Sunday, December 2, 2012

நான் ரசித்த நகைச்சுவை காட்சிகள்

Posted by பால கணேஷ் Sunday, December 02, 2012

அன்பார்ந்த நண்பர்களே...

தீபஒளித் திருநாள் முடிந்ததும் 3 தினங்கள் கோவை சுற்றுப்பயணம் சென்று வந்தேன். வந்ததும் புதிய வேலை கிடைத்து அலுவலகம் மாறினேன். புதிய அலுகலகத்தில் இணைய பயன்பாடு கட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளது என்கிற செய்தி எனக்கு மிகமிகக் கடினமாக இருக்கிறது. இதுநாள் வரை அலுகலகத்திலிருந்து கொண்டுதான் இணையத்தில் உலாவி வந்ததால் கடந்த 15 தினங்களாக இணையத்திற்கு அன்னியன் ஆக்கப்பட்டேன். வீட்டில் இணைய இணைப்பு பெற்று இன்னும் ஓரிரு தினங்களில் அம்பியாகவோ ரெமோவாகவோ வந்து விடுவேன் என்ற (எனக்கு) மகிழ்ச்சியான செய்தியை உங்களுக்குத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். இந்தப் பதிவை வெளியிட்ட தங்கைக்கு என் நன்றி.

                                       
                                                           

தமிழ் சினிமா தோன்றிய நாளிலிருந்து எத்தனையோ காமெடியன்களைப் பார்த்திருப்பீர்கள். ரசித்துச் சிரித்திருப்பீர்கள். நானும் அப்படியே. ஆனால் காமெடியன்களை விட சில கதாநாயகர்கள் நடிக்கும் காட்சிகள் காமெடியன்களை மிஞ்சி விடுவதுண்டு. என்னை மிகவும் ரசித்துச் சிரிக்க வைத்ததுண்டு. அப்படி இரண்டு கதாநாயகர்கள் நடித்த காமெடிக் காட்சிகளைத்தான் இப்போது சொல்லப் போகிறேன்.


செங்கோட்டை என்று ஒரு படம். ஆக்ஷன் கிங் அர்ஜுன்தான் கதாநாயகன். படத்தின் கிளைமாக்ஸில் வில்லன் குரூப் அடியாட்கள் அவர் மனைவி மீனாவையும் அப்பா விஜயகுமாரையும் தங்கள் கஸ்டடியில் வைத்துக் கொண்டு ஒரு அடியாளுடன் அவரை ப்ளைட்டில் போகச் சொல்வார்கள். விமானம் கிளம்பிய பின் அவர் அடியாளின் கழுத்தில் அடித்து மயக்கமடையச் செய்துவிட்டு விமானத்தின் டாய்லெட்டைத் தாண்டி பின்னால் வந்து டயர் வழியாக வங்கக் கடலில் குதிப்பார். பொதுவாக விமானம் ஆகாயத்தில் ஏறியதுமே மூடிக் கொள்ளும் டயர் அர்ஜுனுக்கு வசதியாக மீனம்பாக்கத்திலிருந்து வங்கக் கடலை அடையும் வரை அரை மணி நேரமாகியும் மேலே ஏறாமலேயே பறந்து கொண்டிருக்கும். ஹா... ஹா... சூப்பர் காமெடி என்கிறீர்களா... இல்லை, இனிதான் காமெடியே...


கடலில் குதித்த அவர் நீந்திக் கரையேறி, தன் வீட்டிற்கு வந்து வில்லன் அடியாட்களை வீழ்த்திவிட்டு பிரதமரைக் கொல்ல நடக்கும் சதியைத் தடுக்க செங்கோட்டைக்கு வருவார். சுதந்திர தின விழா நடந்து கொண்டிருக்க, பிரதமரைக் கொல்ல வரும் கொலையாளியை அவர் தேடுவார். கொலையாளி நாம் யாருமே எதிர்பாராத வண்ணம் மேலே பறந்து கொண்டிருக்கும் பெரிய ஹீலியம் பலூனுக்குள் இருப்பான். அவனுக்கு பலூனுக்குள் சுவாசிக்க ஏதய்யா ஆக்சிஜன், ஹீலியம் வாயுவை சுவாசிக்க முடியாதே என்று யாராவது கேட்டீங்களோ... கொன்டேபுட்டேன்!


அது மட்டுமா... பலூனுக்குள்ளிருந்து ஏதோ பால்கனிக் கதவைத் திறந்து நாம் வேடிக்கை பார்ப்பது மாதிரி ஒரு கதவைத் திறந்து பிரதமரைக் குறி பார்ப்பான். பலூனிலிருக்கும் காற்றெல்லாம் வெளியேறி விட்டால் அது எப்படிப் பறக்கும் என்று பகுத்தறிவுக் கேள்வி யாராவது கேட்டீங்களோ... சரி, அவன்தான் அப்படியென்றால் நம்ம ஆக்ஷன் கிங் சும்மா இருப்பாரா... நிழலில் இருந்தே கொலையாளி பலூனில் இருப்பதைக் கண்டுபிடித்து அப்படியே மல்லாக்கப் படுத்து சுடுவார். பலூன் வெடித்து கொலையாளியும் பரலோகத்துக்கு பார்சல்.


அவ்வளவுதான்... அங்கே இருக்கும், கொலையாளியை ஏவிய மெயின் வில்லன் பிரதமரைச் சுடுவார். துப்பாக்கிக் குண்டு ஸ்லோமோஷனில் வந்து கொண்டிருக்க, அதை குறுக்கிட்டு நம்ம ஆக்ஷன் கிங் தோளில் வாங்கிக் கொள்வார். வில்லனின் அடுத்த குண்டு தேசியக் கொடிக் கம்பத்தை சாய்க்க, அர்ஜுன் இன்னொரு குண்‌டை ஏற்றுக் கொண்டு கொடியைத் தாங்கிப் பிடிப்பார். (தேசபக்தி சார்!) பாதுகாப்புப் படை வீரர்கள் பிரதமரை பாதுகாப்பாக இதற்குள் கூட்டிப் போக மற்ற வீரர்கள் எல்லாம் வேடிக்கை பார்ப்பார்கள். அவர்கள் வில்லனை அழித்து விட்டால் ஆக்ஷன் கிங்குக்கு என்ன மதிப்பு? அத்தனைக்கும் பின்னால் அவரே வில்லனுடன் மோதி சம்ஹாரம் பண்ணுவார்.


அடாடா... அந்தப் படத்தின் கடைசி அரை மணி‌ நேரத்தில் சிரித்துச் சிரித்து எனக்கு வயிற்று வலியே வந்து விட்டது.  இதை மிஞ்சுகிற மாதிரி காமெடி வேறு எந்தப் படத்திலும் வராது என்றுதான் எண்ணியிருந்தேன். அந்த எண்ணத்தில் மண்ணள்ளிப் போட்டார் ஆர்.சுந்தரராஜன்.


நம்ம சூப்பர் ஸ்டார் ரஜினிகாந்த்தை தூக்கு மேடைக்கே கொண்டு வந்து விடுவார்கள். அதே நேரம் கட் ஷாட்டில் இன்னொரு ரஜினிகாந்த் இவரைக் காப்பாற்ற ஒரு அம்பாஸடர் காரில் வந்து கொண்டிருப்பதைக் காட்டுவார்கள். இங்கே இவர் கழுத்தில் கறுப்புத் துணி கூட மாட்டி விடுவார்கள். அவர் பரபரப்பாக அதிவேகத்தில் காரில் வந்து கொண்டிருப்பார். லீவரை இழுக்க சைகை காட்டும் நேரம்... ஜெயிலின் கருங்கல் சுவரை அம்பாஸிடர் காரினால(?) இடித்து தூளாக்கிக் கொண்டு அதகளமாக வருவார் ரஜினிகாந்த். சூப்பர் ஸ்டார்ன்னா சும்மாவா...


அது மட்டும் காமெடியில்லை... வந்தவர் நேராக அங்கிருக்கும் அதிகாரிகளிடம் வந்து, ‘‘இவன் கொலை பண்ணலை. ஆதாரம் இந்த கேஸட்ல இருக்கு...’’ என்பார். உடனே அனைவரும் தூக்குப் போடுவதை நிறுத்திவிட்டு கேஸட் கேட்கப் போய் விடுவார்கள்.


அட, ஞானசூனியங்களா... தூக்கு மேடைக்குப் போய்விட்ட ஒருவனைக் காப்பாற்ற வேண்டுமானால் ஜனாதிபதியிடமிருந்து போனோ கடிதமோ வந்தால்தானே முடியும், ஆடியோ கேஸட்டை ஒரு ஆதாரமாக எந்த நீதிபதியும் ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டாரே... என்றெல்லாம் யாரும் கேட்டுவிடக் கூடாது.


 ரஜினி மற்றொரு ரஜினியின் கழுத்தில் இருக்கும் கறுப்புத் துணியை எடுக்க, அவர் கூலாக, ‘‘நீ எப்படியும் வருவேன்னு எனக்குத் தெரியும். ஏன்னா, நான் தப்பே பண்ணலையே’’ என்க இருவரும் சிரிப்பதைப் பார்த்துக் கை தட்டி ரசிக்க வேண்டும். அப்படி ரசித்துத் தான் ‘ராஜாதி ராஜா’ படத்தை 200 நாட்கள் ஓட வைத்தனர் நம் ரசிகர்கள். இந்த கிளைமாக்ஸ் காட்சியும் பார்க்கும் போதெல்லாம் என்னை ரசித்துச் சிரிக்க வைக்கிறது.


‘போய்யாங்க... இதென்ன ஜுஜுபி! இதைப் போய் பெரிசா காமெடின்னு சொல்ல வந்துட்டே... இதைவிடப் பெரிய காமெடில்லாம் நாங்க பார்த்திருக்கோம்’ என்கிறீர்களா? சொல்லுங்களேன்... நானும் தெரிந்து கொள்கிறேன். பார்த்து ரசிக்கிறேன்.



Monday, November 12, 2012

சரிதாவின் ‘இலவச’ தீபாவளி!

Posted by பால கணேஷ் Monday, November 12, 2012

விடுமுறை நாட்கள் என்றால் பெரும்பாலான இல்லத்தரசர்கள் சோம்பலாக இருப்பார்கள்; இல்லத்தரசிகள் சுறுசுறுப்பாக இருப்பார்கள்- கணவர்களை வேலை வாங்குவதில்!

‘காலைல பத்து மணி வரைக்கும் குளிக்காம அப்படி என்னதான் டி.வி. பார்த்தாகறதோ?’ ‘இப்படி ஒரு எழுத்து விடாம பேப்பர் படிக்கற நேரத்துல உருப்படியா வீட்டுக்கு ஒட்டடை அடிச்சாத்தான் என்னவாம்?’ -இப்படியெல்லாம் கேள்விப் பந்துகள் பவுன்ஸாகி கணவர்கள் முகத்தில் வந்து மோதும். இவையெல்லாம் சராசரி மனைவிகளுக்கான லட்சணங்கள் என்றால் சரிதா அதற்கும் ஒருபடி மேலாச்சே.. அவள் பற்றாதென்று தீபாவளி சமயத்தில் மகளைப் பார்க்க வந்த அவள் அம்மாவும் சேர்ந்து கொண்டதில்... நான் ‘‌‌ஙே’ ஆனேன்.

‘‘என்னங்க.. இந்த முறை தீபாவளிக்கு ஸ்வீட்டும் காரமும் எங்கம்மாவே பண்ணிடறேங்கறாங்க. உடனே போய் அவங்க எழுதற லிஸ்ட் படி மளிகை சாமான்லாம் வாங்கிட்டு வந்துடுங்க...’’ என்று அருகில் வந்து ஐஸ் குரலில் சொன்னாள் சரிதா. கணினியில் கதை ஒன்றை டைப் செய்து ‌கொண்டிருந்த நான் ‘திடுக்’ வாங்கி நிமிர்ந்தேன்.

‘‘ஹய்யய்யோ... சமைக்கற விஷயத்துல நீயே நல்லாப் பண்ணுவ. உங்கம்மா பண்ணினா டேஞ்சராச்சே! தலைதீபாவளி சமயத்துலயே உங்க வீட்டுக்குப் போனப்ப உங்கம்மா பண்ணின ஹல்வாவை வாயில போட்டதுல நாக்கே மேலண்ணத்துல ஒட்டிக்கிட்டு ‘ழே ழே’ன்னுல்ல உளற வேண்டியதாய்டுச்சு. நல்லவேளையா... காராபூந்தில ஆந்திரா ஸ்டைலயும் தாண்டி ஆங்காரமா காரம் போட்டிருந்ததால‘ ‘ஹா ஹா’ன்னு அலறி எட்டு டம்ளர் தண்ணி குடிச்சதுல நாக்கு சரியாச்சு. அதனால பிழைச்சேன். இப்ப இந்த ரிஸ்க் தேவைதானா சரி?’’ என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டேன்.

‘‘பேசாதீங்க! அம்மா எவ்வளவு ஆசையா மாப்ளைக்கும் உனக்கும் நான் பண்ணித் தர்றேன்னு சொல்றாங்க. உங்களுக்கு எப்பவுமே எங்கம்மான்னா தொக்குதான். உங்க தங்கை வீட்லருந்து வந்த ஸ்வீட், காரத்தோட லட்சணத்தை நான் தனியாச் சொல்லணுமா என்ன...? அந்த மைசூர் பாக்குல...’’

‘‘சரி சரி... நான் கடைக்கு உடனே போறேன் சரி, லிஸ்ட்டைக் ‌குடு...’’ என்று நான் எழுந்த நேரம் பார்த்துத்தானா கரண்ட் கட்டாக வேண்டும்? கும்மிருட்டு. தடுமாறியபடி என் செல்போனைத் தேடி நான் நடந்த நேரம், சரிதாவும் மெழுகுவர்த்தியைத் தேடி கைகளை நீட்டியபடி நடந்திருக்கிறாள் போலிருக்கிறது...அவளின் விரல் என் கண்ணில் பட்டு விட்டது. (நல்லவேளை... நகம் வளர்க்கும் பழக்கம் அவளுக்கில்லை).

‘‘ஆ...! என் கண்ணு! என் கண்ணு!’’ என்று புலம்பியபடி நான் கண்ணைப் பிடித்துக் கொள்ள... ‘‘போங்க மாப்ளை! நான் இருக்கும் போதே இப்படி என் மகளைக் கொஞ்சறீங்களே, எனக்கு வெக்கமா இருக்கு...’’ என்று குரல் கொடுத்தார் என் மாமியார் சமையல்கட்டிலிருந்து.

‘‘ஐயோ... ஐயோ...’’ என்று தலையிலடித்துக் கொண்டு குத்துமதிப்பாக ஹால் அலமாரியை அடைந்து துழாவினேன். செல் அகப்பட்டது. டார்ச்சைப் போட்டேன்.

ஃப்ரிட்ஜின் கதவைத் திறந்து அலமாரிக் கதவு என்று நினைத்து உள்ளே துழாவிக் கொண்டிருந்த சரிதா ‘‌ஙே’ என்று விழித்தாள் அவசரமாக அதன் கதவை மூடிவிட்டு வந்து அலமாரியிலிருந்து மெழுகுவர்த்திகளை எடுத்து ஏற்றினாள்.

காய்கறிகள் வாங்குவதைப் போலவே வீட்டுக்கு மளிகை சாமான்கள் சரியாக வாங்கி வருவதும் ஒரு கலைதான். எனக்கு அதில் சாமர்த்தியம் போறாது என்பது சரிதாவின் கணிப்பு. (எதில்தான் இருக்கிறதென்று ஒப்புக் கொண்டிருக்கிறாள்?) அவள் சொன்னபடி நான் வாங்கி வந்த மளிகை சாமான்களின் பேக்கிங்குகளைப் பிரித்தபடி கமெண்ட் அம்புகளை வீசிக் கொண்டிருந்தாள்.

‘‘நான் என்ன வாங்கறேன், என்ன பண்றேன்னு ஒரு தடவையாவது சமையல்கட்டுப் பக்கம் வந்திருந்தா தெரிஞ்சிருக்கும்... மிளகாய்ன்னு எழுதினா நீள மிளகாய் வாங்காம இப்படி குண்டு மிளகா வாங்கிட்டு வந்துட்டீங்களே.... இதை வெச்சு எப்படிச் சமைக்கிறதாம்? ’’

‘‘சரி, அடுத்த தடவை மிளகாய் வாங்கணும்னா உன்னைப் போல இருக்கக் கூடாதுன்றதை மனசுல வெச்சுக்கறேன்....’’ என்று சொல்லிவிட்டு உடனே குனிந்தேன். என் தலைக்கு மேல் பறந்த டம்ளர் சுவரில் மோதி விழுந்தது. ஹ! எந்த வார்த்தைக்கு என்ன ரியாக்ஷன் வரும்னு நமக்குல்லாம் அத்துப்படில்ல!

“என்னங்க இது...?” என்று கையில் எடுத்துக் காட்டினாள். “அதுவா...? குளியல் சோப்பு. அதுக்கென்ன..?” என்றேன்.

”நான் தேய்ச்சுக் குளிக்கற சோப் பிராண்ட் ------ தானே? இதை ஏன வாங்கினீங்க?” என்றாள் கோபமாக,

“அதுவா..? அதுல லெமன் ப்ளேவர் இல்லன்னான். அதான் சாதா வாங்கிட்டேன். ஒரே கம்பெனி தானே. விடு...” என்றேன்.

