Monday, October 29, 2012

பிரமிக்க வைக்குது ஃபிஜித் தீவு

Posted by பால கணேஷ் Monday, October 29, 2012
‘‘பூலா! பூலா!! லாக்கமாய்!!!’’

எனக்கு என்ன ஆச்சோன்னு யோசிக்கறீங்களா? ஒண்ணுமில்லீங்க. ‘‘வணக்கம்! வணக்கம்!! வாங்க!!!’’ அப்படிங்கறதைத்தான் பிஜியர்களின் மொழியில் சொன்னேன். உபயம் - ஃபிஜித் தீவு (கரும்புத் தோட்டத்திலே...) நூலின் ஆசிரியர் துளசி கோபால். நம்ம துளசி டீச்சர் தாங்க!  கோபால் சாரோட பணி நிமித்தமா ஆறு வருடங்கள் பிஜித் தீவில் வாழ்ந்திருந்த சமயம் அங்க அவங்க கவனிச்ச எல்லாவற்றையும் இந்த புத்தகத்துல விரிவா எழுதியிருக்காங்க.

பிஜித் தீவில் தமிழர்கள் குடியேறிய விதம், தமிழர்களுடன் சம அளவில் குஜராத்திகளும் அங்கு வாழ்வதன் பின்னணி, ஃபிஜித் தீவு மக்களின் கலாசசாரம், வாழ்க்கை முறை, தீவி்ன் எழில், அவ்வப்போது விஸிட் அடிக்கும் புயல் விளைவிக்கும் கோரம், தத்துப் பிள்ளைகள் எளிதாகக் கிடைப்பது, பெண் கர்ப்பமானால் புரளி பேசியே சாகடிக்கும் பழக்கம் அங்கில்லை என்பது போன்ற விவரங்கள், ஃபிஜி்த் தீவின் அரசியல் வரலாறு -இப்படி எல்லாக் ‌கோணங்கள்லயும் அந்தத் தீவை அலசிப் பிழிஞ்சு காயப் போட்டிருக்காங்க துளசி கோபால்.

புத்தகத்தைப் படிச்சு முடிச்சப்புறம், முன்னபின்ன ஃபிஜித் தீவைப் பார்த்திராதவங்க கிட்ட, நீங்களே அங்க பல வருஷம் வாழ்ந்ததா ரீல் விட்டு மணிக் கணககாப் பேசி அசத்தலாம். (நான் அந்த மாதிரி யார்ட்டயும் டூப் விடலீங்கோ!) அந்த அளவுக்கு தகவல்கள் கொட்டிக் கிடக்குது. அதுக்காக ஒரே புள்ளி விவரங்களும், தகவல்களுமா போரடிக்கிற புத்தகம்னு மட்டும் நினைச்சிடாதீங்க.
 துளசி டீச்சருக்கே உரித்தான இயல்பான நகைச்சுவை ததும்பற நடையில ஒரு கதைப் புத்தகம் படிக்கிற சுவாரஸ்யத்தோடதான் புத்தகத்தைப் படிக்க முடியுது.  தான் சந்திச்ச, கவனிச்ச அனுபவங்களின் ஊடாக நிறையத் தகவல் அறிவையும் தேன்ல மருந்தைக் கலந்து கொடுக்கற மாதிரி நமக்குள்ளே புகுத்திடறாங்க நூலாசிரியர்.

புத்தகத்தின் மின்னல்களில் சில : ஒரு சமயம் புயல் அடிச்சு ஓய்ஞ்ச நேரம் காரை எடுத்துக்கிட்டு வெளிய சுத்தறாங்க.  அப்ப...

