மன்னிக்கவும்.
சிரித்திரபுரம் இப்போது நாவல் வடிவம் பெறுவதால்
இங்கிருந்து நீக்கப்பட்டுள்ளது.
பொறுத்தருள்க.
சிரித்திரபுரம் இப்போது நாவல் வடிவம் பெறுவதால்
இங்கிருந்து நீக்கப்பட்டுள்ளது.
பொறுத்தருள்க.
சுனாமியாகும் முனகல்
16 hours ago
Thursday, October 4, 2012
Wednesday, October 3, 2012
கணிப்பொறியும், இன்டர்நெட்டும் பிரபலமாகாத காலத்தில் ‘பேனா நண்பர்கள்’ என்கிற ஒன்று இருந்தது. வேறு வேறு ஊர்களிலிருப்பவர்கள் கடிதங்கள் மூலம் தங்கள் ரசனைகளைப் பரிமாறிக் கொண்டு, அந்த ஊருக்கு வரும் சந்தர்ப்பத்தில் எழு்த்தில் அறிமுகமான நட்பைச் சந்தித்து உரையாடி, உறவை வளர்த்துக் கொள்வார்கள். இன்றைய தேதியில் அந்த இடத்தை FACEBOOK என்கிற முகநூல் பிடித்து வைத்திருக்கிறது. முகநூலின் மூலம் நிறைய நட்புகள் கிடைக்கின்றன. நமது கருத்தை (சுருககமாகவோ, விரிவாகவோ) உடன் பகிர முடிகிறது. ஸ்டேட்டஸ் பகிர்ந்த அடுத்த நிமிடத்திலேயே நண்பர்களின் கருத்துக்கள் சுடச்சுடக் கிடைககின்றன.
சுரேகா, கேபிள் சங்கர் போன்றவர்கள் ‘கேட்டால் கிடைக்கும்’ என்ற அமைப்பைத் துவங்கி நல்ல விஷயம் செய்கிறார்கள். ஆபரேஷனுக்கு ரத்தம் தேவையென்றாலும், இயலாதவர்களுக்கு மருத்துவத்துக்கு பணம் தேவைப்பட்டாலும் முகநூலில் பகிர்ந்து கொண்டால் உடன் உதவி கிடைக்கிறது. முகநூல் சாட்டிங்கின் மூலம் நண்பர்களின் பதிலை உடனுக்குடன் பெற்று எழுத்து மூலம் உரையாட முடிகிறது.
இப்படி நமக்குப் பயன்தரும் சாதகமான அம்சங்கள் மலிந்து கிடக்கும் இதே முகநூலின் இன்னொரு பக்கத்தைப் பார்த்தால்தான் திடுக்கிட வேண்டியிருக்கிறது. முகநூலில் அறிமுகமான ஒரு இளைஞனும் இளைஞியும் புகைப்படங்களைப் பரிமாறிக் கொண்டு, பின் நேரில் சந்தித்து, காதலை வளர்த்து, கல்யாணம் செய்து கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்வதையும் பார்க்க முடிகிறது. அதேசமயம் முகநூலில் அறிமுகமான நண்பனைச் சந்திக்க வந்து கற்பை இழந்த, பணத்தைப் பறிகொடுத்த பெண்களின் கதைகளும் நிறைய காணக் கிடைககின்றன.
ஒரு எழுத்தாளனின் படைப்புகளை, எழுத்தை ஆழ்ந்து படித்தீர்களென்றால் படைப்புகளுக்குள் அந்தப் படைப்பாளியின் குணாதிசயங்களும் அங்கங்கே தென்படுவதைக் கண்டுபிடித்து விடலாம். உதாரணமாக, கதை/கட்டுரையில் இரண்டு பேர் ஹோட்டலில் டிபன் சாப்பிட ஆர்டர் கொடுப்பதாக எழுதியிருந்தால், அந்த இடத்தில் எழுத்தாளர் விரும்பிச் சாப்பிடும் பண்டங்களைத்தான் இயல்பாக எழுதியிருப்பார். கதாபாத்திரங்களுக்கு அணிவிக்கும் ஆடையில் எழுதுபவனின் விருப்ப நிறத்தை நாம் அடையாளம் காணலாம். இப்படி என் எழுத்தைப் படித்தால் என் கேரக்டரை ஓரளவுக்கு கணித்துவிட முடியும்.
ஆனால் ‘சாட்’டில் நிகழ்த்தும் உரையாடலில் இப்படி எதிராளியின் குணாதிசயத்தைப் படித்து விடுதல் முற்றிலும் இயலாத ஒன்று. பரம அயோக்கியனாக இருக்கும் நான், எதிர்முனையிலிருக்கும் பெண்ணைக் கவர, உத்தமனாக என்னை வெளிப்படுத்துக் கொள்ளுவது மிகச் சுலபமாக முடியும். அப்படி வெளிப்படும் முகத்தை நம்பி விளக்கில் வந்து விழும் விட்டில் பூச்சிகளைக் கண்டால் மனம் பதைக்கிறது. அதிலும் ஆண்களைப் பற்றி எனக்குக் கவலையில்லை. எந்தப் பிரச்னையென்றாலும் அதன் வீரியத்தை அதிகம் தாங்க வேண்டியிருப்பது பெண்கள்தான். இப்படி ஏமாறுகிற பெண்களைப் பற்றித்தான் எனக்குள் சிந்தனை அலை புரள்கிறது.
திருமணம் ஆன ஒரு ஆண் தனக்கு அறிமுகமான பெண்ணிடம முதலில் அவள் போட்டோவை அனுப்பச் சொல்ல வேண்டியது, பிறகு ‘டி’ போட்டுப் பேசுதல், அவள் எதிர்ப்புக் காட்டாமலிருந்தால் ‘இரட்டை’ அர்த்தம் வரும் வார்த்தைகளை வீசி, அதற்கும் அவள் இடம் கொடுத்தால் நேரடியாகவே இச்சை வார்த்தைகளை வீசி பெண்களைப் பிடிக்கும் விளையாட்டைக் கண்டால் கொடுங்கோபம் வருகிறது - அதற்கு இடம் கொடுக்கும் பெண்களின் மீது சற்றே அதிகமாக! அதிலும் திருமணமான பெண்கள், குழந்தைகள் உள்ள பெண்கள்கூட இப்படி என்பது தெரியவரும்போது ‘கொலைவெறி’யே வருகிறது. காரணம் கேட்டால் ‘என் கணவன் ரசனையில்லாதவன். இந்த நண்பன் என் படைப்பை என்னமாய் ரசிக்கிறான்’ என்று பதில் வரும்.
அதல்ல விஷயம்... அவன் ரசிப்பது உங்கள் படைப்பையல்ல... .உங்களையே! உங்கள் சிந்தனைகளை, திறமையை வெளிப்படுத்தினால் அவரைப் போல பல நண்பர்கள் ரசிக்கிறோம், பாராட்டுகிறோம் உங்கள் எழுத்தை. அதில் திருப்தியடைய வேண்டியதுதானே நியாயம். கணவன் இல்லாவிட்டால் என்ன, என் திறமையை ரசிக்க இத்தனை பேர் இருக்கிறார்களே என்று நிறைவடைவதை விட்டுவிட்டு, இப்படி இச்சக வார்த்தைகளை வீசும் ஆண்மகனை நம்பி முறைதவறி நடந்தால் பின்விளைவுகள் என்னாகும், தன் குழந்தைகளின் பிற்கால நிலை என்ன என்பதைச் சிறிதுகூட யோசிக்காமல் தன் சுகத்தை மட்டுமே எண்ணுவது ஒன்றாம் நம்பர் அயோக்கியத்தனம்! உங்களை முழுமையாக நம்பி வேலைக்கு அனுப்பும், இணையத்தில் உலாவ அனுமதிக்கும் உங்களின் இல்லறத் துணைக்கு நீங்கள் செய்யும் நம்பிக்கைத் துரோகமல்லவா இது! இதுபோன்ற மனப்போக்கினால் தான் நிறைய விபரீதஙகள் நிகழ்கின்றன.
கணவனைப் புறக்கணித்து, விவாகரத்து வாங்கிவிட்டு, மனதுக்கு(?)ப் பிடித்தவனுடன் இணைவது இந்நாளில் வெகு சுலபம். அல்லது இணையாமலேயே யாருக்கும் தெரியாமல் ரகசிய உறவை வைத்துக் கொள்வது (வைப்பாட்டன்?) கூட சாத்தியம்தான். ஆனால் 50 வயதை நெருங்கினால் காம சிந்தனை தணிந்து உடலும் அதை விரும்பாத காலகட்டத்திலிருந்து இறப்பு வரை துணை வருவது இதுபோன்ற காமத் துணை அல்ல! புனிதமான மாங்கல்யத்தைத் தந்த கணவனும், ரத்தத்தைப் பகிர்ந்து பிறந்திருக்கும் குழந்தைகளும்தான் என்பதை மனதில் நிறுத்திக் கொள்ளுதல் மிக அவசியம்.