“என்னங்க இது.... இவ்வளவு அஸால்ட்டா சொல்றீங்க? நான் அந்த சோப்பைத்தான் ரெண்டு வருஷமா தேய்ச்சுக் குளிச்சுட்டிருக்கேன, தெரியுமா?” என்றாள் கோபமாக,

“எனக்குல்லாம் ஒரு சோப்பு ஒரு மாசம்தான்டி வருது. நீ எப்படி அதே சோப்பை ரெண்டு வருஷமா தேய்ச்சுக் குளிச்ச?” என்று அப்பாவியாக (முகத்தை வைத்துக் கொண்டு) கேட்டேன்.

உக்ரமானாள் சரிதா. “மாத்தி வாங்கறதையும் வாங்கிட்டு நக்கலா உங்களுக்கு? முதல்ல போய் இந்த ரெண்டு ஐட்டத்தையும் மாத்திட்டு வாங்க....” என்று அவள் கத்த. (வேறு வழியின்றி) மீண்டும் கடைக்குக் கிளம்பினேன் நான்.

மீண்டும் நான் வீடு திரும்பியபோது சரிதா வாசலிலேயே நின்று ஆர்வமாக என்னை எதிர்கொண்டாள். ‘‘என்னங்க... என் தம்பி போன் பண்ணினான். தீபாவளி முடிஞ்ச கையோட அவன் வைஃப் வீட்ல காசி டூர் போகப் போறாங்களாம். அம்மாவையும் கூட்டிட்டுப் போறேன்னு உடனே அனுப்பி வெக்கச் சொன்னான்’’ என்றாள்.

‘ஹையா... மாமியாரின் பலகாரத் தொல்லையிலருந்து தப்பிச்சுட்டோம்’ என்று நிம்மதி முகத்தில் படர, ‘‘இன்னிக்கு கெளம்பறதுக்கு பஸ், டிரெய்ன் எல்லாம் ஃபுல்லாயிருக்குமே சரிதா. ட்ரை பண்ணிப் பாக்கறேன்...’’ என்றேன். ‘‘வேண்டாங்க. நீங்க அம்மாவுக்கு ப்ளைட் டிக்கெட் புக் பண்ணிடுங்க...’’ என்றாள். பகீரென்றது எனக்கு. ‘‘அடியேய்... சென்னைலருந்து மதுரைக்கு ப்ளைட் டிக்கெட் என்ன செலவாகும் தெரியுமா? தீபாவளி போனஸ்ல கிரைண்டர் வாங்கணும்னு சொல்லிட்டிருந்தியே... அது பணால்தான்!’’ என்றேன்.

‘‘அதான் இல்ல... கிரைண்டர் கம்பெனில அதோட விலை அளவுக்கு ஏர் டிக்கெட்ல தள்ளுபடி தர்றாங்க. நமக்கு அந்தப் பொருள் இலவசமா கிடைச்ச மாதிரி ஆச்சு, ப்ளைட் டிக்கெட்டுக்கும் பாதி செலவுதானே ஆகும்னு எங்கம்மாதான் ஐடியா கொடுத்தாங்க...’’ என்றாள். ‘‘நாசமாப் போச்சு. பிஸினஸ் ட்ரிக் புரியாம பேசறியே... நான் இப்ப கிரைண்டருக்கும் செலவு பண்ணி, ப்ளைட் டிக்கெட்டுக்கும் செலவு பண்ணியாகணும்...’’ என்றேன் கோபமாக.

என் மாமியார், ‘‘சரி விடுடி சரிதா. நான் குடுத்து வெச்சது அவ்வளவுதான். ஒவ்வொருத்தர் மனைவியைச் சேர்ந்தவங்கன்னா எப்படித் தாங்கறாங்க தெரியுமா? நம்ம மூணாவது வீட்டு முரளி இருக்கானே....’’ என்று எடுத்துக் கொடுக்க, ‘‘ஆமாம்மா. இவருக்கு இவங்கம்மாவுக்குச் செய்யறதுன்னா மலை ‌போனாலும் தெரியாது. நமக்குன்னா இலை போறதும் தெரிஞ்சிடும்...’’ என்று ஆலாபனை செய்து பெண்களின் மிகச் சக்தி வாய்ந்த ஆயுதத்தை (கண்ணீர்) என்மீது பிரயோகித்தாள்.

‘இந்த ஆஃபர் குடுக்கற கம்பெனிக்காரன் மட்டும் கைல கிடைச்சான்...’ என்று மனதினுள் சபித்தபடி, வழக்கம் போல் பின்வாங்கி, ‘‘சரி... சரி... உடனே அரேன்ஜ் பண்ணிடறேன் சரி...’’ என்றேன். மாமியார் சமையலறையினுள் போய்விட, சரிதா அருகில் வந்து, ‘‘டோண்ட் வொர்ரி. இந்த முறை டபிள் ஸ்வீட் பண்ணி அசத்திடறேன்...’’ என்று வெற்றிக் களிப்பில் சிரித்தாள்.

‘அதெப்படித்தான் ஒரே நிமிடத்தில் சிரிக்கவும் அடுத்த நிமிடத்தில் அழவும் இவர்களால் முடிகிறதோ?’ என்று எப்போதும் தோன்றும் வியப்போடு அவளிடம் சொன்னேன். ‘‘சரி... என் பக்கத்துல வந்து நின்னுட்டு, நான் சொல்றதைத் திருப்பிச் சொல்லு...’’ என்றேன்.

‘‘என்னங்க?’’ என்று அருகில் வந்து நின்றாள். ‘‘‌வாசிக்கும் அனைவருக்கும்...’’ என்று நான் சொல்ல... ‘‘புரிஞ்சு போச். நான் திருப்பிச் சொல்ல வேணாம். உங்களோட சேர்ந்து ஒரே குரல் சொல்லிடறேன்...’’ என்று விட்டு உற்சாகமாக ‘‘ஒன் டூ த்ரீ’’ என்று எடுத்துக் கொடுத்தாள்.

                         ‘‘வாசிக்கும் அனைவருக்கும் நேசமுடன் எங்களின்
                          இதயம் கனிந்த தீபஒளித் திருநாள் நல்வாழ்த்துகள்!’’




Saturday, November 10, 2012

சுவை மிக்க சுட்ட பழங்கள்!

Posted by பால கணேஷ் Saturday, November 10, 2012

ரு பெண்மணி மிகப்பெரிய அலுவலகத்தில் பொறுப்பான பணியில் இருந்தார். சிறியதும் பெரியதுமாக அவ்வப்போது தவறுகள் செய்து மேலதிகாரியிடம் திட்டு வாங்குவார். ஒவ்வொரு முறையும் திட்டு வாங்கிக் கொண்டு கலங்கிய கண்களுடன் வந்து தன் இருக்கையில் அமரும் போது தன் கைப்பையைத் திறந்து ஒரு படத்தை எடுத்துப் பார்ப்பார். அவர் முகத்தில் புன்னகை ததும்பும். சுறுசுறுபபாக வேலை பார்க்க ஆரம்பித்து விடுவார்..

இதை நெடுநாட்களாக கவனித்து வந்த பக்கத்து இருக்கைப் பெண்மணி ஒருநாள் மானேஜரிடம் திட்டு வாங்கிக் கொண்டு அந்தப் பெண்மனி புகைப்படத்தை எடுக்கும்போது எழுந்து வந்து விட்டார், “இப்படி கஷ்டமான நேரங்களில் எல்லாம் உங்களை உற்சாகப்படுத்தும் படம் எந்தக் கடவுளுடையது என்று தெரிந்து கொள்ளலாமா?” என்று கேட்டபடி அவர் கையிலிருந்த படத்தைக் குனிந்து பார்த்தார். வியந்து போனார், அது அந்தப் பெண்மணியின் கணவரின் படம்,

“அட. கடவுளின் படத்தைப் பார்த்து ஆறுதலடைவதைவிட கணவரின் படத்தைப் பார்த்து ஆறுதலடைகிறீர்களா? கடவுளைவிடக் கணவர்தான் பெரிது போலிருக்கிறது” என்று உருகிச் சொல்ல. திட்டு வாங்கிய பெண் இடைமறித்துச் சொன்னாள், “அப்படியெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை, அவர் என்னைத் திட்டும் வசவு வார்த்தைகளுடன் ஒப்பிடும் போது இங்கு வாங்கும் திட்டெல்லாம் சர்வ சாதாரணம். ஒவ்வொரு முறை திட்டு வாங்கி மனம் சஞ்சலப்படும் போதும் அவர் படத்தை எடுத்துப் பார்ப்பேன், அப்போது இதெல்லாம் ஒன்றுமேயில்லை என்று மனம் சமாதானமாகி விடும்.” என்றாள். இந்தப் பெண் ‘ஙே!’

============================================

“ஏம்ப்பா ஆபரேஷன் தியேட்டர்லருந்து தலைதெறிக்க இப்படி ஓடி வர்ற?”

”நர்ஸ் ஆறுதல் சொன்னாங்க - சின்ன ஆபரேஷன் தானே... பயப்படாதீங்க. சுலபமாப் பண்ணிடலாம் - அப்படின்னு...”

“நல்லதைத்தானே சொல்லியிருக்காங்க?  அதுக்கு ஏன்டா இப்படி ஓடி வர்ற?”

“அட்,. நீங்க வேற... அவங்க ஆறுதல் சொன்னது எனக்கில்லைங்க. டாக்டருக்கு. அவருக்கு இது முதல் ஆபரேஷனாம்...”

============================================

மெரிக்காவில் நாய்களுக்கான உணவு தயாரிக்கும பெரிய நிறுவனம் ஒன்றின் விற்பனை சரியாக இல்லை. எனவே விற்பனைப் பிரதிநிதிகளுக்கு உத்வேகமூட்டுவதற்காக ஒரு சுயமுன்றேற்றப் பயிற்சியாளர் அழைக்கப்பட்டார். அவர் விற்பனைப் பிரதிநிதிகளின் மனதில் நிறுவனம் பற்றிய பெருமித உணர்வைத் தூண்டிவிட வேண்டும் என்று திட்டமிட்டு கேள்வி கேட்டார்.

“அமெரிக்காவில் நாய் உணவு தயாரிப்பில் மிகப் பெரிய நிறுவனம் எது?” பதில் வந்தது - “நாம்தான்”

”நாய் உணவுத் தயாரிப்புக்கு அதிகமான அளவில் விளம்பரம் செய்பவர்கள் யார்?” பதில் வந்தது - ”நாம்தான்”

“நாய் உணவில் வசீகரமான சலுகைகளைத் தருபவர்கள் யார்?” பதில வந்தது - “நாம்தான்”

பயிற்சியாளர் கேட்டார்  “அப்படியானால் நாம் ஏன் நம் தயாரிப்பை இன்னும் நன்றாக விற்பனை செய்யவில்லை?” பலத்த அமைதிக்குப் பின் ஒரு குரல் எழுந்தது. “ஐயா. இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் எல்லாம் நமக்குத தெரியும், நாய்களுக்குத தெரியாது, அவற்றுக்கு நம் தயாரிப்புகள் பிடிக்காததால் முகர்ந்து பார்த்துவிட்டு நகர்ந்து விடுகின்றன”, பயிற்சியாளர் ‘ஙே’ என்று விழித்தார். தரத்தில் கவனம் செலுத்தாத தயாரிப்புகளுக்கு எத்தனை விளம்பரங்கள் செய்தாலும் எடுபடுமா என்ன?

============================================

திருவாரூரில் கிருபானந்த வாரியார் பாரதக் கதை சொல்லிக் கொண்டிருந்தார், சகாதேவன் பற்றிச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார், “சகாதேவன் கடைசிப் பிள்ளை, அவன் சிறந்த ஞானி. பொதுவாகவே கடைக் குட்டிகள் சிறந்த ஞானியாக இருப்பார்கள், காரணம் அப்பனுக்கு ஞானம் வந்த பிறகு பிறக்கிறவன் கடைக்குட்டிப் பிள்ளை, அல்லது இவன் பிறந்த பிறகு அப்பன் ஞானியாகி விடுவான், என்ன ஞானம்? இனிமேல் குழந்தை பெறவே கூடாது என்ற ஞானம்,”

இப்படி விளக்கிய வாரியார். “இங்கே யாராவது கடைக்குட்டிப் பிள்ளைகள் இருக்கிறீர்களா?” என்று கேட்டார், பத்துப் பதினைந்து சிறுவர் சிறுமிகள் கை தூக்கினார்கள். வாரியார் வாயைப் பொத்திக் கொண்டு சிரித்துவிட்டு. “உக்காருங்க... யார் எந்த விஷயத்துல முடிவு செய்யறதுன்னு விவஸ்தையே கிடையாதா? அப்பா அம்மா என்ன முடிவுல இருக்காங்களோ? வீட்டுக்குப் போய் உதை வாங்காதீங்கப்பா...” என்றார், கூட்டடத்தினர் அனைவரும் வாய்விட்டுச் சிரித்தார்கள்.

============================================

சிரியர் : “நான் வரும் வழியில் ஒரு வண்ணான் தன் கழுதையைப் போட்டு அடிச்சுக்கிட்டு இருந்தார். நான் கஷ்டப்பட்டு அவரைத் தடுத்து நிறுத்தினேன். என் கிட்ட இருந்த பண்புக்கு என்ன பெயர் என்று சொல்லுங்கள் பார்க்கலாம்,

மாணவர் : சகோதர பாசம் அல்லது இனப்பற்று சார்!

============================================

மேலே நீங்கள் படித்த அனைத்தும் “சொன்னார்கள... சொன்னார்கள்... சொன்னார்கள்..!” என்ற புத்தகத்திலிருந்து சுடப்பட்டவை. எழுதியவர் : சுகி சிவம்,

============================================

Friday, November 9, 2012

இதயக்கோயிலில் குடியேறிய ஈசன்!

Posted by பால கணேஷ் Friday, November 09, 2012

வர் பரம ஏழை. ஆனால் சிவபக்தியில் செல்வந்தர். உடல் முழுவதும் திருநீறைப் பூசுவதனால் அவரின் இயற்பெயரே மறைந்து ‘பூசலார்’ என்ற பெயரே நிலைத்து விட்டது. ஈசனுக்கு ஒரு ஆலயம் எழுப்பிட வேண்டுமென்பதை தன் வாழ்நாள் லட்சியமாக எண்ணியிருந்தார் அவர். பலரிடமும் நிதி கேட்டு இறைஞ்சினார். அவருக்கு உதவிட எவரும் முன்வரவில்லை. ஏமாற்றமே மிஞ்சியது. பூசலார் ஒரு முடிவுக்கு வந்தார். அதாவது...தன் சித்தத்தில் உறையும் சிவனுக்கான ஆலயத் திருப்பணியை தன் மனதிலேயே நடத்தி தன் அபிலாஷையைப் பூர்த்தி செய்து கொள்ளத் தீர்மானித்தார்.

நல்ல நாள் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்து, ஒரு மரத்தடியில் தியானத்தில் அமர்ந்தார். மூடிய கண்களுக்குள் முழுமையாக வாழத் தொடங்கினார். ஆகம விதிகளின் படி ஆலயம் அமையத் திட்டமிட்டார்; பாவனையிலேயே கல் தச்சர்களை வரவழைத்து கலை நயம் மிக்க சிற்பங்களை உருவாக்கினார்; பிராகாரங்களை எழுப்பினார்; தச்சர்களை வரவழைத்து ஆலயத்தின் கதவுகளை செதுக்கினார். இரவு, பகல் பாராமல் இருதயத்திலேயே கோயில் எழுப்பும் இனிய பணியில் ஈடுபட்டார். இறுதியில் கும்பாபிஷேகத்துக்கான நாள் குறித்து, கைலைநாதனை அங்கே குடியேறுமாறு மனம் குவித்து வேண்டுகோள் விடுத்தார்.

தே நேரத்தில்... நகரங்களில் சிறந்த காஞ்சியில் கைலாசநாதரின் கோயிலை அழகுறக் கட்டி முடித்திருந்தான் ராஜசிம்ம பல்லவன். கும்பாபிஷேகத்திற்காக நகரமே விழாக்கோலம் பூண்டிருக்க அன்றிரவு மன்னனின் கனவில் தோன்றிய சிவன்- தான் அதே தினத்தில் திருநின்றவூரில் பூசலார் என்ற பக்தர் எழுப்பும் ஆலயத்தில் உறையப் போவதாகவும், வேறொரு நாளில் பல்லவ்ன கும்பாபிஷேகம் நடத்தட்டும் என்றும் கூறி மறைந்தார். கண் விழித்த பல்லவனுக்கு மனமெல்லாம் வியப்பு. பல ஆண்டுகள் இரவு பகல் பாராது உழைத்து தான் நிர்மாணித்த ஆலயத்தைவிட திருநின்றவூர் ஆலயத்தில் அப்படியென்ன சிறப்பு இருக்கிறது என்று இறைவன் அங்கு செல்லத் தீர்மானித்தார் என்று தெரிந்து கொள்ளும் ஆவலில் தன் ஆலய கும்பாபிஷேகத்தை நிறுத்திவிட்டு ஆன்‌றோர் புடைசூழ திருநின்றவூர் வந்தான்.