வ்வளவா சேதாரம் இல்லைன்னு வீட்டுக்கு திரும்பி வந்துக்கிட்டு இருக்கோம். நம்ம தெருமுனைக்கு வரும்போது ஒரு பெரிய சத்தத்துடன் காத்து கிளம்புது. அப்படியே வண்டியை தூக்கப் பாக்குது. அடிச்சுப் புடிச்சு வீட்டுக்குள்ள போயிட்டோம். அப்புறம் தொடர்ந்து ஒரு 25 நிமிஷம் புயலடிச்சது பாருங்க... ஒரே நடுக்கம்தான்! கடைசியில்தான் விவரம் தெரியுது-

பெரிய புயல் சுழிச்சு சுழிச்சு உருவாகும் போது அதுக்கு நடுவில ஒரு வெற்றிடம் இருக்குமாம். அதுக்கு ‘புயலின் கண்’ னு பெயராம். (Eye of the Cyclon) அந்த இடம் கடக்கும்போது ரொம்ப அமைதியா இருக்குமாம். காலி இடமாச்சே! அதைத்தான் புயல் நின்னு போச்சுன்னு நினைச்சுக்கிட்டு ஊர் சுத்திட்டு வந்திருக்கோம். அவ்வளவு நேரம் அமைதியாக் கடந்திருக்குன்னா, எவ்வளவு பெரிய புயலா இருக்கணும் பாருங்க!

* (ஃபிஜித் தீவின் கடற்கரையில்) பகலுணவுக்கு மணி அடித்தவுடன் அனைவரும் போய் தட்டுகளில் அவற்றை எடுத்துக் கொண்டு திரும்ப மணல்வெளியில் அமர்ந்து சுற்றிலும் உள்ள கடலை ரசித்த படி உண்ணலாம். கட்டிடத்தி் உள்ளேயும் அமரலாம். ஆனால் எல்லாரும் வெளியே இருக்கவே விரும்புவார்கள். ஆழம் மிகக் குறைவாகவே இருக்கும் என்பதால் கரையை ஒட்டி இருக்கும் தண்ணீரில் குழந்தைகளைப் பயமின்றி விளையாடவும் விடலாம்! ஒரு பெயருக்குக் கூட அலை என்ற சமாச்சாரம் இருக்காது. அமைதியான ஒரு குளம் போன்றே இருக்கும் இந்தக் கடல் பகுதி! ‘ஸ்நோர்கேல்’ செய்யும் உபகரணங்கள் வழங்கப்படுமாதலால் தண்ணீரில் குப்புற மிதந்தபடி, தெளிவான கடலின் அடியில் இருக்கும் காட்சிகளையும் கண்டு மகிழலாம்.

* ஃபிஜியின் பழங்குடி மக்களுக்கு அவசரத் தேவைக்கு பணம் வேண்டுமானால் அடகுக் கடைக்குப் போவார்கள். இதிலென்ன அதிசயம்! அதிசயம்தான்! அது இவர்கள் அடகு வைககும் பொருள்! இந்தியர்களுக்கு நகை, நட்டு எவ்வளவு மதிப்பு வாய்ந்ததோ அதே மதிப்பு இவர்களுக்கு இருப்பது இன்னொரு பொருள் மீது. அது பல்! சாதாரணப் பல் அல்ல, ‘திமிங்கலப் பல்!’ இதன் அளவைப் பொறுத்து இதன் மதிப்புக் கூடும். ஒரு ‘பல்’லைக் கயிற்றில் கோர்த்து மாலையாகக் கழுத்தில் அணிவார்கள். சிறிய பல் என்பது ஒரு ஆறு அங்குல அளவில்(!) இருக்கும். இதன் உருவம் ஃபிஜி நாணயத்திலும் பதிக்கப்பட்டு்ள்ளது. மதிப்புக்கு உரியவர் என்று இவர்கள் நினைக்கும் நபர்களுக்கோ, அல்லது மிகவும் மரியாதைக்குட்பட்ட விருந்தினருக்கோ இந்த ‘பல் மாலை’ அணிவிப்பார்கள்.