‘உனக்கேன் இவ்வளவு அக்கறை? யாருக்குமே இல்லாத அக்கறை?’ என்று நீங்கள் கேட்கலாம். இதற்கு முன்பே பலரும் முகநூல், கூகிள் டாக் போன்ற விஞ்ஞான விஷயங்களினால் ஆண், பெண் உறவுகளில் ஏற்படும் இப்படிப்பட்ட சிககல்களை விரிவாக எழுதி அபாய அறிவிப்பைச் செய்திருக்கிறார்கள். ஒரு ஆண், பெண்ணைக் கவர எப்படியெல்லாம் அஸ்திரங்களைப் பயன்படுத்தக் கூடும் என்பதை இங்கே க்ளிக்கினால் தெளிவாக, விரிவாக எடுத்துரைத்திருப்பதைப் படிக்கலாம்.
இப்படி நமக்குப் பயன்தரும் சாதகமான அம்சங்கள் மலிந்து கிடக்கும் இதே முகநூலின் இன்னொரு பக்கத்தைப் பார்த்தால்தான் திடுக்கிட வேண்டியிருக்கிறது. முகநூலில் அறிமுகமான ஒரு இளைஞனும் இளைஞியும் புகைப்படங்களைப் பரிமாறிக் கொண்டு, பின் நேரில் சந்தித்து, காதலை வளர்த்து, கல்யாணம் செய்து கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்வதையும் பார்க்க முடிகிறது. அதேசமயம் முகநூலில் அறிமுகமான நண்பனைச் சந்திக்க வந்து கற்பை இழந்த, பணத்தைப் பறிகொடுத்த பெண்களின் கதைகளும் நிறைய காணக் கிடைககின்றன.
ஒரு எழுத்தாளனின் படைப்புகளை, எழுத்தை ஆழ்ந்து படித்தீர்களென்றால் படைப்புகளுக்குள் அந்தப் படைப்பாளியின் குணாதிசயங்களும் அங்கங்கே தென்படுவதைக் கண்டுபிடித்து விடலாம். உதாரணமாக, கதை/கட்டுரையில் இரண்டு பேர் ஹோட்டலில் டிபன் சாப்பிட ஆர்டர் கொடுப்பதாக எழுதியிருந்தால், அந்த இடத்தில் எழுத்தாளர் விரும்பிச் சாப்பிடும் பண்டங்களைத்தான் இயல்பாக எழுதியிருப்பார். கதாபாத்திரங்களுக்கு அணிவிக்கும் ஆடையில் எழுதுபவனின் விருப்ப நிறத்தை நாம் அடையாளம் காணலாம். இப்படி என் எழுத்தைப் படித்தால் என் கேரக்டரை ஓரளவுக்கு கணித்துவிட முடியும்.
ஆனால் ‘சாட்’டில் நிகழ்த்தும் உரையாடலில் இப்படி எதிராளியின் குணாதிசயத்தைப் படித்து விடுதல் முற்றிலும் இயலாத ஒன்று. பரம அயோக்கியனாக இருக்கும் நான், எதிர்முனையிலிருக்கும் பெண்ணைக் கவர, உத்தமனாக என்னை வெளிப்படுத்துக் கொள்ளுவது மிகச் சுலபமாக முடியும். அப்படி வெளிப்படும் முகத்தை நம்பி விளக்கில் வந்து விழும் விட்டில் பூச்சிகளைக் கண்டால் மனம் பதைக்கிறது. அதிலும் ஆண்களைப் பற்றி எனக்குக் கவலையில்லை. எந்தப் பிரச்னையென்றாலும் அதன் வீரியத்தை அதிகம் தாங்க வேண்டியிருப்பது பெண்கள்தான். இப்படி ஏமாறுகிற பெண்களைப் பற்றித்தான் எனக்குள் சிந்தனை அலை புரள்கிறது.
திருமணம் ஆன ஒரு ஆண் தனக்கு அறிமுகமான பெண்ணிடம முதலில் அவள் போட்டோவை அனுப்பச் சொல்ல வேண்டியது, பிறகு ‘டி’ போட்டுப் பேசுதல், அவள் எதிர்ப்புக் காட்டாமலிருந்தால் ‘இரட்டை’ அர்த்தம் வரும் வார்த்தைகளை வீசி, அதற்கும் அவள் இடம் கொடுத்தால் நேரடியாகவே இச்சை வார்த்தைகளை வீசி பெண்களைப் பிடிக்கும் விளையாட்டைக் கண்டால் கொடுங்கோபம் வருகிறது - அதற்கு இடம் கொடுக்கும் பெண்களின் மீது சற்றே அதிகமாக! அதிலும் திருமணமான பெண்கள், குழந்தைகள் உள்ள பெண்கள்கூட இப்படி என்பது தெரியவரும்போது ‘கொலைவெறி’யே வருகிறது. காரணம் கேட்டால் ‘என் கணவன் ரசனையில்லாதவன். இந்த நண்பன் என் படைப்பை என்னமாய் ரசிக்கிறான்’ என்று பதில் வரும்.
அதல்ல விஷயம்... அவன் ரசிப்பது உங்கள் படைப்பையல்ல... .உங்களையே! உங்கள் சிந்தனைகளை, திறமையை வெளிப்படுத்தினால் அவரைப் போல பல நண்பர்கள் ரசிக்கிறோம், பாராட்டுகிறோம் உங்கள் எழுத்தை. அதில் திருப்தியடைய வேண்டியதுதானே நியாயம். கணவன் இல்லாவிட்டால் என்ன, என் திறமையை ரசிக்க இத்தனை பேர் இருக்கிறார்களே என்று நிறைவடைவதை விட்டுவிட்டு, இப்படி இச்சக வார்த்தைகளை வீசும் ஆண்மகனை நம்பி முறைதவறி நடந்தால் பின்விளைவுகள் என்னாகும், தன் குழந்தைகளின் பிற்கால நிலை என்ன என்பதைச் சிறிதுகூட யோசிக்காமல் தன் சுகத்தை மட்டுமே எண்ணுவது ஒன்றாம் நம்பர் அயோக்கியத்தனம்! உங்களை முழுமையாக நம்பி வேலைக்கு அனுப்பும், இணையத்தில் உலாவ அனுமதிக்கும் உங்களின் இல்லறத் துணைக்கு நீங்கள் செய்யும் நம்பிக்கைத் துரோகமல்லவா இது! இதுபோன்ற மனப்போக்கினால் தான் நிறைய விபரீதஙகள் நிகழ்கின்றன.
கணவனைப் புறக்கணித்து, விவாகரத்து வாங்கிவிட்டு, மனதுக்கு(?)ப் பிடித்தவனுடன் இணைவது இந்நாளில் வெகு சுலபம். அல்லது இணையாமலேயே யாருக்கும் தெரியாமல் ரகசிய உறவை வைத்துக் கொள்வது (வைப்பாட்டன்?) கூட சாத்தியம்தான். ஆனால் 50 வயதை நெருங்கினால் காம சிந்தனை தணிந்து உடலும் அதை விரும்பாத காலகட்டத்திலிருந்து இறப்பு வரை துணை வருவது இதுபோன்ற காமத் துணை அல்ல! புனிதமான மாங்கல்யத்தைத் தந்த கணவனும், ரத்தத்தைப் பகிர்ந்து பிறந்திருக்கும் குழந்தைகளும்தான் என்பதை மனதில் நிறுத்திக் கொள்ளுதல் மிக அவசியம்.
‘உனக்கேன் இவ்வளவு அக்கறை? யாருக்குமே இல்லாத அக்கறை?’ என்று நீங்கள் கேட்கலாம். இதற்கு முன்பே பலரும் முகநூல், கூகிள் டாக் போன்ற விஞ்ஞான விஷயங்களினால் ஆண், பெண் உறவுகளில் ஏற்படும் இப்படிப்பட்ட சிககல்களை விரிவாக எழுதி அபாய அறிவிப்பைச் செய்திருக்கிறார்கள். ஒரு ஆண், பெண்ணைக் கவர எப்படியெல்லாம் அஸ்திரங்களைப் பயன்படுத்தக் கூடும் என்பதை இங்கே க்ளிக்கினால் தெளிவாக, விரிவாக எடுத்துரைத்திருப்பதைப் படிக்கலாம்.