ஹ்ருதயாலீஸ்வரர்
என்ன ஆச்சர்யம்! கும்பாபிஷேகம் நடக்கும் ஊர் மாதிரி எந்தப் பரபரப்புமில்லாமல் ஊர் அமைதியாக இருந்தது. அங்குள்ளவரிடம் விசாரித்தான் மன்னன். ‘‘பூசலாரா? அவர் சிவனேன்னு மரத்தடில உக்காந்து தியானம் பண்ணிட்டிருக்காரே தவிர, கோயில் எதும் கட்டின மாதிரி தெரியலையே’’ என்று பதில் கிடைத்தது. பூசலார் இருந்த மரத்தடியை அடைந்த மன்னனும் மற்றையோரும் அங்கு ஓர் அதிசயக் காட்சியைக் கண்டனர். கண்மூடி அமர்ந்திருந்த பூசலாரின் இதயப் பகுதியில் தெய்வீக ஒளி வெள்ளம். அங்கே மானசீகமாக நிர்மாணிக்கப்பட்டிருந்த ஆலயத்தில் வேள்வியும், மற்ற மங்கலச் சடங்குகளும் மனதளவில் நடந்தேறுவதை அனைவரும் காண முடிந்தது. உரிய நேரத்தில் தனக்கான சந்நிதியில் நமச்சிவாயன் அனைவரும் பார்க்க குடியேறினான். கைலாசநாதனைக் கண்குளிரத் தரிசித்து மன்னனும் மற்றையோரும் பேறு பெற்றனர். படைபலம் மிக்க பல்லவன், எளியவரான பூசலாரின் கால்களில் விழுந்து, பணிந்து அவர் இதயத்தில் எழுப்பிய அதே கோயிலை நிஜத்திலேயே நிர்மாணித்துத் தர அனுமதி கேட்டான்.

பூசலார் புளகாங்கிதம் அடைந்தார். அவர் அருளாசியுடன் திருநின்றவூரில் (சென்னையிலிருந்து 33 கி.மீ. தூரம்) ஆலயம் நிர்மாணிக்கப்பட்டது. பூசலாரின் இதயத்தில் எழுந்தருளிய காரணத்தால் ஈசன், இருதயாலீஸ்வரன் என்று பெயர் கொண்டு இவ்வாலயத்தில் எழுந்தருளினார்.

லய தரிசனம செய்வதற்கு முன்பு இந்த ஆலயத்தின் சிறப்பொன்றைச் செப்பிட விழைகின்றேன். இருதயாலீஸ்வரர் எழுந்தருளியிருக்கும் கருவறையின் மேற்கூரையில் இதய வடிவில் நான்கு பிரிவுகளுடன் இதயக் கமலம் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. இதய நோயால் துன்புற்றிருப்பவர்கள் இங்கு வந்த இறைவனை மனமுருக வேண்டி பிரார்த்தனை செலுத்தினால் அந்நோய்களிலிருந்து விடுபடுகிறார்கள் என்பது மற்றொரு சிறப்பு. இப்போது ஆலயத்தினுள் நுழைவோம்.

லயம் மூன்று பிராகாரங்களைக் கொண்டுள்ளது. கிழக்குக் கோபுரம் வழியே நுழைந்ததும் புதிதாக நிர்மாணிக்கப்பட்ட கொடிமரம். அடுத்து பலிபீடம். அதையடத்து சிறு தனி மண்டபத்தில் நந்திதேவரின் திருவுருவம். விநாயகரும், வேலவனும் இருபுறமும் வாசம் செய்ய, நேர் எதிரில் இறைவனின் இனிய சன்னிதி. கருவறை வாயிலில் மற்றொரு நந்தி மற்றும் பலிபீடம் இருக்கின்றன. விரும்பி வழிபட்ட பக்தனின் இதயத்தில் குடியேறிய இருதயாலீஸ்வரன் இங்கே லிங்க ரூபத்தி்ல் காட்சி அருள்கிறார்.

ஈசனை இதயபீடத்தில் அமர்த்தி கும்பாபிஷேகமே நடத்திப் பார்த்த பூசலாருக்கு கருவறையிலேயே இடம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. இறைவனுக்கு இடதுபுறம் நின்றிருக்கிறார் பூசலார். லிங்கமே அவர் பக்கம் சற்று சாய்ந்திருப்பது போல் தோற்றம் தருகிறது. லிங்கத்தின் நெற்றியில் மூன்று பட்டையாகத் திருநீறு. சரவிளக்குகளில் பூத்திருக்கும் தீச் சுடர்கள். பூசலாரின் வலது கரத்தில் சின் முத்திரை, இடது கரம் இதயத்தின் அருகில் இருக்க, அதி்ல சிறு லிங்கமாக இருதயாலீஸ்வரன்.
பூசலார்

உமாபதியை வணங்கி, சந்நிதியை வலம் வருகையில் அது கஜபிருஷ்டம் என்கிற அரைவட்ட வடிவில் அமைந்துள்ளதை உணர முடிகிறது. சந்நிதியின் வெளிச் சுவரில் தென்புறத்தில் திருமுகத்தில் குமிழ் சிரிப்புடன் தக்ஷிணாமூர்த்தி, மேற்கில் மகாவிஷ்ணுவின் பிம்பம். அடுத்திருப்பது சிருஷ்டிக் கடவுள் பிரம்மன். வடபுறத்தில் துன்பங்களைத் துரத்தி அடிக்கும் அன்னை துர்க்கை ‌குடி கொண்டிருக்கிறாள்.

மூலிகை வண்ணங்களால் எழுதப்பெற்ற ஆலயத்தின் மேற்கூரையிலுள்ள ஓவியங்களை ரசித்தபடி கடந்து வந்தால், சந்நிதியின் தென்மேற்கு மூலையில் ஸ்தல விநாயகர், வடமேற்கு மூ‌லையில் வள்ளி-தெய்வானையுடன் வரம்தரும் சிவசுப்ரமணியர். வடக்கில் சிவகாமி சமேதராக விளங்கும் நடராஜருக்கான தனி அறை. அருகிலேயே பள்ளியறை. அதையடுத்து ஸ்ரீ பைரவர். வெளியே வந்ததும் இவ்வாலயத்தை நிர்மாணித்துத் தந்த ராஜசிம்ம பல்லவனின் சிற்பம் கைகூப்பிய நிலையில் அழகுற மிளிர்கிறது.

இருதயாலீஸ்வரரின் ஆலயத்தில் மரகதாம்பிகை என்ற பெயரில் தனிச் சந்நிதியில் அன்னை உறைகிறாள். தென்திசை நோக்கிய நின்ற திருக்கோலம். நான்கு திருக்கரங்கள். மேல் இரு கரங்களில் மலரும், பாசமும். கீழ் இரு கரங்களில் அபயஹஸ்த முத்திரை, வலது கரத்தில் அன்போடு வீற்றிருக்கும் கிளி. அன்னைக்கு அர்ச்சித்த மலர்களும், குங்குமமும் பிரசாதமாக வழங்கப்படுகின்றன. ‌பொதுவாக ஈசானிய மூலையில் காணப்படும் நவக்கிரகங்கள் இந்த ஆலயத்தில் அக்னி மூலையில் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.

த்தனை பிராகாரங்களையும் இறைச் சிற்பங்களையும், கலை நுணுக்கமுடன் மனதிலேயே அமைத்து வழிபட்டு, இறைவனருள் பெற்ற பூசலார் நாயனாரைக் குறித்து மனதினுள் வியக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. பல்லவன் பாங்குறப் படைத்த இந்த ஆலயத்தை தரிசித்து முடிந்து இல்லம் திரும்புகையில் மனமெங்கும் மகிழ்வும் அமைதியும் வியாபித்திருக்கும். ஒரு முறை சென்று தரிசித்து, உணர்ந்து பாருங்கள்.

Wednesday, November 7, 2012

நான் உயிரோடு இருக்கிறேனா?

Posted by பால கணேஷ் Wednesday, November 07, 2012

ன்ஷுரன்ஸ் கம்பெனியிலிருந்து வந்த கடிதம் இந்தச் சந்தேகத்தைக் கிளப்பியது நான் உயிரோடிருப்பதை இத்தனாம் தேதிக்குள் ஒரு டாக்டரின் அத்தாட்சியடன் அவர்களுக்குத் தெரிவிக்கக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்.

எனக்கு மாதாமாதம் இன்ஷுரன்ஸ் கம்பெனியிலிருந்து வந்து கொண்டிருந்த ரூபாய் இருநூறு கொஞ்ச நாளாக வரவில்லை. சரி, ஏனோ நிறுத்தி விட்டார்கள் போலிருக்கிறது, 200 ரூபாயை விசாரித்து அலைந்து திரிவானேன் என்று சும்மா இருந்து விட்டேன். அந்தச் சமயத்தில்தான் ‘நான் உயிரோடு இருக்கிறேனா?’ என்று கேட்டு கடிதம் வந்தது.

எல்.ஐ.சி. விவகாரம் தெரிந்த என் உறவினரிடம் விஷயத்தைச் சொன்னேன். ‘‘நீங்கள் உயிரோடு இருக்கும் வரை மாதம் 200 ரூபாய் கிடைக்க எல்.ஐ.சி.யுடன் ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டிருக்கிறீர்கள். ஆபீஸில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தபோது உங்கள் கிராஜுவிடி தொகையிலிருந்து மாதம் கொஞ்சமாக இன்ஷுரன்ஸ் கம்பெனிக்குப் பணம் செலுத்தியிருக்கிறார்கள். நீங்கள் ஓய்வு பெற்ற பிறகு உங்கள் ஆயுள் பரியந்தம் மாதாமாதம் 200 ரூபாய் தர ஒப்பந்தமாகியிருக்கிறது. ஆகவேதான் நீங்கள் உயிரோடு இருக்கிறீர்களா என்று கேட்டிருக்கிறார்கள். ஒரு டாக்டரிடமிருந்தோ, அரசு அதிகாரியிடமிருந்தோ நீங்கள் உயிரோடு இருப்பபதற்குச் சான்றுப் பத்திரம் (எக்ஸிஸ்டன்ஸி சர்டிபிகேட்) வாங்கி அனுப்ப வேண்டும். அதைத்தான் அவர்கள் கேட்டிருக்கிறார்கள்.’’

அவர் சொன்னவாறே செய்தேன். ஃபாரத்தைப் பூர்த்தி செய்துகொண்டு எல்.ஐ.சி. போனேன். ஆனால் நான் உயிரோடிருப்பதை அவர்கள் நம்பத் தயாராய் இல்லை. நானே ‌நானா என்று எனக்குச் சந்தேகம் ஏற்படுகிற அளவு சந்தேகப்பட்டார்கள். எல்.ஐ.சி.க்கு எந்த ஜென்மத்திலோ நான் தந்த பாஸ்போர்ட் போட்டோவில் என் முகமண்டலத்தில் தாடி, மீசை இல்லை. அந்தக் காலத்தில் பிளேடுகள் கூர்மையாகவும் மலிவாகவுமிருந்தன. எனக்குத் தினமும் ஷேவ் செய்து கொள்வது பிடிக்கும். ஆகவே பழைய பாஸ்போர்ட் படத்தில் கன்னங்கள் மழமழவென்றிருந்தன.

ஆனால் இப்பொழுதுதான் ரிடையர்ட் கேஸாச்சே... ‘நம்ம முகரக்கட்டையை யார் வந்து பார்க்கப் போகிறாங்க அல்லது யார்கிட்டே கொண்டு போய் காட்டப் போகிறோம்’ என்று அஸால்ட்டாக இருந்ததால் தேன்கூடு கணக்காக மொசமொசவென்று என் முகத்தில் தாடி தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. எனக்கே என்னை அடையாளம் தெரியாத அளவு தாடி பெருகியிருந்தது. தலையில் எவ்வளவு இடம் காலியாக இருக்கு? மேல்தளம் பூரா மொஸைக் போட்டாற் போல் ஜம்மென்று இருக்கிறது. அங்கே போய் நூறு ஐம்பது உட்காராதுகளோ? எல்லா முடியும் மோவாயைச் சுற்றியே ஸெட்டிலாகி விட்டன. வெயில் கருதியும், வழுக்கை கருதியும் எப்போதும் தலையில் ஒரு தொப்பி போட்டிருப்பேன்.

நாளடைவில் அது தலையிலிருந்து கழற்றவே முடியாத அளவு தலையோடு ஒட்டிக் கொண்டு விட்டது. (எனக்குத் தலைக்கனம் கூடி அதனால் தொப்பி இறுகியிருக்கலாம் என்ற வாதத்தை நான் ஏற்கவில்லை.) எனது ஆதி அடையாள அட்டையிலுள்ளது போல் நான் மறுபடி புகைப்படம் எடுத்துக் கொள்ள விரும்பினால் எனது புனித தாடி, மீசையை நீக்கிக் கொள்ள வேண்டும். எனது சொந்தப் பிரச்னையில் அந்நியத் தலையீடாக அது எனக்குத் தோன்றியது. ‘‘மூணு நாலு வருஷத்து அரியர்ஸ் பணம் கணிசமாக வருமேடா’’ என்றார் உறவினர்.

சபலமாயிற்று. சலூனுக்குப் போய்த் தாடியை கஞ்சாச் செடிகளை ஈவிரக்கமில்லாமல் போலீஸ் அழிப்பது போல் அழித்தே விட்டேன். ஆறு வயசில் எனக்கொரு பயல் இருக்கிறான். அவன் என்னைச் சில சமயம் டாடி என்றும், சில சமயம் தாடி என்றும் கூப்பிட்டு வந்தான். என் முகத்தில் தாடி இல்லாமல் அவன் என்னைப் பார்த்ததே கிடையாது.

ஆகவே அவன் மதியம் பள்ளியிலிருந்து வந்தபோது அவனது தாயாருடன் (அதாவது தாலிகட்டிய என் பெண்சாதியுடன்) நான் பேசிக் கொண்டிருந்ததைப் பார்த்து, ‘‘அப்பா! அப்பா! அம்மா எந்த மாமா‌வுடைய கன்னத்தையோ தொடறாள்!’’ என்று கத்தியவாறு புழக்கடையில் நான் கீரைப் பாத்தியிடம் இருப்பேன் என நினைத்து ஓடினான். ‘நானே நான்’ என்று அவனுக்கு என்னை நிரூபிக்க ரொம்பக் கஷ்டமாகப் போய் விட்டது. எனது பழைய பாஸ்போர்ட் ஸ்கூல் சர்ட்டிபிகேட், பழைய அடையாள அட்டை, வாக்குச் சீட்டு, ரேஷன் கார்ட் எல்லாம் காட்டி ‘நான் தாண்டா இது’ என்று நிரூபிக்க வேண்டியிருந்தது.

நண்பன் நாராயணன் கரெஸ்பாண்டன்ஸ் கோர்ஸில் படித்து பி.ஏ. பரீட்சை எழுத ஷெனாய் நகரில் உள்ள ஒரு பள்ளிக்குப் போயிருந்தான். பரீட்சை எழுத பல வயதுகளில் பலதரப்பட்ட மாணவர்கள் கூடியிருந்தார்கள். பெயிண்டர், தையல்காரர், மெக்கானிக் என்பதாகப் பல ரகம். ஒரொரு ஹாலிலும் ஐம்பது பேர் பரீட்சை எழுதினார்கள். நாராயணனுடைய ஹாலை நிர்வ்கித்த அதிகாரி ரொம்பக் கறார், கண்டிப்பானவர். மாணவர்களில் பலர் மாணவர்களாக இல்லாமல் வயசாளிகளாக இருந்தனர்.

ஒரு ஆசாமி முரடராகத் தோற்றம் தந்தார். பரீட்சை அதிகாரியை, ‘‘யோவ்! மணி அடிச்சாச்சு, பேப்பர் குடுய்யா’’ என்று உரக்க அதட்டினார்- டெஸ்க்கையும் பெரிசாகத் தட்டியவாறு. ஏதோ ஒரு கெட்ட வார்த்தை வேறு- தொட்டுக் கொள்ள ஊறுகாய் மாதிரி- அவர் வாயில் வந்து விழுந்தது. கிழவரான பரீட்சை அதிகாரி அந்த ஆசாமியை முறைத்துப் பார்த்துவிட்டு, அவனருகில் வந்தார். அவனைக் கோபமாகப் பார்த்தார். பிறகு அவனுக்கு மட்டும் கேள்விப் பேப்பர் தராமல் மற்றவர்களுக்குக் கொடு்த்து விட்டு நாற்காலியில் போய் அமர்ந்து விட்டார்.

அந்த முரட்டு ஆசாமி மேலும் முரட்டுத்தனமாக, ‘‘யோவ்! இன்னாயா நீ பாட்டுக்கு உட்கார்ந்துட்டே. எனக்கு கேள்விப் பேப்பர் தரலியே!’’ என்று கத்தினான். அவர், ‘‘நீ மாணவனே அல்ல. வேறு யாரோ. ராங் அய்டென்டிடி! நீயாக ஹாலை விட்டு வெளியேறுகிறாயா, வாட்ச்மேனை விட்டு வெளியேற்றவா?’’ என்றார். அவன் மிரண்டு போய், ‘‘நான்தான் சார். நானே நான் சார்!’’ என்றான் சுருதி இறங்கி. அவனுடைய அய்டென்டிடி சர்டிபிகேட்டில் ஒட்டியிருந்த போட்டோவில் அவன் தாடி வைத்திருந்தான். இப்போது மழமழவென்று மழித்து விட்டிருந்தான். ஆனாலும் அவன்தான் என்று அடையாளம் தெரிந்தது.