* அட்ரெனலின் வாட்டர் ஸ்போர்ட்ஸ். மனுஷனுக்கு பயத்துலே கத்தணுமாம். குடல் வந்து வாய்க்குள்ள விழுந்தாப் போலே அலறணுமாம். ஃப்ளையிங் ஃபிஷ்ன்னு ஒண்ணு. கையில பிடிச்சுக்க வாகாய் ஒண்ணுமே இல்லாத ரப்பர் / பிளாஸ்டிக் மிதவை. அதுலே உக்கார்ந்துக்கிட்டு காலை மட்டும் கீழே இருக்கும் ஒரு பட்டையில் நுழைச்சுக்கணும். இதை ஒரு விசைப்படகு வேகமா இழுத்துக்கிட்டுப் போகும். அந்த வேகத்துக்கு இது துள்ளித் துடிச்சு, மேலேயும் கீழேயுமாப் பறந்து விழுந்துன்னு... அதுலே இருக்கும் மக்கள் கத்திக் கதறி.... இதுக்கு 29 டாலர் டிக்கெட் :))))   நான் மட்டும் இந்த விளையாட்டை நிர்வகிக்கும் ஆளா இருந்தா... அவுங்களுக்கு லைஃப் ஜாக்கெட் போடும் போதே... வாய்க்கும் ஒரு ப்ளாஸ்டர் போட்டு இருப்பேன். இப்பக் கத்துங்க பார்க்கலாமுன்னு... :)))))

-இப்படித்தாங்க... எளிமையான சுவாரஸ்யமான நடையில நிறைய விஷயங்களையும் இந்த புத்தகத்துல இருந்து தெரிஞ்சுககிட்டேன். எனக்குக் கிடைச்ச அந்த அனுபவத்தை நீங்களும் பெறணும்னு விரும்பினீங்கன்னா... 208 பக்கங்கள் கொண்ட இந்தப் பயனுள்ள புத்தகத்தை சென்னை அசோ்க் நகர்ல 9வது அவென்யூவுல 53வது தெருவுல பு.எண்.77ல இருக்கற சந்தியா பதிப்பகம் ரூ.120 விலையில வெளியிட்டிருக்காங்க. போய் வாங்கிக்குங்க. அது செளகரியப்படாதவங்களுக்காக அவங்களோட தொலைபேசி எண் : 044-24896979 ங்கறதையும், www.sandhyapublications.com ங்கற அவங்களோட இமெயில் ஐடியையும் தெரிவிச்சுக்கறேன்.
===================================
பின்குறிப்பு : இந்த புத்தகத்துக்கு என்னைவிட அருமையா என் ஃப்ரண்ட் (என் நண்பரின் மனைவி) விமர்சனம் எழுதியிருந்தாங்க. அதைப் படிச்சதும் தான் இந்த நூலைப் படிக்கணும்னு குறிச்சு வெச்சுக்கிட்டேன். இங்க க்ளிக்கி அதை நீங்க படிக்கலாம்.
===================================

Saturday, October 27, 2012

சிரித்திரபுரம் - 6

Posted by பால கணேஷ் Saturday, October 27, 2012
                                                          
                                                       காட்சி - 10

பெளர்ணமிக்கு அடுத்த தினம். விரிஞ்சிபுரம் கோட்டைக்கு எதிரில் வில்லவ நாட்டு அரசன் படைகள் சுற்றி வளைத்து கூடாரமடித்திருக்கின்றனர். அதில் அலஙகாரமான கூடாரம் ஒன்றினுள் வேலைப்பாடமைந்த நாற்காலியில் அமர்ந்திருக்கும் வில்லவ நாட்டு மன்னன் போதை திருமனை சந்தியுங்கள்.

போதை : (ஒரு சிட்டிகைப் பொடியை மூக்கில் உறிஞ்சியபடி) என்ன கொடுமை...! மதிய உணவு நேரம் நெருங்கியும் இன்னும் உணவு வந்த பாடில்லை. போர் முற்றுகை என்பதால் சமையல் கலைஞர்களை விரட்டவும் முடிவதில்லை. போர் என்றாலே துன்பம் என்று இதைத்தான் சொல்வார்கள் போலும்...

அவன் தளபதி சூரராஜேந்திரன் கூடாரத்தினுள் நுழைகிறான்.

சூர : அரசே! ஒரு விண்ணப்பம்...!

போதை : ஆஹா... தின்ன அப்பம் கொண்டு வந்திருக்கிறாயா? கொடு... நல்ல பசி எனக்கு!

சூர : (ஙே என்று விழித்தபடி) அரசே...! தின்னுகிற அப்பத்தைச் சொல்லவில்லை. இது விண்ணப்பம்!