என்னைப் பொறுத்தவரை நான் கேள்விப்பட்டவைகளாக மட்டுமே இருந்த இப்படிப்பட்ட அருவருப்பான விஷயங்களை கண்கூடாகப் பார்க்கும் பாக்கியம்(?) வாய்த்தது. ஒரு பெண் என் முகத்தை முகநூலில் பார்த்தும்(!) காதல் பேச்சு பேசத் துவங்கியது. உடனே ந்ட்பு வட்டத்திலிருந்து அதை வெட்டி விட்டேன். அதனாலேயே பெண்களின் மீது நிறைய மதிப்பு வைத்திருக்கிற ஒருவன் என்கிற காரணத்தினால், பெண்களுக்கு ஒரு எச்சரிக்கைச் சங்கை ஊத வேண்டும் என்று விரும்பினேன். இதன் மூலம் ஊதிவிட்டேன்.
Wednesday, September 26, 2012
தொலைக்காட்சிகளை ‘தொல்லைக்காட்சிகள்’ என்று அழைப்பதில் யாருக்கும் ஆட்சேபணையிராது. ஆனால் என் விஷயத்தில் ‘கொலைக்காட்சி’ என்றே சொல்லலாம் போல எனக்குள் ‘கொலவெறி’யைக் கிளப்பி விட்டது சமீபத்தில். எங்கள் தெருவிலிருக்கும் ஒரு குடும்பத் தலைவி ஜுபிடர் டிவி நடத்திய ஒரு நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொண்டு பரிசும் வாங்கி வந்து விட்டாள். அவ்வளவுதான்... தானும் ஒரு டிவி நிகழ்ச்சியில் பரிசு வாங்கி விட வேண்டுமென்று தீர்மானமே (லேடீஸ் சைகாலஜி!) செய்து விட்டாள் சரிதா. விளைவாக...
அலுவலகம் செல்லத் தயாராகிக் கொண்டிருந்த என்னிடம் வந்தாள் சரிதா. ‘‘என்னங்க... அலுவலகத்திலிருந்து திரும்புகையில் எனக்கு ஒரு முகப்பூச்சுப் பொடி டப்பா வாங்கி வாருங்கள்...’’ என்றாள்.
‘‘சாம்பார் பொடி, மிளகாப் பொடின்னுதானே கேப்ப... அதென்னது புதுசா முகப்பூச்சு்ப் பொடி?’’ என்றேன். ‘‘இதோ பாருங்கள். இதுதான்...’’ என்று அவள் எடுத்துக் காட்டியது அவள் பவுடர் டப்பாவை.
‘‘அடக்கடவுளே... ஃபேஸ் பவுடர் தீர்ந்துடுச்சு, வாங்கிட்டு வாங்கன்னு சொல்ல வேண்டியதுதானே? இதுக்கு ஏன் தமிழ்ப்படுத்திக் கொல்ற?’’ என்றேன் புரியாமல்.
‘‘அதுவா... ஜுபிடர் தொலைக்காட்சியில் ‘கொல்லுங்கம்மா, கொல்லுங்க’ என்று ஒரு நிகழ்ச்சி நடத்துகிறார்கள். அதை நடத்துபவரிடம் ஆங்கில வார்த்தை எதுவும் கலக்காமல் தொடர்ந்து மூன்று நிமிடம் தமிழில் உரையாட வேண்டுமாம். அப்படி உரையாடி விட்டால் அளவற்ற பரிசுகள் தருகிறார்கள். நான் அவற்றை அடைவதென முடிவு கட்டி விட்டேன். நிகழச்சிக்கும் விண்ணப்பித்து விட்டேன். ஆதலால் இப்போதிருந்தே தனித் தமிழில் பேசத் துவங்கி விட்டேன்’’ என்றாள்.
‘‘அடியேய்... முதல்ல ஜுபிடர்ங்கற அவங்க டிவி பேரை தமிழ்ல வெக்கச் சொல்லு. அப்புறம் நிகழ்ச்சி நடத்தி தமிழை வளக்கலாம்...’’ என்றேன். ‘ஙே’ என்று விழித்தாள். ‘‘அட, ஆமால்ல...’’ என்றாள்.
அப்ப ஆரம்பிச்சதுங்க. தொடர்ந்து ஒரு வாரமா இங்கிலீஷ் கலக்காம பேசறேன்னு கொலையாக் கொன்னுட்டிருக்கா. நேத்திக்கு காலையில ‘‘நாதா..’’ என்றபடி அருகில் வந்தாள்.
‘‘என்னது... நாதனா? யார் அவன்? அவன் பேரச் சொல்லி என்னைக் கூப்பிடற?’’ என்றேன்.
‘‘ஐயகோ! கணவனை அப்படி அழைப்பார்கள். நீங்கள் பழைய திரைப்படங்களில் பார்த்ததில்லையா? ’’
‘‘டிவில ஓசில போடறானேன்னு எம்.கே.டி. படம்லாம் பாக்காதன்னா கேக்கறியா? இப்டில்லாம் விபரீதமா கூப்பிட்டுக்கிட்டு... சரி, என்ன விஷயம்னு சொல்லு...’’
‘‘மாலை அலுவலகத்திலிருந்து விரைவாய் திரும்பி விடுங்கள். நாம் கடற்கரைக்குச் சென்று, பின் பெரிய அங்காடிக்குச் செல்லலாம். அங்கே நம் இல்லத்திற்காய் சில பொருட்களும், எனக்கு சில அழகுசாதனப் பொருட்களும் வாங்கி வர வேண்டும்.’’ என்றாள்.
‘‘பெரிய அங்காடியா? அப்படின்னா?’’ என்று நான் விழிக்க, ‘‘இதைத்தான் இயம்பினேன் நான்’’ என்று அவள் எடுத்துக் காட்டிய கவரில் Big Bazaar என்றிருந்தது. ‘‘ஐயோ... ஐயோ...’’ என்று தலையிலடித்துக் கொண்டேன். அந்தக் கணம் ‘பளிச்’சென்று ஒரு ஐடியா வந்தது. ‘‘சரி, உனக்கெதுக்கு அழகுசாதனப் பொருட்கள்லாம்? அதெல்லாம் சாதாரணப் பெண்களுக்குத்தான்... நீதான் பேரிளம் பெண்ணாச்சே...’’ என்றேன் ஐஸ் குரலில்.
‘‘என்ன... நான் அவ்வளவு இளமை(?)யாகவா தெரிகிறேன்!! மிக்க மகிழ்ச்சிங்க...’’ என்றாள் வெட்கமாக. சரியான அர்த்தம் தெரிந்திருந்தால், நான் இந்தப் பதிவு எழுத முழுதாகத் தேறியிருக்க மாட்டேன். (ஹேமா, சசிகலா மாதிரி கவிஞர்கள் யாரும் போட்டுக் குடுத்துராதீங்கப்பா)
ஐஸ் வைத்த கையோடு அடுத்த கோரிக்கையை வைத்தேன். ‘‘சரி, திருவல்லிக்கேணில இந்தப் பதிப்பகத்துக்குப் போயி, ‘கல்கி களஞ்சியம்’னு இவங்க ஒரு புக் போட்டிருக்காங்க. வாங்கிட்டு வந்துடேன் ப்ளீஸ், ஈவ்னிங் நாம நீ சொன்ன மாதிரி பீச்சுக்குப் போகலாம்’’ என்றேன். ‘‘சரிங்க.....’’ என்றாள் பல்லெல்லாம் வாயாக.
மாலை அலுவலகத்திலிருந்து வீடு திரும்பிய எனக்கு ஆச்சரியம் காத்திருந்தது. ‘‘என்னங்க இன்னிக்கு இவ்வளவு லேட்?’’ என்றபடி வரவேற்றாள் என் இல்லாள்.
வியப்பாகப் பார்த்தேன். ‘’சரி... குணமாயிட்டியா? ஐமீன்... இங்கிலீஷ் கலந்து சாதாரணமாப் பேச ஆரம்பிச்சுட்டியே...’’ என்றேன்.
‘‘ஆமாங்க. அந்த ப்ரொக்ராம்ல கலந்துக்கற எண்ணத்தையே இன்னிக்கு காலைலயே கை விட்டுட்டேன்...’’ என்றாள். ‘‘நன்று இந்த திடீர் (நல்ல) முடிவுக்கு காரணம் யாதோ?’’ என்றேன்.