ஆனால் அவன் ‘யோவ்’ போட்டு அவமரியாதையாக ‌எக்ஸாமினரை அழைத்ததால் அவர் கோபம் கொண்டு அவனது அடையாளத்தை சந்தேகப்பட்டு பேப்பர்தர மறுத்து விட்டார். ‘‘போய் பிரின்ஸிபாலிடம் சொல்லு. அவர் ஓ.கே. சொன்னால் உனக்கு பேப்பர் தருவேன்’’ என்று வம்பு பண்ணினார். அவன் பரீட்சையே எழுதாமல் திறந்த பேனாவை டெஸ்க் மீது ஓங்கிக் குத்திவிட்டு வெளியேறி விட்டான்.

நீதி : வாக்குச் சீட்டிலோ, அடையாள அட்டையிலோ உங்கள் தோற்றம் எப்படி உள்ளதோ அதைப் போலவே நீங்கள் இருப்பது உத்தமம். (நல்ல குணம் கூட மாறாமல் பழையபடியே இருந்தால் இன்னும் உத்தமம்!)

-‘சிரிக்காத மனமும் சிரிக்கும்’ (நகைச்சுவைக் கட்டுரைகள்) நூலிலிருந்து. எழுதியவர் : திரு.பாக்கியம் ராமசாமி. வெளியீடு : வானதி பதிப்பகம். விலை : ரூ.60

=======================================
என் நண்பர் கவிஞர் மதுமதி தன் தளத்திற்கு என்னை விருந்தினராக அழைத்து சிறப்பு செய்திருக்கிறார். அங்கே என் மொக்கையை வாசிக்க இங்கே க்ளிக்கவும்.
=======================================

Monday, November 5, 2012

பேசக் கூடாது...!

Posted by பால கணேஷ் Monday, November 05, 2012
 
பேசுவது என்பதே ஒரு கலைதான். நான் மேடைப் பேச்சைக் குறிப்பிடவில்லை. சாதாரணமாக வாய் படைத்த அனைவரும் பேசுவதைத்தான் குறிப்பிடுகிறேன். தேவையான வார்த்தைகளை விட தேவையற்ற வார்த்தைகளைப் பேசுபவர்கள்தான் அதிகம் இருக்கிறார்கள். நீங்கள் சென்னையைச் சேர்ந்தவர். நெரிசல் மிகுந்த பஸ்ஸில் அல்லது ஜனம் பிதுங்கும் ரயிலில் பயணிக்கிறீர்கள். பின்னாலிருந்து ஒருவர் அருகில் வருவார். ‘‘ஸார், இறங்கப் போறீங்களா?’’ என்பார் உங்களிடம். நீங்கள் என்போல் விவகாரம் பிடித்த ஆசாமியாக இருந்தால், ‘‘இல்லங்க. பாய் போட்டு உறங்கப் போறேன்’’ என்பீர்கள். அவர் கடுப்பாகி, ‘‘வழி விடுங்க ஸார். நான் இறங்கணும்’’ என்பார். ‘‘அறிவுகெட்ட முண்டம்! முதல்லயே இதைக் கேக்க வேண்டியதுதானே? நான் எங்க இறங்கினா உனக்கென்னய்யா? தேவையானதைப் பேசித் தொலைய மாட்டீங்களே’’ என்று மனதிற்குள் திட்டியபடியே, முகத்தில் மென்னகையுடன் நகர்ந்து வழி விடுகிறீர்கள். சரிதானே...?

இன்னும் சிலருக்கு வார்த்தைகளைப் பிரயோகிக்கும் விதம் தெரியாது. என் அத்தை வீட்டிற்குப் போனால், ‘‘காபி நேரத்துக்கு வந்திருக்கியேடா? குடிச்சுட்டியா? போடணுமா?’’ என்று கேட்பாள். நான் தன்னியல்பாக, ‘‘குடிச்சாச்சு அத்தே’’ என்று விடுவேன். ஆனால் என் அத்தை பாசக்காரி. ஆனால் வார்த்தைகளில் சொல்லத் தெரியாது... அவ்வளவுதான்! இப்படி தேவையான வார்த்தைகளை விடுத்து தேவையற்றதைப் பேசுகிறதைப் போலவே விஷயம் அதிகமற்ற வெட்டிப் பேச்சுகளிலும் தமிழர்கள்தான் வல்லவர்களாக இருக்கிறோம்.

‘பேச்சைக் குறை; செயலில் ஈடுபடு’ என்று முதுமொழி ஒன்று உண்டு. ஆனால் நாமனைவரும் ‘செயலைக் குறை; பேச்சில் ஈடுபடு’ என்கிற அளவுக்கு அதிகம் பேசுகிறவர்களாக ஆகிப்‌போனோம். நேரில் சந்தித்து அரட்டையடிப்பது போல தொலைபேசியிலும் மணிக்கணக்கில் அரட்டை அடிப்பது சகஜமான நிகழ்வாகிப் போய்விட்டது இன்று. உலக அளவில் செல்பேசி உபயோகிப்பவர்களில் இந்தியாவுக்கு முதலிடம் என்கிறது புள்ளி விவரம். அதிலும் தமிழ்நாட்டில் அதன் பங்களிப்பு அதிகம் இருக்கும் என்பது என் யூகம்.

ஒருவரைச் சந்திக்க நேரம் வாங்கியிருந்து, அதை கேன்சல் செய்ய வேண்டியிருந்தால், ‘‘சார்... உங்க வீட்டுக்கு வரலாம்னுதான் கெளம்பிட்டே இருந்தேன். திடீர்னு ஊர்லருந்து என் சித்தப்பா வந்துட்டாரு. வராத மனுஷன், ரொம்ப நாள் கழிச்சு வந்திருக்காரேன்னு தவிர்க்க முடியலை. கூட இருந்து ஊர் சுத்திக்காட்ட வேண்டியிருக்குது. நான் நாளைக்கு உங்களைச் சந்திக்கட்டுமா?’’ என்று பேசுவார்கள். உங்கள் வீட்டுக்கு யார் வந்தார்கள், அவருடன் என்ன செய்யப் போகிறீர்கள் போன்ற விவரங்கள் அவருக்குத் தேவையா என்ன? இத்தனை வார்த்தைகளை விரயம் செய்வதற்குப் பதிலாக சுருக்கமாக, ‘‘சார்! எதிர்பாராம கெஸ்ட் வந்துட்டாங்க வீட்டுக்கு. இஃப் யூ டோண்ட் மைண்ட், நாளைக்கு சந்திக்கிறேன்’’ என்று சொல்லலாம்தானே!

அதிலயும் பெண்கள் பேச ஆரம்பிச்சுட்டா நிறுத்தறதே இல்லிங்க. ஒருமுறை பஸ்ல பயணிச்சப்ப ஒரு பெண் கிண்டியிலருந்து கோயம்பேடு வரை - ஏறத்தாழ 45 நிமிஷம் - மொபைல்ல பேசிட்டே வந்ததைப் பார்த்து வியந்திருக்கேன், பெண்கள் எப்படி அரட்டையடிப்பார்கள் என்பதை அருகிலிருந்து கவனிககும் ஒரு வாய்ப்புக் கிடைத்தது சமீபத்தில், ஒருநாள் சரிதாவுக்கு செல்பேசி அழைப்பு வந்தபோது அவள் பேசுவதைக் கவனித்தேன், நோ... நோ... ஒட்டுக் கேட்கும் ரகமில்லை நான். ஏதாவது நல்ல விஷயம் கிடைத்தால் உங்களுக்கும் சொல்லலாமேன்ற பொதுநல நோக்கத்துலதான்... ஹி... ஹி...

‘‘ஹலோ... சரிதாவா..? நான் இந்திரா பேசறேன்...’’

‘‘ஹாய் இந்தூ...! என்ன ரொம்ப நாளா போனையே காணோம்?’’

‘‘அதுவா? ஃபாமிலி டூரா காசிக்குப் போயிட்டு வந்தேன்டி. போறதுக்கு முன்னாலயே போன் பண்ணி சொன்னேனே... மறந்துட்டியா/’’

‘‘சொன்னதா நினைவில்லையே... மறந்துட்டேன் போலருக்கு. ஸாரிடி. காசிப் பயணம் எப்படி இருந்தது?’’

‘‘ஃபைன். காசியில நம்ம ஊர் மாதிரி தள்ளி நின்னு சாமி தரிசனம் பண்ண வேண்டியதில்லை தெரியுமோ? சாமியை நாமே கையால தொட்டு அபிஷேகம் பண்றவரை அனுமதிக்கறா. பனியில, நதிக்கரை ஸ்நான அனுபவம் இருக்கே...  அனுபவிச்சுதான் தெரிஞ்சுக்கணும். அப்புறம்...’’

-இப்படி பத்து நிமிடங்கள் பேசியபின்....

‘‘ஆமாண்டி. சூர்யா அவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு நடிச்சும் மாற்றான் எனக்குப் பிடிக்கலை இந்து. அதுசரி, உன் ஹஸ்பெண்டுக்கு கை முறிஞ்சு கட்டுப் போட்டிருந்தாங்களே... இப்ப சேர்ந்துடுச்சா?’’

‘‘என் ஹஸ்பெண்டுக்கு கைல கட்டா...? அவர் போய்ச் சேர்ந்து 5 வருஷம் ஆச்சே? என்ன உளர்றே?’’

‘‘ஹல்லோ... நீங்க இந்திரா சந்திரசேகர்தானே?’’

‘‘இல்லை. நான் இந்திரா செல்வகுமார் . நீங்க சரிதா ராஜேந்திரன்தானே?’’

‘‘இல்லீங்க. நான் சரிதா கணேஷ். ஸாரி... நம்பரைப் பாக்காம உங்ககூட பேசிட்டே இருந்துட்டேன். உங்க குரல்கூட என் ஃப்ரண்டு இந்திரா குரல் மாதிரி இனிமையா இருககுது.’’

‘‘ஸாரிங்க. நானும் அப்படித்தான். உங்க பேச்சு ரொம்ப சுவாரஸ்யமா இருக்கறதுல என்ன நம்பர் போட்டேன்னு கவனிக்கலை. அதுசரி, நீங்க எந்த ஏரியாவுல இருக்கீங்க?’’

-இப்படித் தொடர்ந்து இன்னும் இருபது நிமிடங்கள் பேசிவிட்டுத்தான் வைத்தாள். ராங் நம்பரிலேயே 30 நிமிடங்கள் பேச முடிந்ததென்றால் சரியான நம்பர் போட்டிருந்தால்... எத்தனை மணி நேரம் பேசியிருப்பாளோ? எனக்குத் தலைசுற்றி விட்டது.

செந்நாப்போதார் சொன்னபடி நா காவாமல், ‘‘ராங் நம்பர்கிட்ட கூடவாடி 30 நிமிஷம் பேசுவ? செல் பில் ஏன் எகிறாது பின்ன?’’ என்று நான் சொன்னது தப்பாகி விட்டது. ‘‘ஆமாங்க. இன்கமிங் காலை நான் பேசினதுக்கு உங்களுக்கு பில் எகிறும்தான். இதே உங்க அம்மாவு்க்கும், தங்கைக்கும் கால் போட்டு, கால் மணி நேரத்துக்கு மேல நீங்க பேசறது ஃப்ரீ தானே? உங்க வீட்லன்னா செடி கொடி நல்லா வளர்ந்துச்சான்னுகூட விசாரிப்பீங்க. அவ்வளவு பாஆஆசம்! அதுலயும் உங்க தங்கைக்காரி இருககாளே...’’ -இதன்பின் அவள் 15 நிமிடங்களுக்கு இடைவிடாமல் சஹஸ்ரநாம அர்ச்சனை செய்த விஷயம் நமக்குள் இருக்கட்டும். இங்கு நான் சொன்னால் என் மதிப்பு குறைந்து விடும்.

அதற்காக எல்லாரும் மணிரத்னம் பட டயலாக் மாதிரி, ‘நிப்பாட்டணும்’ ‘எப்படி இருக்க?’ என்று இரண்டு வார்த்தைகளாக கஞ்சத்தனமாகப் பேச வேண்டும் என்று நான் சொல்ல வரவில்லை. தேவையற்ற வார்த்தைகளைக் குறைக்கலாம் என்பதுதான் என் கட்சி. பொதுவாகவே நான் அளவாகப் பேசுபவன். இந்த அறிவுரையை மற்றவர்களுக்குச் சொல்வதற்கு முன், நாமே கடைப்பிடித்தால்தானே நன்றாயிருக்கும் என்று சென்ற வருடத்தில் மிகச் சுருககமாகவே நேரிலும் ‌தொலைபேசியிலும் பேசினேன். வார்த்தைகளைக் குறைத்துப் பேசியதில் மனம் அமைதியாக இருந்தது. அமைதியை அனுபவித்தேன்.

எல்லாம் சில நாட்கள்தான். அன்றைக்கு வீட்டுக்கு வந்த என் சித்தி, ‘‘என்னடா ஆச்சு உனக்கு? முன்னல்லாம் பத்து வார்த்தையாவது பேசிட்டிருந்த? இப்ப நாலு வார்த்தை பேசறதுக்கே காசு கேப்பே ‌போலருக்கே? அப்பப்ப போன் பண்ணி எப்படியிருக்கீங்க, என்னன்னு கேட்டு கொஞ்சநேரம் பேசினா முத்தா உதிர்ந்துடும்? உறவுன்றது பின்ன எதுக்குடா இருககு? நாலு வார்த்தை ஒட்டியும் ஒட்டாமலும் வேண்டா வெறுப்பாப் ஏதோ கடனுக்குப் பேசற மாதிரியே இருக்கு நீ பேசறது... அன்பா ஒரு பத்து நிமிஷம் பேச முடியாதபடி அவ்வளவு பிஸியாயிட்டியா?’’ என்று ஆரம்பித்து கடுமையாக டோஸ் விட்டார். ‘ஙே’யென்று விழித்து அசடு வழிந்து சமாளித்தேன்.

இ‌தேதடா வம்பாப் போச்சு. வளவளவென்று பேசினால் நேர விரயம். சுருககமாகப் பேசினால் உம்மணாமூஞ்சி, ஜடமா? பின்ன மனுஷன் எப்படித்தான்யா பேசறது? சரி... உறவுகள், நட்புகள் கிட்ட கொஞ்சம் வார்த்தைகளை விரயம் செஞ்சே பேசலாம். மற்ற எல்லாரிடமும் சுருககமாய்ப் பேசலாம் என்று முடிவெடுத்து அதை செயல்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறேன். ஆனால் மனக்குரல் மட்டும், ‘‘இப்படி பேசத் தெரியாம யோசிச்சு மண்டை காஞ்சு அலையறதுக்கு பேசாம மெளன விரதம்னு சொல்லி, பேசாமலேயே இருந்துடலாம்’’ என்கிறது. யப்பா... ஒரே கன்ஃப்யூஷன்!
 

Thursday, November 1, 2012

சிரித்திரபுரம் - 7

Posted by பால கணேஷ் Thursday, November 01, 2012

                                                          காட்சி - 12

சிம்மாசனத்தில் அமர்நதிருக்கும் மணி, அமைச்சர்களை முறைக்கிறான்.

மணி : என்ன அமைச்சர்களே... கிடுகிடுவென்று எழும்பி வரும் இந்தப் பிரம்மாண்ட மாளிகைக்கு என்ன பெயர் சூட்டலாம் என்று கேட்டு நீண்ட நேரமாயிற்று. இன்னும் பதிலில்லை...?

மார்த் : வடநாட்டு மன்னன் தான் கட்டிய மாளிகைக்கு ‘தாஜ்மகால்’ என்று பெயரிட்டிருக்கிறாராம். நாம் ‌‘சிவப்பு தாஜ்மகால்’ என்று‌ பெயரிடலாம் அரசே!

மணி : ச்சே! வடநாட்டுப் பெயர்! அதையா வைப்பது? சுத்தத் தமிழில் ஒரு பெயரைக் கூறும்!

மார்த் : (மனதிற்குள்) ஹும்! சுருக்கமாக எந்தப் பெயரைச் சொன்னாலும் இவருக்குப் பிடித்துத் தொலையாதே. (உரக்க) ‘செம்பொட்டழகர் மணிமாற பாண்டிய செம்மாளிகை’ என்று வைக்கலாம் மன்னவா! காலத்துக்கும் உங்கள் பெயர் சொல்லுமே...!

மணி : அருமை! இந்தப் பெயரையே சூட்டி விடலாம்!

                                                             காட்சி - 13

இதன்பின் நிகழ்ந்தவற்றை நாலில் ஒரு பங்காகச் சுருக்கி வரைய வேண்டியிருக்கிறது. ஏராளமான பணியாளர்களைப் பணிக்கு அமர்த்தி, வேலையில்லாத் திண்டாட்டத்தைப் போக்கி, வெகுவேகமாக மாளிகையை எழுப்பத் துவங்கினான் மணி. வேலை செய்பவர்களுக்கு இரு மடங்கு சம்பளத்தை அள்ளி வழங்கினான். அதில் ஒன்றரை மடங்கை ‘வரி’ என்ற பெயரில் பறிமுதல் செய்தான்.