போதை : பசி நேரத்தில் என்னய்யா விண்ணப்பம்? சரி, சொல்லித் தொலை!

சூர : நாம் முற்றுகையிட்டு ஒரு நாள் கடந்து விட்டது. எதிரி மண்ணு மாதிரி உள்ளேயே இருக்கிறான். அவன் நாட்டு மக்கள் சிலரைப் பிடித்து வந்திருக்கிறேன். அவர்களைக் கொன்று உடல்களை அவன் கோட்டையில் வீசட்டுமா?

போதை : (ஒரு விரலளவு பொடியை மூக்கில் உறிஞ்சியபடி) சேச்சே...! பொடி மக்களை... மன்னிக்க, குடிமக்களை எதுவும் செய்யக் கூடாது. இன்னும் ஒரு நாள் பொறுப்போம். அவனிடமிருந்து ஏதும் செய்தி வராவிட்டால் இரண்டில் ஒன்று பார்த்து விடலாம்.

சூர : இரண்டில் ஒன்று பார்ப்பது என்றால்... என்ன சொல்கிறீர்கள் மன்னா?

போதை : ஒன்று நாம் அவர்களைத் தாக்கி வெற்றியைப் பெற வேண்டும். அல்லது...

சூர : அல்லது...?

போதை : வெற்றியை அவர்களுக்கே கொடுத்து விட்டு, நாம் நம் நாட்டுக்கே திரும்பிவிட வேண்டும். அதைத்தான் இரண்டில் ஒன்று என்றேன்.

சூர : (தலையில் அடி்த்துக் கொண்டு) ஐயோ...! உங்களை போர்க்களம் வரை இழுத்து வருவதற்கே எனக்கு மூச்சுமுட்டி விட்டது. இங்கே வந்து இப்படியெல்லாம் நீங்கள் பேசுவது தெரிந்தால்... எதிரி தைரியம் பெற்று விடுவானே! அவனை வென்று அவனிடமிருந்து கப்பம் பெற வேண்டாமா?

போதை : (கோபமாக) பிசாசுக்குப் பிறந்தவனே! ஏனடா பசி நேரத்தில் திரும்பத் திரும்ப அப்பத்தை நினைவுபடுத்துகிறாய்?

ஒரு காவலன் வேகமாக உள்ளே நுழைகிறான்.

காவ : அரசே! எதிரியிடமிருந்து தூது வந்திருக்கிறது.

போதை : ஆஹா...! புறாவைத் தூது அனுப்பியிருக்கிறானா? உடனே அதை வறுத்து எடுத்து வா!

காவ : (பீதியுடன்) புறா அல்ல அரசே! வந்திருப்பது யானை...!

போதை : என்னது...? யானையா? எங்கே, வரட்டும். பார்க்கலாம்!

காவலன் செல்ல, சற்று நேரத்தில் அமைச்சர் தெய்வயானை உள்ளே நுழைகிறாள்.

தெ.யானை : வணக்கம் அரசே! எங்கள் மாமன்னர் உங்களுக்கு ஒரு ஓலை விடுத்துள்ளார்...! (நீட்டுகிறாள்)

போதை : தளபதியாரே...! அவன் எழுதியிருப்பதைப் படியும்!

சூர : (மனதிற்குள்) ஹும்..! கல்விச்சாலைக்கு ஒழுங்காப் போயிருந்தா நீரே படிச்சிருக்கலாம். (ஓலையை வாங்கிப் படிக்கிறான்) ‌வில்லவ மன்னா! உன் படைகளை எல்லாம் திரட்டி வந்து என் கோட்டை முன் உட்கார்ந்து விட்டாய். முன்யோசனையுடன் என் மகனின் படைகள் போன வாரமே புறப்பட்டு சுற்று வழியாகச் சென்று நீ கிளம்பியதும் உன் நாட்டைக் கைப்பற்றி விடச் சொல்லி அனுப்பி விட்டேன். இந்நேரம் அவன் படைகள் உன் நாட்டை நெருங்கியிருக்கும்.. உடனே நீ அங்கு திரும்பிச் சென்றால் உன் நாடு உனக்குக் கிடைக்கும். இல்லாவிட்டால் இரண்டு நாடுமற்று நீ நாடோடியாய்த் திரிய வேண்டியதுதான். எம் மக்கள் பஞ்சத்திற்குப் பழக்கப்பட்டவர்கள். வருஷக்கணக்காய் நீ முற்றுகையிட்டாலும் தாங்குவோம். நீதான் பாவம்... பசி தாங்காமல் உயிரை விடுவாய்!