‘‘அதுவா... காலைல நீங்க ஆபீஸ் போகும் போது திருவல்லிக்கேணில ஒரு பப்ளிகேஷன் ஆபீஸ் போய் புக் ஒண்ணு வாங்கி வெக்கச் சொன்னீங்கல்லியா... அதுக்காக பஸ் பிடிச்சேன். கண்டக்டர் வந்ததும், டிக்கெட் கேட்டேங்க. அதுக்கு கன்னாபின்னான்னு திட்ட ஆரம்பிச்சுட்டான்...’’
‘‘டிக்கெட்டை கண்டக்டர்ட்டதானே கேட்டாகணும்? அதுக்கு ஏன் திட்டினான்?’’
‘‘ஐயா, பனிக்கூழ் இல்லத்துக்கு ஒரு சீட்டு தாருங்கள்- அப்படின்னு கேட்டேன். ‘ஙே’ன்னு முழி்ச்சான். ‘அங்கல்லாம் இந்த பஸ் போகாதும்மா’ அப்படின்னான். ‘இல்லை ஐயா, திருவல்லிக்கேணிக்கு முந்தைய நிறுத்தமே அதுதான்’ன்னேன் நான். ‘ஐய, அது ஐஸ் ஹவுஸ்ம்மா’ன்னான் கண்டக்டர். ‘நான் அதைத்தான் ஐயா தமிழில் இயம்பினேன்’ன்னேன் நான். அவ்வளவுதாங்க... நான்ஸ்டாப்பா கத்த ஆரம்பிச்சுட்டான். ‘புரியற மாதிரி தமிழ்ல(!) கேட்டா இன்னா... நமக்குன்னே வர்றாங்க பாரு’ன்னு ஆரம்பிச்சு அவன் கத்தறான். பஸ்ல எல்லாரும் சிரிக்கறாங்க. எனக்கு ரொம்ப இன்சல்ட்டாப் போச்சு. இந்த வம்பே வேண்டாம்னு நார்மலுக்கு மாறிட்டேன்’’ என்றாள்.
வீட்டுக்குள் என்னிடம் தனித் தமிழ் பேசிக் கொல்லும் இவளை வெளி நபர்களிடம் அனுப்பி வைத்தால் வாங்கிக் கட்டிக் கொண்டு சரியாகி விடுவாள் என்று கணித்த என் திட்டத்துக்கு வெற்றி! நானே என் முதுகில் தட்டிக் கொண்டேன்.
‘‘ஆஹா... இல்லாளை வசைபாடுதல் எம்மால் இயலாததன்றோ? அதைச் சாதித்த அந்த நடத்துனர் வாழ்க!’’ என்றேன். அருகில் வந்து வினோதமாகப் பார்த்தாள். ‘‘என்னாச்சுங்க... ஏன் இப்போ இப்படி நீங்க தனித்தமிழ்ல பேசறீங்க? வேணாங்க...’’ என்றாள்.
‘‘அங்ஙனம் நீ இயம்பினால் யாம் விட்டுவிடுவோமா? எம்மை கடந்த வாரம் முழுதும் தனித்தமிழில் பேசி மகிழ்வித்த(!) உம்முடன் இனிவரும் இரண்டு திங்கள் யாமும் தனித்தமிழில் உரையாடுவதென்பது எமது துணிபு’’ என்றேன்.
சரிதாவின் கண்கள் பிதுங்கின; உதட்டைச் சுழித்தாள் (அழுகையின் ஆரம்பம்!) ‘‘ப்ளீஸ் வேண்டாங்க... நான் டிவில சீரியல் பாத்து அழறது போதாதுன்னு நீங்க வேற அழ வெக்காதீங்க. இனி சீரியலும், சினிமாவும் தவிர வேற எதுவும் பாக்க மாட்டேங்க’’ என்றாள்.
அப்பாடா ஒரு வழியாக டிவி தொல்லையிலிருந்து விடுதலை! ஹி... ஹி... இன்னும் நான் வெற்றியை கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கிறேனாக்கும்..!!
அலுவலகம் செல்லத் தயாராகிக் கொண்டிருந்த என்னிடம் வந்தாள் சரிதா. ‘‘என்னங்க... அலுவலகத்திலிருந்து திரும்புகையில் எனக்கு ஒரு முகப்பூச்சுப் பொடி டப்பா வாங்கி வாருங்கள்...’’ என்றாள்.
‘‘சாம்பார் பொடி, மிளகாப் பொடின்னுதானே கேப்ப... அதென்னது புதுசா முகப்பூச்சு்ப் பொடி?’’ என்றேன். ‘‘இதோ பாருங்கள். இதுதான்...’’ என்று அவள் எடுத்துக் காட்டியது அவள் பவுடர் டப்பாவை.
‘‘அடக்கடவுளே... ஃபேஸ் பவுடர் தீர்ந்துடுச்சு, வாங்கிட்டு வாங்கன்னு சொல்ல வேண்டியதுதானே? இதுக்கு ஏன் தமிழ்ப்படுத்திக் கொல்ற?’’ என்றேன் புரியாமல்.
‘‘அதுவா... ஜுபிடர் தொலைக்காட்சியில் ‘கொல்லுங்கம்மா, கொல்லுங்க’ என்று ஒரு நிகழ்ச்சி நடத்துகிறார்கள். அதை நடத்துபவரிடம் ஆங்கில வார்த்தை எதுவும் கலக்காமல் தொடர்ந்து மூன்று நிமிடம் தமிழில் உரையாட வேண்டுமாம். அப்படி உரையாடி விட்டால் அளவற்ற பரிசுகள் தருகிறார்கள். நான் அவற்றை அடைவதென முடிவு கட்டி விட்டேன். நிகழச்சிக்கும் விண்ணப்பித்து விட்டேன். ஆதலால் இப்போதிருந்தே தனித் தமிழில் பேசத் துவங்கி விட்டேன்’’ என்றாள்.
‘‘அடியேய்... முதல்ல ஜுபிடர்ங்கற அவங்க டிவி பேரை தமிழ்ல வெக்கச் சொல்லு. அப்புறம் நிகழ்ச்சி நடத்தி தமிழை வளக்கலாம்...’’ என்றேன். ‘ஙே’ என்று விழித்தாள். ‘‘அட, ஆமால்ல...’’ என்றாள்.
அப்ப ஆரம்பிச்சதுங்க. தொடர்ந்து ஒரு வாரமா இங்கிலீஷ் கலக்காம பேசறேன்னு கொலையாக் கொன்னுட்டிருக்கா. நேத்திக்கு காலையில ‘‘நாதா..’’ என்றபடி அருகில் வந்தாள்.
‘‘என்னது... நாதனா? யார் அவன்? அவன் பேரச் சொல்லி என்னைக் கூப்பிடற?’’ என்றேன்.
‘‘ஐயகோ! கணவனை அப்படி அழைப்பார்கள். நீங்கள் பழைய திரைப்படங்களில் பார்த்ததில்லையா? ’’
‘‘டிவில ஓசில போடறானேன்னு எம்.கே.டி. படம்லாம் பாக்காதன்னா கேக்கறியா? இப்டில்லாம் விபரீதமா கூப்பிட்டுக்கிட்டு... சரி, என்ன விஷயம்னு சொல்லு...’’
‘‘மாலை அலுவலகத்திலிருந்து விரைவாய் திரும்பி விடுங்கள். நாம் கடற்கரைக்குச் சென்று, பின் பெரிய அங்காடிக்குச் செல்லலாம். அங்கே நம் இல்லத்திற்காய் சில பொருட்களும், எனக்கு சில அழகுசாதனப் பொருட்களும் வாங்கி வர வேண்டும்.’’ என்றாள்.
‘‘பெரிய அங்காடியா? அப்படின்னா?’’ என்று நான் விழிக்க, ‘‘இதைத்தான் இயம்பினேன் நான்’’ என்று அவள் எடுத்துக் காட்டிய கவரில் Big Bazaar என்றிருந்தது. ‘‘ஐயோ... ஐயோ...’’ என்று தலையிலடித்துக் கொண்டேன். அந்தக் கணம் ‘பளிச்’சென்று ஒரு ஐடியா வந்தது. ‘‘சரி, உனக்கெதுக்கு அழகுசாதனப் பொருட்கள்லாம்? அதெல்லாம் சாதாரணப் பெண்களுக்குத்தான்... நீதான் பேரிளம் பெண்ணாச்சே...’’ என்றேன் ஐஸ் குரலில்.