‘அத்தாணி மண்டபத்தில் நின்று நான் குரல் கொடுத்தால் அது மாளிகையெங்கும் எதிரொலிக்க வேண்டும். அதற்கேற்றபடி கற்களை வையுங்கள்’ என்பது போன்ற பல யோசனைகளை (உத்தரவுகளை?) பிறப்பித்து, கட்டடக் கலைஞர்களைப் பாடாய்ப் படுத்தி, எவ்வளவு விரைவாகச் செய்து முடித்தாலும் அந்த மாளிகை எழும்ப பதினாறு ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. விளைவு..?

இரண்டு மாடிகளின் படிகளை ஏறியதால் ஜல்லிக்கட்டுக் காளை போல் மூச்சிரைத்தபடி மூன்றாம் தளத்தில் முட்டியைப் பிடித்துக் கொண்டு அமர்ந்து விட்டார் மணி.

மார்த் : அரசே...! நடவுங்கள். இன்னும் சற்றே தூரம் நடந்தால் அத்தாணி மண்டபத்தை அடைந்து விடலாம். பாதியில் அமர்வது இழுக்கு.

மணி : அழுக்கா! அதனாலென்ன... சலவை செய்தால் அழுக்கு போய்விடப் போகிறது.

மார்த்:  (மனதிற்கள்) ஹும்! வயதாகிவிட்ட கோளாறு... செவிப்புலனும் தேய்ந்து விட்டதே இவருக்கு. (உரக்க) அழுக்கு அல்ல மன்னா, இழுக்கு என்றேன்.  மன்னர் தன்னுடைய சிம்மாசனத்தில்தான் அமர வேண்டும்!

மணி : முடியாது! இனி ஒரு அடி வைக்க முடியாது. சிம்மாசனத்தை இங்கே தூக்கி வாரும் அமைச்சரே! எம்மைச் சுற்றி அமைச்சர்களும், எதிரேயுள்ள வராண்டாவில் குடிமக்களும் அமரட்டும். ராஜ்ய பரிபாலனம் இங்கேயே செய்கிறேன்.

மார்த் : சிம்மாசனத்தை இடம் பெயர்த்தால் இயற்கை உற்பாதங்கள் வரும், கோட்டைக்கே ஆபத்து ஏற்படலாம் என்கிறது சாஸ்திரம்.

மணி : தளபதீ...! என்று கூச்சலிட ப.கோ.சிங்கன் ஓடி வருகிறான்.

மணி : மன்னனின் கட்டளையை ஏற்க மறுக்கும் இந்த மதிகெட்ட மந்திரியை உடனடியாக சிரச்சேதம் செய்யும்...!

ப.கோ.சிங்கன் வாளை உருவ, அமைச்சர்கள் வேகமாக உள்ளே ஓடிச் சென்று சிம்மாசனத்தை தூக்கி வருகிறார்கள்.

மணி: சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்து... (மனதிற்குள்) ஹும்...! நீச்சல் குளம் எல்லாம் வைத்துக் கட்டிய இந்த மாளிகையை எம் உல்லாச ஸ்தலமாக்கி மகிழ நினைத்தேன். அதற்குள் வயது போய் விட்டதே! சொல்லழகன்தான் அனுபவிக்கிறான்! கொடுத்து வைத்தவன்!

பின் கதை : அதன்பின் சொ.சு.வர்மனுக்கு முடிசூட்டி விட்டு மணி இறந்துவிட, அவரது கொள்ளுப் பேரனான மூன்றாம் மணிமாற பாண்டியனின் காலத்தில் ஒரு மிகப் பெரிய நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டு, அந்தக் கோட்டையைக் கபளீகரம் செய்து மாளிகையையும் இருந்த சுவடே இல்லாமல் மண் மேடாகச் செய்து விட்டன. **

                                                           - நிறைவு -

======================================

** ஆதாரம் : நீங்கள் வேண்டுமானால் செஞ்சிக் கோட்டையின் எல்லாத் திசைகளிலும் இருபது கிலோமீட்டர் தூரம் பயணம் செய்து பாருங்கள். விரிஞ்சிபுரம் ‌என்கிற ஊரோ, செம்பொட்டழகு செம்மாளிகையோ கண்ணில் தென்படாது. இதைவிட இந்த சரித்திரத்திற்கு(!) வேறு என்ன ஆதாரம் வேண்டும். ஹி.... ஹி...!

======================================

பின்குறிப்பு : எனக்கு ஏற்பட்ட சிறு உடல்நலக் குறைவினாலும். தீபாவளி இதழை முடித்து அச்சுக்கு அனுப்ப வேண்டிய பணி நெருக்கடியின காரணமாகவும் ஐந்து தினங்களாக எந்தப் பதிவையும் படிக்கவும் கருத்திட்வும் இயலாமல் நிறைய இழந்திருக்கிறேன். அனைவரும் பொருத்தருள்க. நாளை முதல் என்னைச் சந்திக்கலாம்.

======================================

Monday, October 29, 2012

பிரமிக்க வைக்குது ஃபிஜித் தீவு

Posted by பால கணேஷ் Monday, October 29, 2012
‘‘பூலா! பூலா!! லாக்கமாய்!!!’’

எனக்கு என்ன ஆச்சோன்னு யோசிக்கறீங்களா? ஒண்ணுமில்லீங்க. ‘‘வணக்கம்! வணக்கம்!! வாங்க!!!’’ அப்படிங்கறதைத்தான் பிஜியர்களின் மொழியில் சொன்னேன். உபயம் - ஃபிஜித் தீவு (கரும்புத் தோட்டத்திலே...) நூலின் ஆசிரியர் துளசி கோபால். நம்ம துளசி டீச்சர் தாங்க!  கோபால் சாரோட பணி நிமித்தமா ஆறு வருடங்கள் பிஜித் தீவில் வாழ்ந்திருந்த சமயம் அங்க அவங்க கவனிச்ச எல்லாவற்றையும் இந்த புத்தகத்துல விரிவா எழுதியிருக்காங்க.

பிஜித் தீவில் தமிழர்கள் குடியேறிய விதம், தமிழர்களுடன் சம அளவில் குஜராத்திகளும் அங்கு வாழ்வதன் பின்னணி, ஃபிஜித் தீவு மக்களின் கலாசசாரம், வாழ்க்கை முறை, தீவி்ன் எழில், அவ்வப்போது விஸிட் அடிக்கும் புயல் விளைவிக்கும் கோரம், தத்துப் பிள்ளைகள் எளிதாகக் கிடைப்பது, பெண் கர்ப்பமானால் புரளி பேசியே சாகடிக்கும் பழக்கம் அங்கில்லை என்பது போன்ற விவரங்கள், ஃபிஜி்த் தீவின் அரசியல் வரலாறு -இப்படி எல்லாக் ‌கோணங்கள்லயும் அந்தத் தீவை அலசிப் பிழிஞ்சு காயப் போட்டிருக்காங்க துளசி கோபால்.

புத்தகத்தைப் படிச்சு முடிச்சப்புறம், முன்னபின்ன ஃபிஜித் தீவைப் பார்த்திராதவங்க கிட்ட, நீங்களே அங்க பல வருஷம் வாழ்ந்ததா ரீல் விட்டு மணிக் கணககாப் பேசி அசத்தலாம். (நான் அந்த மாதிரி யார்ட்டயும் டூப் விடலீங்கோ!) அந்த அளவுக்கு தகவல்கள் கொட்டிக் கிடக்குது. அதுக்காக ஒரே புள்ளி விவரங்களும், தகவல்களுமா போரடிக்கிற புத்தகம்னு மட்டும் நினைச்சிடாதீங்க.
 துளசி டீச்சருக்கே உரித்தான இயல்பான நகைச்சுவை ததும்பற நடையில ஒரு கதைப் புத்தகம் படிக்கிற சுவாரஸ்யத்தோடதான் புத்தகத்தைப் படிக்க முடியுது.  தான் சந்திச்ச, கவனிச்ச அனுபவங்களின் ஊடாக நிறையத் தகவல் அறிவையும் தேன்ல மருந்தைக் கலந்து கொடுக்கற மாதிரி நமக்குள்ளே புகுத்திடறாங்க நூலாசிரியர்.

புத்தகத்தின் மின்னல்களில் சில : ஒரு சமயம் புயல் அடிச்சு ஓய்ஞ்ச நேரம் காரை எடுத்துக்கிட்டு வெளிய சுத்தறாங்க.  அப்ப...

வ்வளவா சேதாரம் இல்லைன்னு வீட்டுக்கு திரும்பி வந்துக்கிட்டு இருக்கோம். நம்ம தெருமுனைக்கு வரும்போது ஒரு பெரிய சத்தத்துடன் காத்து கிளம்புது. அப்படியே வண்டியை தூக்கப் பாக்குது. அடிச்சுப் புடிச்சு வீட்டுக்குள்ள போயிட்டோம். அப்புறம் தொடர்ந்து ஒரு 25 நிமிஷம் புயலடிச்சது பாருங்க... ஒரே நடுக்கம்தான்! கடைசியில்தான் விவரம் தெரியுது-

பெரிய புயல் சுழிச்சு சுழிச்சு உருவாகும் போது அதுக்கு நடுவில ஒரு வெற்றிடம் இருக்குமாம். அதுக்கு ‘புயலின் கண்’ னு பெயராம். (Eye of the Cyclon) அந்த இடம் கடக்கும்போது ரொம்ப அமைதியா இருக்குமாம். காலி இடமாச்சே! அதைத்தான் புயல் நின்னு போச்சுன்னு நினைச்சுக்கிட்டு ஊர் சுத்திட்டு வந்திருக்கோம். அவ்வளவு நேரம் அமைதியாக் கடந்திருக்குன்னா, எவ்வளவு பெரிய புயலா இருக்கணும் பாருங்க!

* (ஃபிஜித் தீவின் கடற்கரையில்) பகலுணவுக்கு மணி அடித்தவுடன் அனைவரும் போய் தட்டுகளில் அவற்றை எடுத்துக் கொண்டு திரும்ப மணல்வெளியில் அமர்ந்து சுற்றிலும் உள்ள கடலை ரசித்த படி உண்ணலாம். கட்டிடத்தி் உள்ளேயும் அமரலாம். ஆனால் எல்லாரும் வெளியே இருக்கவே விரும்புவார்கள். ஆழம் மிகக் குறைவாகவே இருக்கும் என்பதால் கரையை ஒட்டி இருக்கும் தண்ணீரில் குழந்தைகளைப் பயமின்றி விளையாடவும் விடலாம்! ஒரு பெயருக்குக் கூட அலை என்ற சமாச்சாரம் இருக்காது. அமைதியான ஒரு குளம் போன்றே இருக்கும் இந்தக் கடல் பகுதி! ‘ஸ்நோர்கேல்’ செய்யும் உபகரணங்கள் வழங்கப்படுமாதலால் தண்ணீரில் குப்புற மிதந்தபடி, தெளிவான கடலின் அடியில் இருக்கும் காட்சிகளையும் கண்டு மகிழலாம்.

* ஃபிஜியின் பழங்குடி மக்களுக்கு அவசரத் தேவைக்கு பணம் வேண்டுமானால் அடகுக் கடைக்குப் போவார்கள். இதிலென்ன அதிசயம்! அதிசயம்தான்! அது இவர்கள் அடகு வைககும் பொருள்! இந்தியர்களுக்கு நகை, நட்டு எவ்வளவு மதிப்பு வாய்ந்ததோ அதே மதிப்பு இவர்களுக்கு இருப்பது இன்னொரு பொருள் மீது. அது பல்! சாதாரணப் பல் அல்ல, ‘திமிங்கலப் பல்!’ இதன் அளவைப் பொறுத்து இதன் மதிப்புக் கூடும். ஒரு ‘பல்’லைக் கயிற்றில் கோர்த்து மாலையாகக் கழுத்தில் அணிவார்கள். சிறிய பல் என்பது ஒரு ஆறு அங்குல அளவில்(!) இருக்கும். இதன் உருவம் ஃபிஜி நாணயத்திலும் பதிக்கப்பட்டு்ள்ளது. மதிப்புக்கு உரியவர் என்று இவர்கள் நினைக்கும் நபர்களுக்கோ, அல்லது மிகவும் மரியாதைக்குட்பட்ட விருந்தினருக்கோ இந்த ‘பல் மாலை’ அணிவிப்பார்கள்.

* அட்ரெனலின் வாட்டர் ஸ்போர்ட்ஸ். மனுஷனுக்கு பயத்துலே கத்தணுமாம். குடல் வந்து வாய்க்குள்ள விழுந்தாப் போலே அலறணுமாம். ஃப்ளையிங் ஃபிஷ்ன்னு ஒண்ணு. கையில பிடிச்சுக்க வாகாய் ஒண்ணுமே இல்லாத ரப்பர் / பிளாஸ்டிக் மிதவை. அதுலே உக்கார்ந்துக்கிட்டு காலை மட்டும் கீழே இருக்கும் ஒரு பட்டையில் நுழைச்சுக்கணும். இதை ஒரு விசைப்படகு வேகமா இழுத்துக்கிட்டுப் போகும். அந்த வேகத்துக்கு இது துள்ளித் துடிச்சு, மேலேயும் கீழேயுமாப் பறந்து விழுந்துன்னு... அதுலே இருக்கும் மக்கள் கத்திக் கதறி.... இதுக்கு 29 டாலர் டிக்கெட் :))))   நான் மட்டும் இந்த விளையாட்டை நிர்வகிக்கும் ஆளா இருந்தா... அவுங்களுக்கு லைஃப் ஜாக்கெட் போடும் போதே... வாய்க்கும் ஒரு ப்ளாஸ்டர் போட்டு இருப்பேன். இப்பக் கத்துங்க பார்க்கலாமுன்னு... :)))))

-இப்படித்தாங்க... எளிமையான சுவாரஸ்யமான நடையில நிறைய விஷயங்களையும் இந்த புத்தகத்துல இருந்து தெரிஞ்சுககிட்டேன். எனக்குக் கிடைச்ச அந்த அனுபவத்தை நீங்களும் பெறணும்னு விரும்பினீங்கன்னா... 208 பக்கங்கள் கொண்ட இந்தப் பயனுள்ள புத்தகத்தை சென்னை அசோ்க் நகர்ல 9வது அவென்யூவுல 53வது தெருவுல பு.எண்.77ல இருக்கற சந்தியா பதிப்பகம் ரூ.120 விலையில வெளியிட்டிருக்காங்க. போய் வாங்கிக்குங்க. அது செளகரியப்படாதவங்களுக்காக அவங்களோட தொலைபேசி எண் : 044-24896979 ங்கறதையும், www.sandhyapublications.com ங்கற அவங்களோட இமெயில் ஐடியையும் தெரிவிச்சுக்கறேன்.
===================================
பின்குறிப்பு : இந்த புத்தகத்துக்கு என்னைவிட அருமையா என் ஃப்ரண்ட் (என் நண்பரின் மனைவி) விமர்சனம் எழுதியிருந்தாங்க. அதைப் படிச்சதும் தான் இந்த நூலைப் படிக்கணும்னு குறிச்சு வெச்சுக்கிட்டேன். இங்க க்ளிக்கி அதை நீங்க படிக்கலாம்.
===================================

Saturday, October 27, 2012

சிரித்திரபுரம் - 6

Posted by பால கணேஷ் Saturday, October 27, 2012
                                                          
                                                       காட்சி - 10

பெளர்ணமிக்கு அடுத்த தினம். விரிஞ்சிபுரம் கோட்டைக்கு எதிரில் வில்லவ நாட்டு அரசன் படைகள் சுற்றி வளைத்து கூடாரமடித்திருக்கின்றனர். அதில் அலஙகாரமான கூடாரம் ஒன்றினுள் வேலைப்பாடமைந்த நாற்காலியில் அமர்ந்திருக்கும் வில்லவ நாட்டு மன்னன் போதை திருமனை சந்தியுங்கள்.

போதை : (ஒரு சிட்டிகைப் பொடியை மூக்கில் உறிஞ்சியபடி) என்ன கொடுமை...! மதிய உணவு நேரம் நெருங்கியும் இன்னும் உணவு வந்த பாடில்லை. போர் முற்றுகை என்பதால் சமையல் கலைஞர்களை விரட்டவும் முடிவதில்லை. போர் என்றாலே துன்பம் என்று இதைத்தான் சொல்வார்கள் போலும்...

அவன் தளபதி சூரராஜேந்திரன் கூடாரத்தினுள் நுழைகிறான்.

சூர : அரசே! ஒரு விண்ணப்பம்...!

போதை : ஆஹா... தின்ன அப்பம் கொண்டு வந்திருக்கிறாயா? கொடு... நல்ல பசி எனக்கு!

சூர : (ஙே என்று விழித்தபடி) அரசே...! தின்னுகிற அப்பத்தைச் சொல்லவில்லை. இது விண்ணப்பம்!

போதை : பசி நேரத்தில் என்னய்யா விண்ணப்பம்? சரி, சொல்லித் தொலை!

சூர : நாம் முற்றுகையிட்டு ஒரு நாள் கடந்து விட்டது. எதிரி மண்ணு மாதிரி உள்ளேயே இருக்கிறான். அவன் நாட்டு மக்கள் சிலரைப் பிடித்து வந்திருக்கிறேன். அவர்களைக் கொன்று உடல்களை அவன் கோட்டையில் வீசட்டுமா?