போதை : ஆஹா...! பட்டினியில் உயிரை விடுவதா? என்ன சோதனை சூரா இது? பேசாமல் நாம் படைகளுடன் பின்வாங்கி விடலாமா?

சூர : என்ன... பின்வாங்குவதா? வேதனை...! மன்னா...! சோதனை வந்தால் அதிலிருந்து தப்ப மாற்று வழிதான் யோசிக்க வேண்டும். இன்றிரவு தாக்குதல் நடத்திவிட வேண்டியதுதான்.

தெ.யானை : ஒருக்கால் நீங்கள் இப்படிப் பேசினால், உங்களிடம் ஒப்படைக்குமாறு எம் மன்னர் மற்றொரு ஓலையும் தந்திருக்கிறார். (தருகிறாள்).

சூர : (படிக்கிறான்) போதை திருமா! பின்வாங்க மறுத்து நீ போரிடத் துணிந்து விட்டாயா? என் அமைச்சர் தெய்வயானையை இக்கணமே உன் முன் பரதநாட்டியம் ஆடச் சொல்லியிருக்கிறேன். அவள் ஆடினால் நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டு, உன் யானைகள் வெறி கொண்டு உன் படையையே சட்னி ஆக்கி விடும். நாசங்களுக்கு நான் பொறுப்பாளியல்ல. தொலைந்து போ! -இப்படிக்கு மணிமாற பாண்டியன்.

தெ.யானை : மன்னா! என் நாட்டியத்தைத் துவங்கட்டுமா? (அபிநயம் பிடித்து ஒரு குதி குதிக்கிறாள். கூடார நிலம் அதிர...)

போதை : (திகிலுடன்) ஐயோ, வேண்டாம்... தளபதி! நம் படைகள் இக்கணமே பின்வாங்கட்டும். இது எமது உத்தரவு! யானை! நான் இதோ கிளம்பி விட்டேனென்று உன் மன்னனிடம் சொல்...! கூடார வாயிலை நோக்கிச் செல்ல... தெ.யானை ஹா... ஹா.. வென்று உரக்கச் ‌சிரிக்கிறாள். அவன் ஓட்டத்தின் வேகம் அதிகரிக்கிறது.

                                                            காட்சி - 11

ன்னர் மணி சிம்மாசனத்தி்ல் அமர்ந்திருக்க, எதிரே மந்திரி பிரதானிகள் அமர்ந்திருக்கின்றனர்.

மார்த் : மன்னா...மழை வரும் என்று தோன்றுகிறது. எங்கோ தொலைவில் இடி இடிக்கும் சப்தம் கேட்கிறதே..!

மணி : அது இடி சப்தமல்ல... சிரிப்பு சப்தம்! நிலம் அதிர்கிறது... இதிலிருந்தே புரியவில்லையா? அமைச்சர் யானை சிரித்தபடி வந்து கொண்டிருக்கிறாள்.

மணி சொல்லி முடிப்பதற்குள், ஹா... ஹா...வென வாய்விட்டுச் சிரித்தபடி உள்ளே நுழைகிறாள் தெய்வயானை.

தெ.யானை : வெற்றி! வெற்றி! எதிரி தலைதெறிக்கப் பின்வாங்கி ஓடிவிட்டான். வேந்தே! உங்களுக்கே ஜெயம்!

மணியின் அருகில் அமர்ந்திருக்கும் அரசி புவனமுழுதுடையாள் சந்தேகமாக மணியைப் பார்க்கிறாள்.

புவன : என்னது..? ஜெயமா? யாரவள்?