ஐஸ் வைத்த கையோடு அடுத்த கோரிக்கையை வைத்தேன். ‘‘சரி, திருவல்லிக்கேணில இந்தப் பதிப்பகத்துக்குப் போயி, ‘கல்கி களஞ்சியம்’னு இவங்க ஒரு புக் போட்டிருக்காங்க. வாங்கிட்டு வந்துடேன் ப்ளீஸ், ஈவ்னிங் நாம நீ சொன்ன மாதிரி பீச்சுக்குப் போகலாம்’’ என்றேன். ‘‘சரிங்க.....’’ என்றாள் பல்லெல்லாம் வாயாக.
மாலை அலுவலகத்திலிருந்து வீடு திரும்பிய எனக்கு ஆச்சரியம் காத்திருந்தது. ‘‘என்னங்க இன்னிக்கு இவ்வளவு லேட்?’’ என்றபடி வரவேற்றாள் என் இல்லாள்.
வியப்பாகப் பார்த்தேன். ‘’சரி... குணமாயிட்டியா? ஐமீன்... இங்கிலீஷ் கலந்து சாதாரணமாப் பேச ஆரம்பிச்சுட்டியே...’’ என்றேன்.
‘‘ஆமாங்க. அந்த ப்ரொக்ராம்ல கலந்துக்கற எண்ணத்தையே இன்னிக்கு காலைலயே கை விட்டுட்டேன்...’’ என்றாள். ‘‘நன்று இந்த திடீர் (நல்ல) முடிவுக்கு காரணம் யாதோ?’’ என்றேன்.
‘‘அதுவா... காலைல நீங்க ஆபீஸ் போகும் போது திருவல்லிக்கேணில ஒரு பப்ளிகேஷன் ஆபீஸ் போய் புக் ஒண்ணு வாங்கி வெக்கச் சொன்னீங்கல்லியா... அதுக்காக பஸ் பிடிச்சேன். கண்டக்டர் வந்ததும், டிக்கெட் கேட்டேங்க. அதுக்கு கன்னாபின்னான்னு திட்ட ஆரம்பிச்சுட்டான்...’’
‘‘டிக்கெட்டை கண்டக்டர்ட்டதானே கேட்டாகணும்? அதுக்கு ஏன் திட்டினான்?’’
‘‘ஐயா, பனிக்கூழ் இல்லத்துக்கு ஒரு சீட்டு தாருங்கள்- அப்படின்னு கேட்டேன். ‘ஙே’ன்னு முழி்ச்சான். ‘அங்கல்லாம் இந்த பஸ் போகாதும்மா’ அப்படின்னான். ‘இல்லை ஐயா, திருவல்லிக்கேணிக்கு முந்தைய நிறுத்தமே அதுதான்’ன்னேன் நான். ‘ஐய, அது ஐஸ் ஹவுஸ்ம்மா’ன்னான் கண்டக்டர். ‘நான் அதைத்தான் ஐயா தமிழில் இயம்பினேன்’ன்னேன் நான். அவ்வளவுதாங்க... நான்ஸ்டாப்பா கத்த ஆரம்பிச்சுட்டான். ‘புரியற மாதிரி தமிழ்ல(!) கேட்டா இன்னா... நமக்குன்னே வர்றாங்க பாரு’ன்னு ஆரம்பிச்சு அவன் கத்தறான். பஸ்ல எல்லாரும் சிரிக்கறாங்க. எனக்கு ரொம்ப இன்சல்ட்டாப் போச்சு. இந்த வம்பே வேண்டாம்னு நார்மலுக்கு மாறிட்டேன்’’ என்றாள்.
வீட்டுக்குள் என்னிடம் தனித் தமிழ் பேசிக் கொல்லும் இவளை வெளி நபர்களிடம் அனுப்பி வைத்தால் வாங்கிக் கட்டிக் கொண்டு சரியாகி விடுவாள் என்று கணித்த என் திட்டத்துக்கு வெற்றி! நானே என் முதுகில் தட்டிக் கொண்டேன்.
‘‘ஆஹா... இல்லாளை வசைபாடுதல் எம்மால் இயலாததன்றோ? அதைச் சாதித்த அந்த நடத்துனர் வாழ்க!’’ என்றேன். அருகில் வந்து வினோதமாகப் பார்த்தாள். ‘‘என்னாச்சுங்க... ஏன் இப்போ இப்படி நீங்க தனித்தமிழ்ல பேசறீங்க? வேணாங்க...’’ என்றாள்.
‘‘அங்ஙனம் நீ இயம்பினால் யாம் விட்டுவிடுவோமா? எம்மை கடந்த வாரம் முழுதும் தனித்தமிழில் பேசி மகிழ்வித்த(!) உம்முடன் இனிவரும் இரண்டு திங்கள் யாமும் தனித்தமிழில் உரையாடுவதென்பது எமது துணிபு’’ என்றேன்.
சரிதாவின் கண்கள் பிதுங்கின; உதட்டைச் சுழித்தாள் (அழுகையின் ஆரம்பம்!) ‘‘ப்ளீஸ் வேண்டாங்க... நான் டிவில சீரியல் பாத்து அழறது போதாதுன்னு நீங்க வேற அழ வெக்காதீங்க. இனி சீரியலும், சினிமாவும் தவிர வேற எதுவும் பாக்க மாட்டேங்க’’ என்றாள்.
அப்பாடா ஒரு வழியாக டிவி தொல்லையிலிருந்து விடுதலை! ஹி... ஹி... இன்னும் நான் வெற்றியை கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கிறேனாக்கும்..!!
Monday, September 24, 2012
பதிவர் திருவிழா ஏற்பாடுகள் நடந்து கொண்டிருந்த சமயத்தில் எனக்கு அலுவலகத்திலும் நிறைய வேலைகள் இருந்ததால் Mental Stress அதிகமாக இருந்தது. விளைவாக... ஸ்டேட் பாங்க் ஏடிஎம்ல போய் கார்டை சொருகிட்டு பின் நம்பர் கேட்கும்போது பார்த்தா... நம்பர் மறந்து போயிட்டுது. இதுவா, அதுவான்னு அடிச்சுப் பாக்கறேன். மூணு தடவைக்கு மேல ட்ரை பண்ண முடியாதுன்னு கார்டை ரிஜக்ட் பண்ணிடுச்சு. சரி, நிதானமா யோசிச்சு ட்ரை பண்ணலாம்னு வீட்ல உக்காந்து நம்பரை நினைவுக்கு கொண்டு வர ட்ரை பண்றேன். ம்ஹும்...! தோணவே இல்லை. அடுத்த நாளும் குருட்டாம்போக்ல ட்ரை பண்ணிப் பாத்து தோத்துட்டேன். சரி, அடுத்த வாரம் டைம் கிடைக்கறப்ப, பேங்க்ல எழுதிக் குடுத்து வேற பின் நம்பர்தான் வாங்கணும்னு முடிவே பண்ணிட்டேன்.
தமிழ் சினிமாவுல தலையில அடிபட்டு பைத்தியமாயிட்ட ஹீரோ/ஹீரோயினுக்கு மறுபடி ஒரு சீன்ல அதே மாதிரி அடிபட்டதும் நினைவு திரும்பிடுச்சுன்னு வர்ற காட்சிகளை ஏகத்துக்கு கமெண்ட் அடிச்சிருக்கேன்... இப்போ டென்ஷன்ல மறந்துபோன நம்பர் டென்ஷன்ல நினைவுக்கு வந்ததைப் பார்த்தா... அந்தக் காட்சிகள்லகூட ஒரு லாஜிக் இருக்கோன்னுதான் தோணுது. உங்களுக்கு இந்த மாதிரி விசித்திர அனுபவம் ஏற்பட்டதுண்டா?
=========================================
சீதைக்கு ராமனை மணக்கோலத்தில் கண்டுவிடக் கொள்ளை ஆசை! யாருமறியா வண்ணம் கார்மேக வண்ணனைக் கடைக்கண்ணால் கண்டாள். அப்போது தோழியர் சீதையின் கைகளைக் கிள்ளினராம்! உடனே சீதை தலைகுனிந்தபோது அந்தச் சேடியர் கூட்டம் அவளைப் பார்த்துச் சிரித்ததாம்!