போதை : (ஒரு விரலளவு பொடியை மூக்கில் உறிஞ்சியபடி) சேச்சே...! பொடி மக்களை... மன்னிக்க, குடிமக்களை எதுவும் செய்யக் கூடாது. இன்னும் ஒரு நாள் பொறுப்போம். அவனிடமிருந்து ஏதும் செய்தி வராவிட்டால் இரண்டில் ஒன்று பார்த்து விடலாம்.

சூர : இரண்டில் ஒன்று பார்ப்பது என்றால்... என்ன சொல்கிறீர்கள் மன்னா?

போதை : ஒன்று நாம் அவர்களைத் தாக்கி வெற்றியைப் பெற வேண்டும். அல்லது...

சூர : அல்லது...?

போதை : வெற்றியை அவர்களுக்கே கொடுத்து விட்டு, நாம் நம் நாட்டுக்கே திரும்பிவிட வேண்டும். அதைத்தான் இரண்டில் ஒன்று என்றேன்.

சூர : (தலையில் அடி்த்துக் கொண்டு) ஐயோ...! உங்களை போர்க்களம் வரை இழுத்து வருவதற்கே எனக்கு மூச்சுமுட்டி விட்டது. இங்கே வந்து இப்படியெல்லாம் நீங்கள் பேசுவது தெரிந்தால்... எதிரி தைரியம் பெற்று விடுவானே! அவனை வென்று அவனிடமிருந்து கப்பம் பெற வேண்டாமா?

போதை : (கோபமாக) பிசாசுக்குப் பிறந்தவனே! ஏனடா பசி நேரத்தில் திரும்பத் திரும்ப அப்பத்தை நினைவுபடுத்துகிறாய்?

ஒரு காவலன் வேகமாக உள்ளே நுழைகிறான்.

காவ : அரசே! எதிரியிடமிருந்து தூது வந்திருக்கிறது.

போதை : ஆஹா...! புறாவைத் தூது அனுப்பியிருக்கிறானா? உடனே அதை வறுத்து எடுத்து வா!

காவ : (பீதியுடன்) புறா அல்ல அரசே! வந்திருப்பது யானை...!

போதை : என்னது...? யானையா? எங்கே, வரட்டும். பார்க்கலாம்!

காவலன் செல்ல, சற்று நேரத்தில் அமைச்சர் தெய்வயானை உள்ளே நுழைகிறாள்.

தெ.யானை : வணக்கம் அரசே! எங்கள் மாமன்னர் உங்களுக்கு ஒரு ஓலை விடுத்துள்ளார்...! (நீட்டுகிறாள்)

போதை : தளபதியாரே...! அவன் எழுதியிருப்பதைப் படியும்!

சூர : (மனதிற்குள்) ஹும்..! கல்விச்சாலைக்கு ஒழுங்காப் போயிருந்தா நீரே படிச்சிருக்கலாம். (ஓலையை வாங்கிப் படிக்கிறான்) ‌வில்லவ மன்னா! உன் படைகளை எல்லாம் திரட்டி வந்து என் கோட்டை முன் உட்கார்ந்து விட்டாய். முன்யோசனையுடன் என் மகனின் படைகள் போன வாரமே புறப்பட்டு சுற்று வழியாகச் சென்று நீ கிளம்பியதும் உன் நாட்டைக் கைப்பற்றி விடச் சொல்லி அனுப்பி விட்டேன். இந்நேரம் அவன் படைகள் உன் நாட்டை நெருங்கியிருக்கும்.. உடனே நீ அங்கு திரும்பிச் சென்றால் உன் நாடு உனக்குக் கிடைக்கும். இல்லாவிட்டால் இரண்டு நாடுமற்று நீ நாடோடியாய்த் திரிய வேண்டியதுதான். எம் மக்கள் பஞ்சத்திற்குப் பழக்கப்பட்டவர்கள். வருஷக்கணக்காய் நீ முற்றுகையிட்டாலும் தாங்குவோம். நீதான் பாவம்... பசி தாங்காமல் உயிரை விடுவாய்!

போதை : ஆஹா...! பட்டினியில் உயிரை விடுவதா? என்ன சோதனை சூரா இது? பேசாமல் நாம் படைகளுடன் பின்வாங்கி விடலாமா?

சூர : என்ன... பின்வாங்குவதா? வேதனை...! மன்னா...! சோதனை வந்தால் அதிலிருந்து தப்ப மாற்று வழிதான் யோசிக்க வேண்டும். இன்றிரவு தாக்குதல் நடத்திவிட வேண்டியதுதான்.

தெ.யானை : ஒருக்கால் நீங்கள் இப்படிப் பேசினால், உங்களிடம் ஒப்படைக்குமாறு எம் மன்னர் மற்றொரு ஓலையும் தந்திருக்கிறார். (தருகிறாள்).

சூர : (படிக்கிறான்) போதை திருமா! பின்வாங்க மறுத்து நீ போரிடத் துணிந்து விட்டாயா? என் அமைச்சர் தெய்வயானையை இக்கணமே உன் முன் பரதநாட்டியம் ஆடச் சொல்லியிருக்கிறேன். அவள் ஆடினால் நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டு, உன் யானைகள் வெறி கொண்டு உன் படையையே சட்னி ஆக்கி விடும். நாசங்களுக்கு நான் பொறுப்பாளியல்ல. தொலைந்து போ! -இப்படிக்கு மணிமாற பாண்டியன்.

தெ.யானை : மன்னா! என் நாட்டியத்தைத் துவங்கட்டுமா? (அபிநயம் பிடித்து ஒரு குதி குதிக்கிறாள். கூடார நிலம் அதிர...)

போதை : (திகிலுடன்) ஐயோ, வேண்டாம்... தளபதி! நம் படைகள் இக்கணமே பின்வாங்கட்டும். இது எமது உத்தரவு! யானை! நான் இதோ கிளம்பி விட்டேனென்று உன் மன்னனிடம் சொல்...! கூடார வாயிலை நோக்கிச் செல்ல... தெ.யானை ஹா... ஹா.. வென்று உரக்கச் ‌சிரிக்கிறாள். அவன் ஓட்டத்தின் வேகம் அதிகரிக்கிறது.

                                                            காட்சி - 11

ன்னர் மணி சிம்மாசனத்தி்ல் அமர்ந்திருக்க, எதிரே மந்திரி பிரதானிகள் அமர்ந்திருக்கின்றனர்.

மார்த் : மன்னா...மழை வரும் என்று தோன்றுகிறது. எங்கோ தொலைவில் இடி இடிக்கும் சப்தம் கேட்கிறதே..!

மணி : அது இடி சப்தமல்ல... சிரிப்பு சப்தம்! நிலம் அதிர்கிறது... இதிலிருந்தே புரியவில்லையா? அமைச்சர் யானை சிரித்தபடி வந்து கொண்டிருக்கிறாள்.

மணி சொல்லி முடிப்பதற்குள், ஹா... ஹா...வென வாய்விட்டுச் சிரித்தபடி உள்ளே நுழைகிறாள் தெய்வயானை.

தெ.யானை : வெற்றி! வெற்றி! எதிரி தலைதெறிக்கப் பின்வாங்கி ஓடிவிட்டான். வேந்தே! உங்களுக்கே ஜெயம்!

மணியின் அருகில் அமர்ந்திருக்கும் அரசி புவனமுழுதுடையாள் சந்தேகமாக மணியைப் பார்க்கிறாள்.

புவன : என்னது..? ஜெயமா? யாரவள்?

மணி : நாசமாப் போச்சு. நீ நினைக்கிற மாதிரி எதிரி நாட்டுப் பெண்ணில்லை. வெற்றி என்பதை அவள் வேறு வார்த்தைகளில் சொல்கிறாள். மிக்க மகிழ்ச்சி யானை! உன் உதவியால் கிடைத்த இந்த வெற்றிக்கு எமது பரிசை இதோ பெற்றுக் கொள்!

-என்று ஒரு முத்துமாலையைப் பரிசளிக்கிறான். அவள் மகிழ்வுடன் பெற்றுக் கொள்கிறாள்.

அவைக்கவிஞர் : வில்லவனை வென்ற விறல் வேந்தர்... வாழ்க. ••

மணி : இப்போதுதான் புறாத் தூது வந்தது. அமைச்சர் சாத்தனார் ஜெயபுரியிலிருந்து சிவப்புக் கற்களை வாங்கி அனுப்பியிருக்கிறாராம். வந்து சேர்ந்ததும் துரிதமாய் மாளிகை வேலைகள் துவங்கப்பட வேண்டும். நாளை அது சம்பந்தமான ஆலோசனைக் கூட்டத்தைக் கூட்ட உத்தேசித்துள்ளேன். காலையில் அனைவரும் தவறாது வந்து விடுங்கள். இப்போது சபை கலையலாம். (போகிறான்.)

                                                                                                -தொடரும்...

================================
•• ஆதாரம் : செங்கழுநீர் வளவனார் இயற்றிய ‘மணிமாற பரணி’ என்ற நூல். (ஹி.... ஹி...)
================================
  

Friday, October 26, 2012

மொறு மொறு மிக்ஸர் - 14

Posted by பால கணேஷ் Friday, October 26, 2012

தெள கீர்த்தனாரம்பத்திலே... லோகத்திலே நல்ல விஷயங்களைச் சொல்றவா குறைஞ்சு போயிட்டா இந்தக் காலத்துல. அதனால நாம நல்லதா சில வார்த்தைகளை முதல்ல காதுல போட்டுண்டுரலாம். அப்புறமா மனசுலயும் போட்டுக்கலாம்...  இந்தப் புள்ளையாண்டான் வெளிநாட்டுக்காரனா இருந்தாலும் எவ்வளவு ‌ஜோராச் சொல்லியிருக்கான் பாருங்கோ...

)- நீ காட்டுவதை விட அதிகமாக வைத்திரு. நீ அறிந்தவற்றை விடக் குறைவாகப் பேசு. உன்னிடம் இருப்பதைவிடக் கொஞ்சமாகக் கொடு.

)- நீ கொடுப்பது பெரிய கொடையாக இருந்தாலும் அன்பு இன்றிக் கொடுத்தால் அது கொடையாகாது. தேய்ந்து போகும்.

)- உன்னுடைய நோக்கத்தை வாளின் மூலம் சாதிப்பதைவிட நகை முகத்தால் சாதிக்கக் கற்றுக் கொள்!

                                                                                                -ஷேக்ஸ்பியர்

=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*

‘நன்றி’ என்கிற வார்த்தை ஏனோ நிறையப் பேரின் அகராதியில் மிக அபூர்வமான ஒரு வார்த்தையாகவே இருக்கிறது. ஓட்டலில் உங்களின் விருப்பத்தையும், அவசரத்தையும் புரிந்து உடனே கவனிக்கும் சப்ளையருக்கோ, பெட்டிக் கடையில் அல்லது அருகில் நிற்பவரிடம் விலாசம் விசாரித்து அவர்கள் வழி ‌சொல்லும் போதோ... இதுபோன்ற பல சந்தர்ப்பங்களில் ‘நன்றி’ என்ற ஒற்றைச் சொல்லை உதிர்க்காமல் பலர் சென்று விடுவதைக் கண்டிருக்கிறேன் நான்.

ஐரோப்பிய நாடுகளில் அதிகம் உச்சரிக்கப்படும் மூன்று வார்த்தைகள் ‘வணக்கம், நன்றி, குட்பை’ ஆகியவைதான் என்று படித்திருக்கிறேன். அங்கெல்லாம் பணம் கொடுத்துப் பொருள் வாங்கும் வாடிக்கையாளரிடம் ‘நன்றி’ என்பார் கடைக்காரர் சில்லறை பாக்கியை கடைக்காரர் தரும் போது வாடிக்கையாளர் ‘நன்றி’ என்பார். ‘நன்றி’ என்கிற எளிய சொல்லும், ஒரு குறுநகையும் நிறையச் சாதிக்கும்.

நியாயமான தொகை கேட்கும் ஆட்டோக்காரருக்கு, கவுண்ட்டிங்கில் ஃப்ராடு பண்ணாமல் பெட்ரோல் போடும் பங்க் காரருக்கு, குறைந்த தொகை வாங்கும் மருத்துவருக்கு, தொகுதிப் பக்கம் வந்து நற்பணி செய்யும் (அப்படி எவரேனும் இருந்தால்) அரசியல் பிரமுகருக்கு, உங்களுக்காக வாகனங்களை நிறுத்தி நடக்க வழி செய்து தரும் போக்குவரத்துக காவலருக்கு இப்படி பல சந்தர்ப்பங்களில் ‘நன்றி’ சொல்லப் பழகலாம் நாம் என்பது என் கருத்து. அந்தச் சொல் தரும் உற்சாகம் அவர்களை நிஜமாகவே சிறப்பாகச் செயல்பட வைக்கும்.

=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*

க்காலத் திரைப்படப் பாடல்கள் தமிழ்ப் பாடல்களாக இல்லாமல் ஆங்கிலம் கலந்து வருகின்றன. சில சமயங்களில் தமிழை விட ஆங்கிலம் மிகுதியாக இருக்கிறது என்பதை முன்பொரு பதிவில் அங்கலாய்த்திருந்தேன். எ‌தேச்சையாக பழைய ‘குமுதம்’ இதழ் ஒன்றைப் புரட்டியபோது இந்தத் தகவல் கண்ணில் பட்டது. மிக வியப்பாக இருந்தது எனக்கு.



=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*

கும்பகோணத்தில் மாடத்தெருவில் இருந்தது டாக்டர் பி.ஜி.கிருஷ்ணனுடைய வீடும் ஆஸ்பத்திரியும். கீழே குடித்தனம், மாடியில் டிஸ்பென்சரி என்று வைத்துக் கொண்டிருந்தார். வாசல்புறமாக இருந்த மாடிப்படி மிகமிகச் ‌செங்குத்தாக இருக்குமாகையால் அதில் ஏறிப் பழக்கப்பட்ட அவ்வளவு பேருக்கும் அதில் இருப்பது 32 படிகள் என்பது நெட்டுருப் பாடம்!

மாடியில் டாக்டரின் அறைக்கு வெளியே டாக்டர் உட்காருவதற்காக மேஜையும், நாற்காலியும் போட்டிருக்கும். மேஜை நிறையப் புஸ்தகங்களாக அடுக்கியிருக்கும். டாக்டரின் நாற்காலியைத் தவிர இன்னோர் நாற்காலியும், ஓர் ஒற்றை பெஞ்சும் அங்கே காணப்படும். ஒற்றைப் பெஞ்சில் நெருக்கமாக நாலு பேர் உட்காரலாம்; அப்பது ஒருவர் முழங்காலுக்குக் கீழே தொங்க விட்டுக் கொள்வதானால் தாராளமாகப் படுக்கலாம். இந்த பெஞ்சியைக் காலியாகப் பார்த்திருக்கும் இருவர் இரவில் கடைசியாக அறையைப் பூட்டும் கம்பவுண்டரும், காலையில் விளக்குமாற்றுடன் வரும் வேலைக்காரியுமாகத் தான் இருக்க வேண்டும்!

                                                                        -‘கல்யாணி’ நாவலில் தேவன்

=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*

விச்சந்திரன் நடித்து ‘மதறாஸ் டு பாண்டிச்சேரி‘ என்று ஒரு படம் நான் பிறந்த குழந்தையாக இருந்த ஆண்டில் வெளியாகி வெற்றி பெற்றது. அந்தத் திரைப்படத்தை இந்தியில் மெகமூத் என்று ஒரு தயாரிப்பாளர் ‘பம்பாய் டு கோவா’ என்ற பெயரில் எடுத்தார். அமிதாப்பச்சன் நடித்தும் அப்படம் இந்தியில் பப்படமாகியது.

இதில் ஒரு ஆச்சரியத் தகவல் என்னவென்றால் மெகமூத் அந்தப் படத்தில் கதாநாயகனாக நடிக்க முதலில் அணுகியது அப்போதைய பாரதப் பிரதமரின் மகனை.

இந்திராகாந்தியின் மகனான ராஜீவ் காந்தியிடம் அவர் நடிக்க வேண்டுகோள் வைக்க. ராஜீவ் மறுத்து விட்டதால் அவரது நண்பரான அமிதாப் நடித்திருக்கிறார். 

‘த ஹிந்து’வின் ஞாயிறு இணைப்பில் இந்தச் செய்தியைப் பார்த்தபோது மிக வியப்பாக இருந்தது எனக்கு. உங்களுக்கு...?


 =*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*

ரஸ்வதி பூஜை தினத்தன்று யதேச்சையாக விஜய் டிவி வைத்த போது ‘துப்பாக்கி’ படம் பற்றி இயக்குனர் ஏ.ஆர்.முருகதாஸ் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். ‘‘ஹீரோ ஒரு பரபரப்பான கேரக்டர்ங்க. மூணு வேலைய ஒரே நேரத்துல செஞ்சிட்டிருப்பாரு. செஞ்சிட்டிருக்கும் போதே நாலாவது வேலையப் பாக்கப் போயிடுவாரு. அந்த வேலை முடியறதுக்குள்ளயே அஞ்சாவது வேலையில இறங்கிடுவார். அப்படி ஒரு டைப்’’ -இப்படிச் சொன்னார் அவர். ஆகக்கூடி ஹீரோ உருப்படியா ஒரு வேலையும் செய்யத் தெரியாதவன்னுதானே அர்த்தமாகுது. என்னங்ணா இது? ஹி... ஹி...

