜோக்குகள் ஜோக்காக இல்லாமல் வார்த்தை விளையாட்டுகளாக அமைந்திருக்கும்.  ஆனால் நிறைய ஜோக்குகள் படித்துச் சிரிக்கும்படி இருக்கும். அவரின் அந்த ஆர்வம் என்னைப் போலவே பி.கே.பி. ஸாருக்கும் மிகப் பிடித்திருந்தது.

ஒரு இதழில் அவரின் ஜோக்குகளை மட்டுமே ஆறு பக்கங்கள் வெளியிட்டு, ‘சிக்ஸர் அடிக்கிறார் சென்னிமலையார்’ என்று தலைப்பு வைத்து வெளியிட்டிருந்தோம். இப்போ புரிஞ்சிருக்குமே அவர் யார்ன்னு... ‘அட்ரா சக்க’ என்ற தளத்தில் எழுதிக் குவித்துக் கொண்டிருக்கும் சி.பி.செந்தில்குமார்தான் அந்த வாசகர்! அவரின் தொலைபேசி எண்ணையும் குறிப்பிட்டுத்தான் எழுதுவார் என்பதால் போனிலும் பேசினேன். ‘ஊஞ்சல்’ இதழ் தந்த இன்னொரு நல்லறிமுகம் அவர்! 

-தொடர்கிறேன்...
  • RSS
  • Delicious
  • Digg
  • Facebook
  • Twitter
  • Linkedin
  • Youtube