உண்மையில் நடந்தது என்ன? கடைக் கண்களால் ராமனை நோக்கியபோது உள்ளத்தால் மட்டுமின்றி உடலாலும் சீதை பூரித்துப் போனாளாம். அவளது கைகள் பூரித்தபோது வளையல்கள்தான் அவ்வாறு கிள்ளினவாம். அப்போது தோழியர் கிள்ளுவதாக எண்ணி சீதை தலைகுனிந்தபோது- ராமனைக் காணாத அந்தச் சிறுபொழுதில் அவள் ரொம்பத் தளர்ந்து போனாளாம். அதனால் பூரிப்பெல்லாம் போய் அவளது வளையல்கள் தங்கள் பழைய நிலையை அடையும்போது ஏற்படுத்திய சத்தம்தான் தோழியர் சிரிப்பாகத் தோன்றியதாம். கம்பரின் வர்ணனைக்கு ஈடு, இணை எதுவும் உண்டா? (என் மாணவப் பருவத்தில் சீதா கல்யாணம்’ கதாகாலட்சேபத்தில் கேட்டது)
=========================================
கிரிக்கெட் வர்ணனையாளர் அப்துல் ஜப்பார் அவர்கள் தன் வர்ணனையாளர் வாழ்வில் நடந்த பல சுவாரஸ்ய அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொண்டார் என்று சொல்லியிருந்தேனில்லையா... அவற்றில் சில இங்கே:
= தமிழில் வர்ணனை செய்யும் போது மொழியைச் சரியாகக் கையாள்வது மிக அவசியம். கிரிக்கெட் பற்றி நான் அதிகம் தெரிந்திராதவனாக இருந்த சமயத்தில் ஒருமுறை கமெண்டேட்டர் பாக்ஸில் இருந்தேன். வர்ணனை செய்பவர், ‘‘நமது பிள்ளைகள் நன்றாக விளையாடுகின்றனர்’’ என்றார். ‘‘என்னங்க இது?’’ என்று கேட்டேன். ‘‘Our boys are playing well-ங்கறதை தமிழ்ல சொன்னேன் ஸார்..’’ என்றார். எனக்குச் சிரிப்பாகப் போய் விட்டது. ‘‘நமது இளைஞர்கள் சிறப்பாக விளையாடுகின்றனர்-ன்னு சொல்லுங்க ஸார். இப்படி நேரடியாவா மொழிபெயர்ப்பீங்க. ஸில்லி பாயிண்ட்ல கேட்ச் பிடிச்சான்ங்கறதை ‘முட்டாள் முனையில் நின்று பந்தைப் பிடித்தான்’ அப்படின்னு சொல்வீங்க போலருக்கே...’’ என்று நான் சொன்னதும் அனைவரும் சிரித்து விட்டனர். அவர் சொன்னார்: ‘‘நீங்க எனக்கு நல்லா தமிழ் பேசக் கத்துக் குடுங்க. நான் உங்களுக்கு கிரிக்கெட் கத்துத் தந்துடறேன்..’’ என்று.
= ஒரு முக்கிய பிரமுகர் வந்திருந்த சமயம், கிரிக்கெட் மேட்சைப் பார்த்துவிட்டு கமெண்டேட்டர் பாக்ஸ்க்கும் விசிட் செய்துவிட்டு கீழே வந்தார். அங்கே எதிர்ப்பட்ட என்னை அவருக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தனர். ‘‘Oh! I met a Abdul Jabbar in upstairs’’ என்றார் அந்தப் பிரமுகர். நான் சொன்னேன். ‘‘அந்த அப்துல் ஜப்பாருக்குத் தமிழ் தெரியாது. இந்த அப்துல் ஜப்பாருக்கு கிரிக்கெட் தெரியாது’’ என்று. அவர் சிரித்து விட்டார்.
= ஒரு சமயம் தமிழக கிரிக்கெட் அணியில் ராமகிருஷ்ணன், சிவராமகிருஷ்ணன், கமெண்டேட்டர் ராமமூர்த்தி என்று அரங்கம் முழுவதுமே ‘ராம’ மயமாக இருந்தது. அப்போது ஒருவர் இப்படி கமெண்ட் அடித்தார்- ‘‘இத்தனை ராமன்களுக்கு நடுவுல ஒரு பாபர் இருப்பாரே...’’ என்று. உடனே அதற்கு பதில் தந்தார் ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘அவர் பாபர் இல்லை, பாபர்ராம்!’’ என்று. அனைவரும் கைதட்டி ரசித்தனர்.
=========================================
பசுவின் பால் பசுவின் உடம்பிலிருந்து உற்பத்தியாகிறது. அது எப்படி சைவ உணவாக முடியும்? என்றொரு கேள்வி எழுப்பப்பட்டது. அதற்கு வாரியார் தந்த பதில்: ‘‘உயிர்களைக் கொல்வது பெரும் பாவம். கொன்று அதனால் வருவது இறைச்சி. அதையுண்பது மகாபாவம். கொல்லாமை, புலாலுண்ணாமை என்று இரு அதிகாரங்களில் திருவள்ளுவர் இதன் கொடுமையைக் கூறுகின்றார். கறக்கின்ற பாலைப் பருகுவது குற்றமன்று. அது அசைவ உணவு ஆகாது. பால் கறக்கவில்லையானால் பசுவுக்குத் துன்பம். கன்றுக்கு இரு மடிகளை விட்டு மற்ற இரு மடிகளில் இருந்து பால் கறக்க வேண்டும். பசுவின் பால் புனிதமானது; சத்துவ குணத்தைத் தர வல்லது. ‘பாலுந் தெளிதேனும் பாகும் பருப்புமிவை நான்கும் கலந்துனக்கு நான் தருவேன்’ என்று ஒளவைப் பிராட்டியார் பாடிய பாடலை அறிக. (‘வாரியார் விருந்து’ நூலிலிருந்து)
Friday, September 21, 2012
சில பேர் கிட்ட வருஷக்கணக்கா பழகினாலும் நெருக்கமா உணர முடியாது. சில பேர் கிட்ட ஒரு மணி நேரம் பழகினாலும் பல வருஷம் பழகினவங்க போல உணர்வோம். அப்படிப்பட்ட ரகத்தைச் சேர்ந்தவங்கதான் துளசி டீச்சரும் கோபால் சாரும். நியுசியிலருந்து அவங்க வந்திருக்கறது தெரிஞ்சதும் தி.நகர்ல அவங்க தங்கியிருந்த இடத்துக்குப் போய் சந்திச்சப்ப என்கிட்ட புதிய அறிமுகங்கள்ங்கற எண்ணமே வரல்லை. நேத்திக்கு நடந்த அவங்களோட சஷ்டியப்த பூர்த்தியிலயும், மாலையில் நடந்த பிறந்ததின விழா சந்திப்பிலும் முழுமையா கலந்துக்கறதுக்கு ஒரு வாய்ப்புக் கிடைச்சதுல ரொம்ப ரொம்ப சந்தோஷம் எனக்கு.
காலையில மைலாப்பூர்ல இருக்கற ராகசுதா ஹால்ல ஹோமம் வளர்த்து சம்பிரதாயப்படி 60ம் கல்யாண வைபவம் நடந்துச்சுங்க. வல்லிம்மா புன்னகை முகமா என்னை வரவேற்றாங்க. நண்பர் உண்மைத் தமிழன் வந்திருந்தார். அவரோட பேசிக்கிட்டே மேடையில நடக்கற விசேஷங்களை கவனிச்சுட்டிருந்தேன். கொஞ்சநேரத்துல பாரதி மணி ஐயா வரவும், உண்மைத் தமிழன் அவரோட பேசப் போயிட்டார். நான் சும்மா ஹாலைச் சுத்தி வந்தப்ப, ஒரு பெரியவர் என்னை நிறுத்தி, நான் நான்தானா என்று விசாரித்தார். (நீங்கதானே பாலகணேஷ் என்று). ‘‘என் பேரு சுப்புரத்தினம்’’ என்று அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டார். ‘சுப்புத்தாத்தா’ என்று அன்பாக நாங்கள் அழைக்கும் அவரை பதிவர் திருவிழாவி்ன்போது சந்தித்திருந்தேன். ஆனாலும் அதிகம் பேச முடிந்ததில்லை. அந்தக் குறை நேற்று நீங்கியது. சுப்புத்தாத்தா எனக்கு ஆசி வழங்கி, நான் எழுதறதை ரசிச்சதா சொன்னது எனக்கு கிடைத்த பெரும் பாக்கியங்கள்ல ஒண்ணுன்னுதான் நினைக்கறேன்.
கொஞ்ச நேரத்துல ஷைலஜாக்கா வந்தாங்க. பெங்களூர்ல இருந்து இந்த விழாவுக்காக சென்னை வந்து ரெண்டு நாளாச்சுன்னு சொன்னாங்க. அக்காட்ட பேசிட்டிருந்தா, நேரம் போறதே தெரியாது இந்தத் தம்பிக்கு. ஷைலஜாக்கா, கவிதாயினி மதுமிதாவை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தி வெச்சாங்க. அவங்களைப் பத்தி நிறைய சந்தர்ப்பங்கள்ல கேள்விப்பட்டிருந்த எனக்கு சந்திச்சுப் பேசினதுல ரொம்ப சந்தோஷம். அதுலயும் அவங்க ரொம்பவே சிம்பிளா, அன்பா, கனிவா உரையாடினது மேலும் குஷிதான் போங்க.