Wednesday, October 24, 2012

சிரித்திரபுரம் - 5

Posted by பால கணேஷ் Wednesday, October 24, 2012

                                                                காட்சி - 8

ரண்மனை நந்தவனம். மன்னன் ‘மணி’ கவலையுடன் ஒரு ஆசனத்தில் அமர்ந்து எதையோ யோசித்துக் கொண்டிருக்க, இளைய அமைச்சர் மார்‌த்தாண்டன், உடன் ஒரு நபருடன் அருகில் வருகிறார்.

மார்த் : அரசே! தங்களைக் காண இந்தத் தூதுவன் வந்துள்ளான். அவசரமாகக் காண வேண்டும் என்று அடம்பிடிக்கிறான்.

மணி : தூதுவனா? எந்த நாட்டுத் தூதுவன் இவன்? யார் அனுப்பியது இவனை?

மார்த் : வில்லவ நாட்டு அரசன் போதை திருமன் அனுப்பியிருக்கிறார் மன்னா...

மணி : என்னா? தன் பிறந்தநாள் விருந்துக்கு வரும்படி என்னை அழைத்திருப்பான். இப்போது எம்மால் இயலாது, செரிமானம் சரியில்லாததால் யாம் விருந்துகளில் கலந்து கொள்வதி்ல்லை என்று ஓலை எழுதி அனுப்பி விடும்.

மார்த் : ஓலையில் அப்படி எழுதியிருந்தால் பரவாயில்லையே மன்னா... ‌வில்லவ நாட்டு மன்னன் படையுடன் வருவதாக எழுதியிருக்கிறான்.

மணி : சரி... நம் அரண்மனை வைத்தியரைத் தயாராக இருக்கச் சொல்லும். அவன் படைக்கு உடனே வைத்தியம் பார்க்கட்டும்.

மார்த் : (தலையில் அடித்துக் கொண்டு) அரசே... உடலில் படையுடன் அல்ல... போர் தொடுப்பதற்குப் பெரும்படை திரட்டி வருகிறானாம். அடுத்த பெளர்ணமி இரவில் தாக்கப் போவதாக எழுதியிருக்கிறான்.

மணி : போதை திருமனல்ல அவன்... பேதை திருமன்! ஓலைதாங்கியே... உன் மன்னனிடம் சொல். அவன் எந்நாளும் எம்மை வெற்றி கொள்ள இயலாது. பெளர்ணமியன்று படையுடன் வரும் அவனுக்கு சற்றும் எதிர்பாராத அதிர்ச்சி இங்கே காத்திருக்கும் என்பதை போய்ச் சொல், போ... மார்‌த்தாண்டரே, நீரும் கிளம்பும். அதோ, அமைச்சர் அறிவுடைய நம்பி வருகிறார். அவருடன் சற்றுப் பேச வேண்டியிருக்கிறது.

மார்த்தாண்டனும், தூதுவனும் செல்ல, அறிவுடைய நம்பி அருகில் வருகிறான். நாலரை அடி உயரமுள்ள மணி கோபமாகி வாளை உருவிக் கொண்டு ஆசனத்திலிருந்து குதிக்கிறான். ஆறரை அடி உயர அ.நம்பி அவனைக் குனிந்து வியப்புடன் பார்க்கிறான்.

அ.நம்பி : கத்தரிக்காய் கையில் காம்புடன் குதிப்பது போல ஏன் குதிக்கிறீர்கள் மன்னா? உங்களுக்கு நல்லதுதானே செய்திருக்கிறேன்...?

மணி : எதடா நல்லது? என்ன சொல்லி பொன்னும் பொருளும் சம்பாதித்ததாகச் சொன்- னாய்?

அ.நம்பி : அதுவா... அண்டை நாட்டரசனிடம் சென்று தாங்கள் இளவரசியை அவனுக்கு மணம் செய்விக்க முடிவு செய்திருப்பதாகச் சொன்னேன். இளவரசிக்கு கேட்கும் திறன் மிகக் குறைவென்ற செய்தியை ஏற்கனவே அவர்கள் அறிந்திருந்தார்கள். இளவரசியுடன் எப்படிப் பேச வேண்டியிருக்கும் என்பதை பேசிக் காட்டினேன். இந்த விபரீதத்தை எப்படியாவது தடுத்து நிறுத்திவிடு என்று என்னிடம் கெஞ்சினார்கள். திருமணத்திற்கு விருப்பமில்லையென்று சொன்னால் ஒரு யானை நிறைய பொன்னும் பொருளும் தர வேண்டும் என்றேன். கணமும் யோசிக்காமல் கதறிக் கொண்டு கொடுத்தார்கள். ஹா... ஹா...

மணி : பாதகா! பொருள் கிடைத்து என்ன பயன்? இனி இளவரசிக்கு எப்படித் திருமணமாகும்? உனக்குத் தகுந்த தண்டனை அளித்திடத் தான் வேண்டும்!

அ.நம்பி : மாமன்னரே... தங்களை மாமனார் ஆக மாற்றிடத்தான் நான் விரும்புகிறேன். (உர்ர்ரக்க) வல்லி, இங்கே வா... (என்றழைக்க, மரத்தின் பின்னாலிருந்து இளவரசி சுந்தரவல்லி வருகிறாள்.)

சு.வல்லி : அப்பா... பெயருக்கேற்றாற் போல் அறிவு படைத்த இவரையே நான் திருமணம் செய்து கொள்ள விரும்புகிறேன்.

மணி : (மனதிற்குள்...) மதியூகியாக இருக்கிறான். இவன் உடனிருப்பது நல்லதுதான். (உரக்க) நல்லது நம்பி...! உனக்கான தண்டனையை நீயே தேர்ந்தெடு்த்துக் கொண்டு விட்டாய். கல்யாணத்தைவிடப் பெரும் தண்டனை ஏது? வரும் பெளர்ணமியன்று நம் மீது போர் தொடுக்கப் போவதாக வில்லவ நாட்டு மன்னன் போதை திருமன் ஓலை அனுப்பியிருக்கிறான். அந்தப் போரைத் தவிர்க்கும் யோசனையை நீ வழங்கினால் இளவரசியை உடன் உனக்கே திருமணம் செய்து வைக்கிறேன்.

அ.நம்பி : (சிறிது நேரம் யோசித்து) ஆ... யோசனை!‘ மன்னா... அருகில் வாருங்கள் ரகசியமாகச் சொல்கிறேன். (மணியை நோக்கிக் குனிகிறான்.)

மணி : (விலகி நின்று) அடேய்... சுந்தரவல்லியை வைத்துக் கொண்டு எதற்கடா நீ காதில் ரகசியம் சொல்ல வேண்டும்? சாதாரணமாகச் சொன்னால் மட்டும் கேட்டுவிடவா போகிறது?

அ.நம்பி : ஹி... ஹி...  அதுவும் சரிதான். அரசே, நாம் என்ன செய்ய வேண்டுமென்றால்...

அடக்கடவுளே...! இந்த நேரம் பார்த்துத்தானா பூஜை வேளை என்பதால் அருகிலுள்ள ஆலயத்தின் மணி கம்பீரமாக முழங்கிட வேண்டும்? நம்பி ஏதோ சொல்கிறான். நமக்கு ஒன்றும் கேட்க மறுக்கிறதே... அப்பாடா... ஒரு வழியாக சப்தம் ஓய்கிறது.

மணி : (பிரகாசமாக) அருமையான யோசனை! எவருக்கும் தோன்றியிராத யோசனை! நன்று சொன்னீர் மாப்ளே...! (அ.நம்பியை அணைத்துக் கொள்ள, எதுவும் புரியாமல் அவன் உதட்டசைவை கவனித்துக் கொண்டிருந்த சு.வல்லி புன்னகைக்கிறாள்).

                                                                காட்சி - 9

ந்தப்புரத்தில் மணி ஏதோ யோசனையில் மூழ்கியபடி அமர்ந்திருக்க சொல்லழகு சுந்தரவர்மன் ஓடி வருகிறான்.

சொ.சு.வர்மன் : அப்பா... தேர், ச்சே... போர் வருகிறதாமே... பீர்ததாண்டர்... ச்சே, மார்‌த்தாண்டர் சொன்னார். நான் சில காலம் களியூர்... ச்சே, வெளியூர் சுற்றுப்பயணம் சென்று வரட்டுமா?

மணி : (கோபமாகி) அடேய்... வெட்கமாயில்லை உனக்கு இப்படிச் சொல்ல? இம்முறை படைக்கு நீதான் தலைமை தாங்கிச் செல்லப் போகிறாய். யாரங்கே, தளபதியை வரச் சொல்...!

சற்று நேரத்தில் தளபதி படுகளங்கொண்ட கோப்பெருஞ்சிங்கன் வர, அவரிடம்...

மணி : இவனுக்கு குதிரை சவாரியும், வாள் சண்டையும் கற்றுக் கொடுங்கள். எமது ஆணையாக இன்னும் ஒரு மாதத்திற்கு உம்முடனேயே இவன் இருக்கட்டும். அந்தப்புரம் பக்கமே வரக் கூடாது. உடனே சென்று ஆணைப்படி நடவுங்கள்.

ப.கோ.சிங்கன் : ஆனையா? குதிரை சவாரி என்றல்லவா சொன்னீர்கள்?

மணி : மூடனே! உடலும் வீரமும் வளர்ந்த அளவுக்கு மூளை வளரவில்லையே உனக்கு...! நான் சொன்னது உத்தரவு என்ற பொருளில். போ உடனே... நான் சொன்னபடி செய்!

-என்று காட்டுக் கத்தலாகக் கத்த, தளபதியும், சொ.சு.வர்மனும் ஓடிப் போகிறார்கள்.

                                                                                              -தொடரலாம்...

Monday, October 22, 2012

மனம் திருடிய ‘குபேரவனம்’

Posted by பால கணேஷ் Monday, October 22, 2012

ரித்திரக் கதை அல்ல; ஆனால் சரி்திரம் பேசும்! காதல் கதை அல்ல; ஆனால் காதலைப் பற்றிப் பேசும்!  மாயமந்திரக் கதையல்ல; ஆனால் மர்மமான நிகழ்வுகளைப் பற்றிப் பேசும்! குடும்பக் கதை அல்ல; ஆனால் குடும்பப் பெருமைகளைப் பற்றிப் பேசும்! -இப்படி ‘குபேரவனக் காவல்’ நூலாசிரியர் தன் உரையில் சொல்லியிருந்தது படிப்பதற்கான என் ஆவலை ஏகத்துக்கும் விசிறி விட்டது. படிக்கத் துவங்கினேன்.

செல்வங்களுக்கு அதிபதியான குபேரனின் வனத்தைக் காவல் காத்து வந்த புருஷாமிருகம் அபார ஆற்றல் பெற்றது. குபேர வனத்திற்குள் பிரவேசிக்கும் எவரையும் நொடியில் விழுங்கி விடும். தர்மரின் யாகத்திற்கு குபேரனை அழைக்க வந்த பீமன் (கண்ணன் ஆலோசனையின் பேரில்) புருஷாமிருகத்திடம் ‘வரும்போது என்னை விழுங்கு’ என்று சொல்லி குபேரனைப் பார்த்துவிட்டு, வருகையில் ஓட்டமெடுக்கிறான். துரத்தி வரும் புருஷாமிருகத்தின் முன் கண்ணன் தந்த 12 கற்களில் ஒன்றைப் போட கல், லிங்கமாக மாறுகிறது. சிவபக்தியில் தலைசிறந்த புருஷாமிருகம் சிவலிங்கத்தைக் கண்டால் குளித்து பூஜை செய்துதான் மற்ற வேலை செய்யும். எனவே அது சென்று விட, ஓடுகிறான். பூஜை ‌செய்து மீண்டும் துரத்துகிறது மீண்டும் கல் - லிங்கம். இப்படியே 11 முறை செய்து 12வது முறை அஸ்தினாபுர எல்லையை தொட்டுவிட்ட சமயத்தில் அதனிடம் அவன் கால் சிக்குகிறது அதனிடம் சிக்கிய கால் புருஷாமிருகத்திற்கே உரியது, அதை வெட்டித்தா என்று தர்மர் கூற, புருஷாமிருகம் அவர் நேர்மையில் மகிழ்ந்து பீமனை விட்டு விடுகிறது. பூமிக்கு வந்த அது சிவாலயங்களில் காவல் காக்கும் பணியைச் செய்கிறது.

புருஷாமிருகம் குபேரவனத்தை விட்டு நீங்கினால் தன் சக்தியை ம்ருகரஞ்சிகா என்கிற யட்சிணியிடம் தந்து, வனத்தை காவல் காக்க நியமிக்கும். ஒருமுறை ஒரு கந்தர்வன் குபேரவனத்திற்குள் நுழைந்துவிட, புருஷாமிருகத்தின் சக்தி பெற்ற ம்ருகரஞ்சிகா துரத்துகிறாள். இறைவன் அருளால் 11 ஜென்மங்களில் அவன் அவளிடமிருந்து தப்பி விடுகிறான். 12வது ஜென்மமாக 1919ல் சிதம்பரத்தில் ‘புரு‌ஷோத்தமன்’ என்ற பெயரில் பிறக்கிறான் அந்த கந்தர்வன்.

ஜாதகம், கைரேகை இவற்றை பார்க்காமல் மனித உடலில் உள்ள நாடிச் சக்கரங்களின் ஒட்டத்தைக் கொண்டு எதிர்காலத்தைத் துல்லியமாகக் கூறுபவர்கள் சகடவாக்கியர் எனப்படுவர்.அப்படி சகடவாக்கியான குடும்ப நண்பர் நம்பாடுவான், புருஷ்ஷின் பூர்வ பிறவிகளைப் பற்றியும், யட்சிணி துரத்துவதையும் எடுத்துக்கூறி, இந்தப் பிறவியில் அவளிடமிருந்து தப்பினால் இனி பிறவி கிடையாது என்கிறார். யட்சிணியின் தோற்றம் எப்படி இருக்கும் என்பதையும் விவரிக்கிறார். பதினொரு ஜன்மங்களாக அவனை அழிக்கத் துரத்தி வரும் யட்சிணியின் கண்ணில் படாமல் புருஷ் வாழ்ந்துவிட இயலுமா என்ன? இப்பிறவியிலும் யட்சிணியைச் சந்தித்து விடுகிறான்.

ப்படி ஒரு பரபரப்பான நிலைக்களத்தை அமைத்து, அவன் யட்சிணியிடம் சிக்கினானா? தப்பினானா? எனில் எப்படி? அவனுக்காய் யட்சிணி என்னவெல்லாம் செய்தாள் என்பது போன்ற பல கேள்விகளுக்கு வெகு சுவாரஸ்யமாக தன்னுடைய 4வது நாவலான ‘குபேரவனக் காவல்’ நூலில் விடை தந்திருக்கிறார் நூலாசிரியர் திரு.‘காலச்சக்கரம்’ நரசிம்மா. புதன்கிழமை காலையில் புத்தகத்தைக் கையிலெடுத்த நான், வியாழன் மாலைக்குள் 432 பக்கங்களையும் கீழே வைக்க மனமில்லாமல் ஒரே மூச்சில் படித்து முடித்துவிட்டுத்தான் வைத்தேன்.

ரபரப்பான ஒரு க்ரைம் த்ரில்லரின் ஊடாக மெலிதான ஆன்மீக, புராணப் பின்னணியைக் கொண்டு, பயனுள்ள பல தகவல்களையும் ஆங்காங்கே அள்ளித் தெளிக்கும் (இந்திராசெளந்தர்)ராஜ ரகசியம் திரு.‘காலச்சக்கரம்’ நரசிம்மாவுக்கும் நன்கு கைவரப் பெற்றிருககிறது. இந்த த்ரில்லரின் ஊடாகவும் அவரின் சிந்தனைகள் அங்கங்கே சிறகு விரித்துப் பறந்து கருத்துக் குவியல்களை நம்முன் கொட்டியிருக்கிறது. எனக்கு மிகப் பிடித்த இரண்டை இங்கே சாம்பிள்களாகத் தருகிறேன் :

===============================

‘‘ஒரு மனநல மருத்துவரோட புத்தகத்தைப் படிச்சேன். நம்ம நெத்தி மையத்துல இருக்கற திங்கிங் டிஷ்யூவை அலைகளால பாதிக்கச் செய்ய முடியுமாம். உதாரணத்துக்கு ‘குளிர் காத்து வீசுது’ன்னு நியூரான் செல்கள் திங்கிங் டிஷ்யூவுக்கு மெசேஜ் அனுப்புது. உடனே ‘ஸ்வெட்டர் போட்டுககோ’ன்னு திங்கிங் டிஷ்யூவும் பதில் மெசேஜ் அனுப்புது. அதனால உடனே ஸ்வெட்டர் போட்டுக்கறோம். இந்த திங்கிங் டிஷ்யூ, நம்ம நியூரான் செல்லுல ஏற்படற மின்சார அதிர்வலை மூலம் மெசேஜ் வாங்கி தன் உத்தரவை மூளைக்கு செலுத்தறது. அந்த நியூரான் செல்லுல இருந்து திங்கிங் டிஷ்யூவுக்கு மெஸேஜ் போகாதபடி வெளி அலைகள் மூலமா அந்த திங்கிங் டிஷ்யூவை கட்டுப்படுத்த முடியும்.