மணமக்கள் மாங்கல்ய தாரணம் முடிஞ்சு மூத்தவங்க கிட்ட ஆசி வாங்கியும், இளைஞர்களை ஆசிர்வதிச்சுக்கிட்டிருந்தபோது ஷைலஜாக்கா, வல்லிம்மா, மதுமிதா எல்லாருமாச் சேர்ந்து ‘நாளாம் நாளாம் திருநாளாம், துளசிக்கும் கோபாலுக்கும் மணநாளாம்’ன்னு காதலிக்க நேரமில்லை படப் பாட்டின் மெட்டிலேயே வரிகளை எழுதிப் பாடினாங்க. ஒருமித்த குரல்ல பாடின அந்தப் பாட்டுல அவ்வளவு இனிமை! எல்லாரும் கை தட்டி ரசிச்சோம். அருமையான மதிய விருந்தை ஒரு கை பார்த்துட்டு ‘மாலையில் சந்திக்கலாம்’னுட்டுப் பிரிஞ்சோம்.
ஈவ்னிங் 7 மணிக்கு உட்லண்ட்ஸ் ஹோட்டல்ல ‘கெட்-டு-கெதர்’க்காக நான் 6.50க்குப் போயிட்டேன். பர்த்டே பேபியான கோபால் சார் ட்ரிம்மா ட்ரஸ் பண்ணிக்கிட்டு எல்லாரையும் வெல்கம் பண்ணிட்டிருந்தாங்க. காலையில மணமகளா மேடையில இருந்ததால துளசி டீச்சர் கைல எடுக்க இயலாம இருந்த ஆயுதத்தை (கேமிரா) இப்ப கைல எடுத்திருந்தாங்க. என்னையும் சுட்டுத் தள்ளினாங்க. கிரிக்கெட் வர்ணனைகள்ல புகழ்பெற்ற அப்துல் ஜப்பார் அவர்கள் வந்திருந்தாங்க. ரெண்டு வார்த்தை பேசிட்டிருந்தப்ப வலைச்சரம் சீனா அவர்கள் வந்திருக்கறதைப் பார்த்துட்டு அவரோட உரையாடிட்டிருந்தேன். அப்ப, தலைநகரிலிருந்து வந்திருக்கற என் நண்பர் வெங்கட் நாகராஜ் என்ட்ரி கொடுத்தார். அவரோட கொஞ்ச நேரம் பேசிட்டு சந்தோஷமா பொழுது போயிட்டிருந்த நேரத்துல வரிசையா நண்பர்கள் எல்லாரும் வர ஆரம்பிச்சாங்க.
மோகன்குமார், தங்கை ஸாதிகா, உண்மைத்தமிழன், லதானந்த், கேபிள் சங்கர், பலாபட்டறை சங்கர், புதுகை அப்துல்லா, ஜோதிஜி, கேஆர்பி செந்தில், வலைச்சரம் சீனா ஐயா, வெங்கட் நாகராஜ், யுவகிருஷ்ணா, அதிஷா, ஷைலஜாக்கா, மதுமிதா, இன்னும முன்பு நிறையப் பதிவுகள் எழுதிட்டு இப்ப அதிகம் எழுதாத சில பதிவர்கள்ன்னு கிட்டத்தட்ட மினி பதிவர் திருவிழா மாதிரி ஒரு ஃபீலிங் வந்துட்டுது. எல்லாரோடயும் ஜாலியா பேசிட்டு இருந்ததுல (எனக்கு ஜாலி; அவங்களுக்கு?) நேரம் போனதே தெரியலை. அப்புறம்... கோபால் ஸார் வெட்டினாரு - கேக்கை; ஊட்டினாரு- துளசி டீச்சருக்கு. எல்லாரும் பாட்டுப் பாடி (பயமுறுத்தி?) வாழ்த்துச் சொன்னோம். ஷைலஜாக்கா அருமையான கவிதை ஒண்ணை எழுதிட்டு வந்திருந்தாங்க. அதை மேடையில படிச்சு, அத்தனை பேரின் கைதட்டலையும் அள்ளிக்கிட்டாங்க.
யுவகிருஷ்ணாவை அறிமுகப்படுத்தினார் மோகன்குமார். முன்னால மார்னிங் ஃபங்ஷன் முடிச்சுட்டு வீட்டுக்கு வந்தப்ப மோகன் போன் பண்ணி, ‘‘ஃபங்ஷனுக்கு யுவகிருஷ்ணா வந்திருந்ததா +ல எழுதியிருக்காரே. பாத்துப் பேசினீங்களா?’’ன்னு கேட்டார். ‘‘அடடா... நான் கவனிக்கலையே மோகன்...’’ன்னு வருத்தமா சொன்னேன். மாலையில பார்ட்டில மோகன் அறிமுகப்படுத்தினதும்தான் தெரிஞ்சது- காலையிலயே அவரை கவனிச்சிருந்தும் யார்னு தெரியாததால ஹலோ சொல்லாம இருந்திட்டேன்னு. அவர்கிட்ட ஒரு ஸாரி சொல்லிட்டு, அப்புறம் நல்லாவே பேசினது ரொம்பத் திருப்தி எனக்கு.
காலையில மைலாப்பூர்ல இருக்கற ராகசுதா ஹால்ல ஹோமம் வளர்த்து சம்பிரதாயப்படி 60ம் கல்யாண வைபவம் நடந்துச்சுங்க. வல்லிம்மா புன்னகை முகமா என்னை வரவேற்றாங்க. நண்பர் உண்மைத் தமிழன் வந்திருந்தார். அவரோட பேசிக்கிட்டே மேடையில நடக்கற விசேஷங்களை கவனிச்சுட்டிருந்தேன். கொஞ்சநேரத்துல பாரதி மணி ஐயா வரவும், உண்மைத் தமிழன் அவரோட பேசப் போயிட்டார். நான் சும்மா ஹாலைச் சுத்தி வந்தப்ப, ஒரு பெரியவர் என்னை நிறுத்தி, நான் நான்தானா என்று விசாரித்தார். (நீங்கதானே பாலகணேஷ் என்று). ‘‘என் பேரு சுப்புரத்தினம்’’ என்று அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டார். ‘சுப்புத்தாத்தா’ என்று அன்பாக நாங்கள் அழைக்கும் அவரை பதிவர் திருவிழாவி்ன்போது சந்தித்திருந்தேன். ஆனாலும் அதிகம் பேச முடிந்ததில்லை. அந்தக் குறை நேற்று நீங்கியது. சுப்புத்தாத்தா எனக்கு ஆசி வழங்கி, நான் எழுதறதை ரசிச்சதா சொன்னது எனக்கு கிடைத்த பெரும் பாக்கியங்கள்ல ஒண்ணுன்னுதான் நினைக்கறேன்.
கொஞ்ச நேரத்துல ஷைலஜாக்கா வந்தாங்க. பெங்களூர்ல இருந்து இந்த விழாவுக்காக சென்னை வந்து ரெண்டு நாளாச்சுன்னு சொன்னாங்க. அக்காட்ட பேசிட்டிருந்தா, நேரம் போறதே தெரியாது இந்தத் தம்பிக்கு. ஷைலஜாக்கா, கவிதாயினி மதுமிதாவை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தி வெச்சாங்க. அவங்களைப் பத்தி நிறைய சந்தர்ப்பங்கள்ல கேள்விப்பட்டிருந்த எனக்கு சந்திச்சுப் பேசினதுல ரொம்ப சந்தோஷம். அதுலயும் அவங்க ரொம்பவே சிம்பிளா, அன்பா, கனிவா உரையாடினது மேலும் குஷிதான் போங்க.
மணமக்கள் மாங்கல்ய தாரணம் முடிஞ்சு மூத்தவங்க கிட்ட ஆசி வாங்கியும், இளைஞர்களை ஆசிர்வதிச்சுக்கிட்டிருந்தபோது ஷைலஜாக்கா, வல்லிம்மா, மதுமிதா எல்லாருமாச் சேர்ந்து ‘நாளாம் நாளாம் திருநாளாம், துளசிக்கும் கோபாலுக்கும் மணநாளாம்’ன்னு காதலிக்க நேரமில்லை படப் பாட்டின் மெட்டிலேயே வரிகளை எழுதிப் பாடினாங்க. ஒருமித்த குரல்ல பாடின அந்தப் பாட்டுல அவ்வளவு இனிமை! எல்லாரும் கை தட்டி ரசிச்சோம். அருமையான மதிய விருந்தை ஒரு கை பார்த்துட்டு ‘மாலையில் சந்திக்கலாம்’னுட்டுப் பிரிஞ்சோம்.
ஈவ்னிங் 7 மணிக்கு உட்லண்ட்ஸ் ஹோட்டல்ல ‘கெட்-டு-கெதர்’க்காக நான் 6.50க்குப் போயிட்டேன். பர்த்டே பேபியான கோபால் சார் ட்ரிம்மா ட்ரஸ் பண்ணிக்கிட்டு எல்லாரையும் வெல்கம் பண்ணிட்டிருந்தாங்க. காலையில மணமகளா மேடையில இருந்ததால துளசி டீச்சர் கைல எடுக்க இயலாம இருந்த ஆயுதத்தை (கேமிரா) இப்ப கைல எடுத்திருந்தாங்க. என்னையும் சுட்டுத் தள்ளினாங்க. கிரிக்கெட் வர்ணனைகள்ல புகழ்பெற்ற அப்துல் ஜப்பார் அவர்கள் வந்திருந்தாங்க. ரெண்டு வார்த்தை பேசிட்டிருந்தப்ப வலைச்சரம் சீனா அவர்கள் வந்திருக்கறதைப் பார்த்துட்டு அவரோட உரையாடிட்டிருந்தேன். அப்ப, தலைநகரிலிருந்து வந்திருக்கற என் நண்பர் வெங்கட் நாகராஜ் என்ட்ரி கொடுத்தார். அவரோட கொஞ்ச நேரம் பேசிட்டு சந்தோஷமா பொழுது போயிட்டிருந்த நேரத்துல வரிசையா நண்பர்கள் எல்லாரும் வர ஆரம்பிச்சாங்க.
மோகன்குமார், தங்கை ஸாதிகா, உண்மைத்தமிழன், லதானந்த், கேபிள் சங்கர், பலாபட்டறை சங்கர், புதுகை அப்துல்லா, ஜோதிஜி, கேஆர்பி செந்தில், வலைச்சரம் சீனா ஐயா, வெங்கட் நாகராஜ், யுவகிருஷ்ணா, அதிஷா, ஷைலஜாக்கா, மதுமிதா, இன்னும முன்பு நிறையப் பதிவுகள் எழுதிட்டு இப்ப அதிகம் எழுதாத சில பதிவர்கள்ன்னு கிட்டத்தட்ட மினி பதிவர் திருவிழா மாதிரி ஒரு ஃபீலிங் வந்துட்டுது. எல்லாரோடயும் ஜாலியா பேசிட்டு இருந்ததுல (எனக்கு ஜாலி; அவங்களுக்கு?) நேரம் போனதே தெரியலை. அப்புறம்... கோபால் ஸார் வெட்டினாரு - கேக்கை; ஊட்டினாரு- துளசி டீச்சருக்கு. எல்லாரும் பாட்டுப் பாடி (பயமுறுத்தி?) வாழ்த்துச் சொன்னோம். ஷைலஜாக்கா அருமையான கவிதை ஒண்ணை எழுதிட்டு வந்திருந்தாங்க. அதை மேடையில படிச்சு, அத்தனை பேரின் கைதட்டலையும் அள்ளிக்கிட்டாங்க.
யுவகிருஷ்ணாவை அறிமுகப்படுத்தினார் மோகன்குமார். முன்னால மார்னிங் ஃபங்ஷன் முடிச்சுட்டு வீட்டுக்கு வந்தப்ப மோகன் போன் பண்ணி, ‘‘ஃபங்ஷனுக்கு யுவகிருஷ்ணா வந்திருந்ததா +ல எழுதியிருக்காரே. பாத்துப் பேசினீங்களா?’’ன்னு கேட்டார். ‘‘அடடா... நான் கவனிக்கலையே மோகன்...’’ன்னு வருத்தமா சொன்னேன். மாலையில பார்ட்டில மோகன் அறிமுகப்படுத்தினதும்தான் தெரிஞ்சது- காலையிலயே அவரை கவனிச்சிருந்தும் யார்னு தெரியாததால ஹலோ சொல்லாம இருந்திட்டேன்னு. அவர்கிட்ட ஒரு ஸாரி சொல்லிட்டு, அப்புறம் நல்லாவே பேசினது ரொம்பத் திருப்தி எனக்கு.
அப்புறம் என்ன... பஃபே விருந்துதான். கைல ப்ளேட்டைத் தூக்கிட்டு உணவு வகைகளைக் கொறிக்கும் இந்தரக பஃபே பார்ட்டிகள் எனக்கு அலர்ஜியா இருந்தாலும், சமீபகாலங்கள்ல அதிகமா அட்டெண்ட் பண்றதால சமாளிக்கப் பழகிடுச்சு. கைல தட்டு ஏந்திக்கிட்டு டிபன் வகைகளை கொறிச்சுட்டிருந்தப்ப, எழுத்தாளர் ஷங்கரநாராயணன் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டார். ஃபங்ஷன் ஹாலில் பார்த்தும் யாரென்று அறியாதிருந்த எனக்கு ஆச்சரியம். அவருக்கு சங்கர் நாராயணனை (கேபிள் சங்கர்) அறிமுகம் செய்து வைத்தேன். கேபிளுக்கு அவரை ஏற்கனவே தெரிந்திருந்தது. முன் சந்தித்த சந்தர்ப்பங்களை சொல்லி ஞாபகப்படுத்தினார். உணவு முடித்து வந்ததும் அப்துல் ஜப்பார் அவர்கள் தன் கிரிக்கெட் வர்ணனையாளர் வாழ்விலிருந்து சில சுவாரஸ்ய சம்பவங்களைப் பகிர்ந்து கலகலப்பாக்கினார். (அஸ்குபுஸ்கு! இங்க சொல்லிடுவனா... தனிப் பதிவால்ல எழுதியாகணும் அதையெல்லாம்!)
காலையிலயும், மாலையிலயும் முழுமையா இருந்து விழா நிகழ்வுகளை ரசிச்சு, கோபால்-துளசி தம்பதிகள்ட்ட ஆசி வாங்கி, நிறைய நண்பர்களோட உரையாடி... இப்படி நிறைய நிறைய மகிழ்ச்சியைத் தந்த தினம் நேத்திக்கு. ஆனா ஒரே ஒரு சின்ன வருத்தம் என்னன்னா... காலையில உண்மைத் தமிழன் தன்னோட ஸேம்ஸங் நோட்ல படம் எடுத்தார், வல்லிம்மா அவங்க கேமரால படம் புடிச்சாங்க, நானும் என் மொபைல்ல பங்ஷன் போட்டோ எடுத்தேன்.
காலையிலயும், மாலையிலயும் முழுமையா இருந்து விழா நிகழ்வுகளை ரசிச்சு, கோபால்-துளசி தம்பதிகள்ட்ட ஆசி வாங்கி, நிறைய நண்பர்களோட உரையாடி... இப்படி நிறைய நிறைய மகிழ்ச்சியைத் தந்த தினம் நேத்திக்கு. ஆனா ஒரே ஒரு சின்ன வருத்தம் என்னன்னா... காலையில உண்மைத் தமிழன் தன்னோட ஸேம்ஸங் நோட்ல படம் எடுத்தார், வல்லிம்மா அவங்க கேமரால படம் புடிச்சாங்க, நானும் என் மொபைல்ல பங்ஷன் போட்டோ எடுத்தேன்.
வீட்ல வந்து ஓபன் பண்ணிப் பாத்தா... டீச்சர் முகமும், கோபால் ஸார் முகமும் தண்ணிக்கடியில இருக்கற மாதிரி கலங்கலா வந்திருக்கு. நம்ம மொபைலோட க்வாலிட்டி அந்த லட்சணம்! ஈவ்னிங் பங்ஷன்ல நண்பர் கேபிள் ஒரு சூப்பரான கேமரா வெச்சு படங்களை சுட்டாரு பாருங்க... அதுக்குப் பேரு 7D கேமராவாம். அப்படி ஒரு க்ளாரிட்டி! எனக்கு காதுகள்ல புகை வராத குறைதான்! மக்கா, சீக்கிரம் நாமளும் எப்படியாவது ஒரு கேமரா வாங்கி அழகழகா(!) படங்களை சுட்டுத் தள்ளிரணும்டான்னு முடிவே பண்ணிட்டேன். அதனாலதான் படங்கள் இணைக்காம இந்தப் பதிவு... ஹி... ஹி... ஹி...
Subscribe to:
Posts (Atom)