அந்த வெளி சக்தி இருக்கற உணர்வலைகளைத்தான் நாங்க வசியம்னு சொல்றோம். அந்த வெளி சக்திகள் நம்ம திங்கிங் டிஷ்யூவை பாதிக்கக் கூடாதுங்கறதுக்காகத்தான் நாங்க நாமம், திருநீறு, பொட்டுன்னு வெச்சு்கறோம். இந்த வசிய மையை நெற்றியில வெச்சா, வசியம் செய்யறவங்களோட எண்ண அலைகள், மை வச்சுட்டு இருக்கிறவங்களோட எண்ண அலைகளைத் தாக்கி தங்கள் இஷ்டப்படி அவங்களை ஆட்டிப் படைகக முடியும்...’’

‘‘மைகாட்! 20ம் நூற்றாண்டுல கூடவா இப்படி..!’’ மாடில்டா அசந்து போனாள்.

அமுதன் சிரித்தான். ‘‘நீங்க பிளாக் மாஜிக்கை சயன்ஸ் கண்ணோட்டத்துல பார்க்கறீங்க. நாங்க சயன்ஸையே பிளாக் மாஜிக்கா மாத்திக் காட்டறோம். அவ்வளவுதான்...!’’

===============================

‘‘இந்த மாதிரி புருஷனோட உடன்கட்டை ஏற எவ்வளவு தைரியம் வேணும்! எனக்கு அந்‌த தைரியம் வராதுப்பா. பட், அமுதன்... புருஷனோட உயிர் துறக்கணும்னா ஏன் கோரமா நெருப்புல எரியணும்? தூக்க மாத்திரை சாப்பிட்டு அமைதியா சாக முடியாதா?’’

‘‘அப்படியில்லை மாடில்டா. எங்க நாட்டுல ‌அக்னி... அதாவது நெருப்புதான் சுத்தத்துக்கு அடையாளம்! ஃபயர் இஸ் ப்யூர்! ஒருத்தர் சுத்தமானவர்னு காட்டணுமின்னா கிராமத்துல தீ மேல நடந்து, தாங்க பரிசுத்தமானவங்கன்னு நிரூபிப்பாங்க. எங்க சீதாதேவியே அக்னிப் பிரவேசம் செய்துதான, தான் பரிசுத்தமானவள்னு நிரூபிச்சா!’’

‘‘பெண்கள் ஏன் பரிசுத்தமானவள்னு நிரூபிக்கணும்? ஆணை மாதிரி அவளும் எல்லா உரிமையோட இருக்கலாமே...?’’

‘‘நோ மாடில்டா! ஃபாதர் இஸ் பிலீஃப், மதர் இஸ் ட்ரூத்! அப்பா ஒரு நம்பிக்கை! அம்மா ஒரு உண்மை! உண்மைதான் தான் தூய்மையானதுன்னு நிரூபிககணும். நம்பிக்கை இல்லை!’’

‘‘எல்லாத்துக்கும் ஒரு விளக்கம் வெச்சிருக்கு உங்க தேசம்...’’

===============================

432 பக்கங்கள் கொண்ட ‘குபேரவனக் காவல்’ நூலை ரூ.175 விலையில் சென்னை தி.நகரில் தீனதயாளு தெருவில் 23ம் ‌எண்ணில் இருக்கும் வானதி பதிப்பகம் வெளியிட்டிருக்கிறது. சிதம்பரம், சென்னை, கேரளா, லண்டன், உத்தரப்பிரதேசம், ஊட்டி என்று வெவ்வேறு நிலைக்களன்களின் பின்னணியில் விறுவிறுவென்று நகர்கிறது இந்தக் கதை. ‘‘நகத்தைக் கடித்தபடி சுவாரஸ்யமாகப் படிகக ஒரு புத்தகம் வேண்டும்’’ என்கிற ரகமாக நீங்கள் இருந்தால் இந்தப் புத்தகத்தைத் தவற விடாதீர்கள்!

Thursday, October 18, 2012


ங்க இலக்கியப் பாடல்களை அகப்பாடல்கள், புறப்பாடல்கள் என்று இரண்டு பிரிவுகளில் ரசிக்கலாம். தலைவனுக்கும் தலைவிக்குமான காதல் மற்றும் இல்லறம் குறித்த பாடல்கள் அகப்பாடல்கள். அரசனின் வீரம், நாட்டின் நிலை போன்ற பிற விஷயங்களைப் பற்றிச் சொல்பவை புறப்பாடல்கள். நல்ல செந்தமிழில் இருக்கும் இந்தப் பாடல்களைப் படித்ததும் உடனே புரிந்து விடாது. சற்று சிரமம் மேற்கொண்டு பொருள் புரிந்து ரசித்தீர்களாயின்... அன்றைய தமிழர்களின் கற்பனை வளமும், சொல் வளமும் பிரமிக்க வைத்து விடும்.
 
காதல் தலைவன், தன் தலைவியோடு சேர்ந்து மகிழ்ந்திருக்கிறான். அவளுடன் கூடி வாழ்தல் மட்டுமே வாழ்க்கையில்லையே...? அந்த வாழ்க்கையை நல்ல முறையில் நடத்த (எக்காலத்திலும்) பொருள் வேண்டுமே! அஃதில்லாது இவ்வுலக வாழ்வு உண்டோ? எனவே, வேறு வழியின்றி அவளிடம் விடைபெற்று பொருள் தேடுவதற்காக வெளியூர் சென்று விடுகிறான் அவன். 

தன் தலைவனைப் பிரிந்த அவளுக்கு இரவுப் பொழுது நெருப்பாக எரிகிறது. சுற்றுச் சூழலில் காண்பவையெல்லாம் அவள் இதயத்தில் எரியும் நெருப்பை விசிறி விடுபவையாகவே இருக்கின்றன. -இப்படி ஒரு சூழ்நிலையில் அமைந்த இந்தப் பாடலைப் படித்துப் பாருங்கள். பாடலின் விளக்கம் (எனக்கு்த் தெரிந்த அளவில்) கீழே கொடுத்திருக்கிறேன். விளக்கத்தைப் படித்த பின்னர் பாடலை மீண்டும் படித்துப் பாருங்கள். கூடுதலாய் ரசிக்கும் என்பதே என் நம்பிக்கை.

பகலினும் அகலா தாகி யாமம்
தவலில் நீத்தமொடு ஐயெனக் கழியத்
தளிமழை பொழிந்த தண்வால் வாடையொடு
பனிமீக் கூரும் பைதற் பானாள்
பருகு வன்ன காதலொடு திருகி
மெய்புகு வன்ன கைகவர் முயக்கத்து
ஓருயிர் மாக்களும் புலம்புவர் மாதோ
அருளி லாளர் பொருள்வயின் அகல
எவ்வம் தாங்கிய இடும்பை நெஞ்சத்து
யானென் உளனோ - தோழி! தானே
பராரைப் பெண்ணைச் சேக்குங் கூர்வாய்
ஒரு தனிஅன்றில் உய்வுக்குரல் கடைஇய
உள்ளே கனலும் உள்ளம் மெல்லெனக்
கனைஎரி பிறப்‌ப ஊதும்
நினையா மாக்கள் தீங்குழல் கேட்டே?

                                                               -வடவண்ணக்கன் பேரி சாத்தனார்



பாடலின் பொருள் :

கல் நேரம் நீண்டதாகிக் கொல்கிறது. இரவின் யாமங்களும் வெள்ளப் பெருக்கோடு மெல்ல மெல்லக் கழிந்தன. மேகம் கண் திறந்து மழையைப் பொழிந்து தள்ள, அதனால் வாடைக் காற்றும் வந்தது. பனி மிகுதியாகப் பொழிகின்ற, வருத்தம் தரும் நள்ளிரவு அது.

ஒருவர் உடலினுள்ளேயே மற்றவர் புகுந்துவிடுவது போல கைகளை வளைத்து அவ்வளவு இறுக்கமாகத் தழுவிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் அந்த தம்பதி! ஒரே உயிர் போல இப்படி இணைந்திருக்கும் அவர்கள் கூடப் புலம்புவார்களா? ஆம்! புலம்புவார்கள்...! இதோ அந்தத் தலைவி இப்படிப் புலம்புகிறாள்...

இதயத்தில் சற்றும் இரக்கமில்லாத (அருளில்லாத) தலைவன் பொருள் தேடப் பிரிந்து சென்று விட்டார். அந்தத் துயரத்தை தாங்கிக் கொண்டு கனத்த துன்பமுடைய நெஞ்சத்தோடு நான் எப்படித்தான் வாழ்கிறேனோ தோழி? பருத்த அடியை உடைய பனை மரத்தில் இருந்து கூரிய அலகு படைத்த துணையில்லாத ஒரு அன்றில் பறவை ஏக்கக் குரலை எழுப்புகிறது. அது என்னுள் கனலை மூட்டி விட்டதால் உள்ளே கனல்கிறது என் உள்ளம்!

என் வருத்தம் பற்றி சற்றும் அறிந்திராத ஆயர்கள் ஆநிரைகளுக்காக இனிய புல்லாங்குழலை ஊதி இசை ‌எழுப்பி, என் உள்ளத்தின் கனலை மேலும் கொழுந்து விட்டு எரிய வைக்கிறார்களே...! இதையெல்லாம் என்னால் எப்படிப் பொறுத்துக் கொள்ள இயலும்?

--- என்ன நண்பர்களே... பாடலில் இயற்கையும் காதலும் ஒன்றுடன் ஒன்று போட்டி போட்டுக் கொண்டு வெளிப்பட்டிருப்பதை ரசீத்தீர்கள் தானே...!

Wednesday, October 17, 2012

சிரித்திரபுரம் - 4

Posted by பால கணேஷ் Wednesday, October 17, 2012

                                           காட்சி - 6

ந்தப்புரம். மஞ்சத்தில் ‘மணி’ சாய்ந்து படுத்திருக்க, அவனது கால் பிடித்துவிட்டுக் கொண்டிருககிறாள் புவனமுழுதுடையாள்.

புவன : அரசே! நம் மகன் சொல்லழகனுக்கு எப்போது பட்டம் சூட்டி மன்னனாக்கப் போகிறீர்கள்?

மணி : பொறுப்பில்லாமல் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறான். யுத்தம் என்ற வார்த்தையைக் கேட்டாலே ஓடுகிறான். கேட்டால் ‘யுத்தம் வந்தால் ரத்தம் ஆறாக ஓடுமே... பல உயிர்கள் போகுமே!  இறைவன் படைத்ததை அழிக்க நாம் யார்? சமாதானமே சிறந்தது’ என்று தத்துவம் பேசுகிறான்....

புவன : (வியப்பாக) என்ன... இவ்வளவு தெளிவாகவா தத்துவம் பேசினானா என் மகன்!

மணி : கிழிந்தது போ! அவன் பேசியது மாதிரி நான் பேசிக்காட்டினால் ஒரு வழியாகி விடுவேனடி. நான் திருத்திச் சொன்னேன். அவன் வயதில் நான் எவ்வளவு சுறுசுறுப்பாகச் செயல்பட்டேன் தெரியுமா?

அப்போது அங்கே வருகிறாள் மணியின் இரண்டாவது அரசி வண்டார்குழலி.

குழலி : உங்கள் சுறுசுறுப்பின் லட்சணம் தெரியாதா? பட்டத்தரசி இருக்க, என்னை நீங்கள் திருமணம் செய்து கொண்டதும் அவன் வயதில்தான். அதைத் தவிர நிறையக் கன்னியருடன் கொட்டம் வேறு... உங்கள்  தந்தை புலம்பியதையெல்லாம் மறந்து விட்டீர்களா? ஹும்!

புவனமுழு‌துடையாள் கொல்லென்று சிரிக்க, முறைக்கிறான் மணி.

மணி : அவ்வ்வ்வ்வ்! என் கனவு அரண்மனையைக் கட்டி முடிக்க நல்லதொரு ஆலோசனை தருவீர்கள் என்று பார்த்தால் என்னையே எள்ளி நகையாடுகிறீர்களே... நீங்களெல்லாம் என்ன மனைவிகள்?

அப்போது சொல்லழகு சுந்தரவர்மன் படுவேகமாக ஓடி வருகிறான்.

மணி : எப்போது பார்த்தாலும் ஓடிக் கொண்டேதான் இருப்பாயா மகனே?

சொ.சு.வர்மன் : அப்பா... அந்த ‌சொறியுடைய தம்பி... ச்சே, அறிவுடைய நம்பி நான்கு பானை நிறைய... ச்சே, நான்கு யானை சுமக்குமளவு பொன்னும், ரத்தினங்களும் கொண்டு வந்திருக்கிறான்.

மணி : ஆஹா... சொன்னதைச் சாதித்து விட்டானே அந்த இளைஞன்! அரசி, வா... உடன் சென்று அவனைப் பாராட்டுவோம். சொல்லழகா! நீ சென்று உன் தங்கையிடம் விவரத்தைக் கூறி அவளையும் அழைத்து வா.

சொ.சு.வர்மன் : அவள் தவிடு... ச்சே, செவிடு. நான் அவளுக்கு சொரியும்படி... ச்சே, புரியும்படி சொல்வதற்குள் போதும் போதுமென்றாகி விடுமேயப்பா...

மணி : அதுசரி... நீ பேசுகிற லட்சணத்தை அவள் புரிந்து கொள்வதற்கும் நேரமாகி விடும்தான். எப்படியோ... வந்து சேருங்கள். (போகிறான்)

                                            காட்சி - 7

ரசவை. கட்டியக்காரன் மன்னரின் வருகையை அறிவிக்க கம்பீரமாக உள்ளே நுழைகிறான் மணி. இளைஞன் அறிவுடைய நம்பி எதிரில் வந்து நின்று வணங்குகிறான்.

அ.நம்பி : மன்னா! தங்களிடம் நான் சொன்னபடியே அண்டை நாடுகளுக்கெல்லாம் சென்று பெரும் பொருள் திரட்டித் திரும்பியுள்ளேன்...!

மணி : நன்று நம்பி, நன்று! உன் போன்ற மதியூகிகள்தான் நாட்டிற்கு இப்போது மிகத் தேவை. இன்று முதல் நீயே என் பிரதம அமைச்சர். அதுசரி... எப்படி இந்தச் செயலைச் சாதித்தாய்?

அ.நம்பி : மன்னா...! அதை சபையில் சொல்ல இயலாது. தங்கள் செவியைக் கொடுங்கள்...

மணி : (சந்தேகமாக) கடித்துக் கிடித்து வைத்து விடமாட்டாயே?

அ.நம்பி : கடிப்பதற்கு அதென்ன கமர்கட்டா? சந்தேகமின்றி அருகில் வாருங்கள் மன்னா...

சிம்மாசனத்தை விட்டு இறங்கி வரும் மணியின் காதில் அவன் கிசுகிசுக்க, சொத்தைக் கடலையை மென்றது போலாகிறது மணியின் முகம். கோபமாய் வாளை உருவுகிறான்.

மணி : அடேய் பாவி...! இப்படியா பொருள் சேர்த்தாய்? என் மானத்தை வாங்கி விட்டாயேடா...! என்னுடைய...

அ.நம்பி : (மெதுவான குரலில்) மன்னா! நான் சொன்னதை உரக்கச் சொன்னால் உங்களுக்குத்தான் கேவலம்!

மணி அடங்கிப் போய் சிம்மாசனத்தில் அமர்கிறான். அமைச்சர்கள் குழப்பமாக ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொள்கின்றனர். மணி தலை நிமிர்ந்து, பெருமூச்சு விட்டு...

மணி : அமைச்சர்களே! பொருள் சேர்ந்து விட்டதால் உடன் அரண்மனையை எழுப்பியாக வேண்டும். செந்நிற பளிங்குக் கற்களால் எழுப்ப விரும்புகிறேன் நான். அவை எங்கே கிடைக்கும்?

அமைச்சர் பெருவழுதிச் சாத்தனார் எழுந்து உரத்த குரலில்...

பெரு : அரசே! ராஜபுதன தேசம் பளிங்குக் கற்களுக்குப் புகழ் பெற்றது. அங்கே ஜெயபுரி என்கிற ஊரில் நிறையப் பளிங்குக் கற்கள் கிடைக்கும். தாங்கள் உத்தரவிட்டால் நான் இக்கணமே புறப்படுகிறேன்.

மணி : நீர் ஏன் உடன் கிளம்பத் துடிக்கிறீர்? அங்கே சிவப்புக் கற்கள் கிடைப்பது உமக்கு எப்படித் தெரியும்?

பெரு : அது வந்து மன்னா.... அங்கே எனக்கு.... ஹி.... ஹி...

மணி : விளங்கிய மாதிரிதான்! அங்கும் ஒரு சின்ன மாளிகை ஏற்பாடு செய்து கொண்டு விட்டீரா? (மெதுவான குரலில்) நமக்கு வாய்த்த அமைச்சர்களும்கூட நம்மைப் போலவேயா அமைய வேண்டும்? ஹும்...! (உரத்த குரலில்) உடனே சென்று வாங்கியனுப்பும்! அறிவுடைய நம்பி, நீ எம்மை மூன்றாம் ஜாமத்தின் போது அரண்மனை நந்தவனத்தில் வந்து பார்! சபை கலையட்டும்! (போகிறான்)

                                                                                      -தொடரும்...


  • RSS
  • Delicious
  • Digg
  • Facebook
  • Twitter
  • Linkedin
  • Youtube