மணி : நாசமாப் போச்சு. நீ நினைக்கிற மாதிரி எதிரி நாட்டுப் பெண்ணில்லை. வெற்றி என்பதை அவள் வேறு வார்த்தைகளில் சொல்கிறாள். மிக்க மகிழ்ச்சி யானை! உன் உதவியால் கிடைத்த இந்த வெற்றிக்கு எமது பரிசை இதோ பெற்றுக் கொள்!

-என்று ஒரு முத்துமாலையைப் பரிசளிக்கிறான். அவள் மகிழ்வுடன் பெற்றுக் கொள்கிறாள்.

அவைக்கவிஞர் : வில்லவனை வென்ற விறல் வேந்தர்... வாழ்க. ••

மணி : இப்போதுதான் புறாத் தூது வந்தது. அமைச்சர் சாத்தனார் ஜெயபுரியிலிருந்து சிவப்புக் கற்களை வாங்கி அனுப்பியிருக்கிறாராம். வந்து சேர்ந்ததும் துரிதமாய் மாளிகை வேலைகள் துவங்கப்பட வேண்டும். நாளை அது சம்பந்தமான ஆலோசனைக் கூட்டத்தைக் கூட்ட உத்தேசித்துள்ளேன். காலையில் அனைவரும் தவறாது வந்து விடுங்கள். இப்போது சபை கலையலாம். (போகிறான்.)

                                                                                                -தொடரும்...

================================
•• ஆதாரம் : செங்கழுநீர் வளவனார் இயற்றிய ‘மணிமாற பரணி’ என்ற நூல். (ஹி.... ஹி...)
================================
  

Friday, October 26, 2012

மொறு மொறு மிக்ஸர் - 14

Posted by பால கணேஷ் Friday, October 26, 2012

தெள கீர்த்தனாரம்பத்திலே... லோகத்திலே நல்ல விஷயங்களைச் சொல்றவா குறைஞ்சு போயிட்டா இந்தக் காலத்துல. அதனால நாம நல்லதா சில வார்த்தைகளை முதல்ல காதுல போட்டுண்டுரலாம். அப்புறமா மனசுலயும் போட்டுக்கலாம்...  இந்தப் புள்ளையாண்டான் வெளிநாட்டுக்காரனா இருந்தாலும் எவ்வளவு ‌ஜோராச் சொல்லியிருக்கான் பாருங்கோ...

)- நீ காட்டுவதை விட அதிகமாக வைத்திரு. நீ அறிந்தவற்றை விடக் குறைவாகப் பேசு. உன்னிடம் இருப்பதைவிடக் கொஞ்சமாகக் கொடு.

)- நீ கொடுப்பது பெரிய கொடையாக இருந்தாலும் அன்பு இன்றிக் கொடுத்தால் அது கொடையாகாது. தேய்ந்து போகும்.

)- உன்னுடைய நோக்கத்தை வாளின் மூலம் சாதிப்பதைவிட நகை முகத்தால் சாதிக்கக் கற்றுக் கொள்!

                                                                                                -ஷேக்ஸ்பியர்

=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*

‘நன்றி’ என்கிற வார்த்தை ஏனோ நிறையப் பேரின் அகராதியில் மிக அபூர்வமான ஒரு வார்த்தையாகவே இருக்கிறது. ஓட்டலில் உங்களின் விருப்பத்தையும், அவசரத்தையும் புரிந்து உடனே கவனிக்கும் சப்ளையருக்கோ, பெட்டிக் கடையில் அல்லது அருகில் நிற்பவரிடம் விலாசம் விசாரித்து அவர்கள் வழி ‌சொல்லும் போதோ... இதுபோன்ற பல சந்தர்ப்பங்களில் ‘நன்றி’ என்ற ஒற்றைச் சொல்லை உதிர்க்காமல் பலர் சென்று விடுவதைக் கண்டிருக்கிறேன் நான்.

ஐரோப்பிய நாடுகளில் அதிகம் உச்சரிக்கப்படும் மூன்று வார்த்தைகள் ‘வணக்கம், நன்றி, குட்பை’ ஆகியவைதான் என்று படித்திருக்கிறேன். அங்கெல்லாம் பணம் கொடுத்துப் பொருள் வாங்கும் வாடிக்கையாளரிடம் ‘நன்றி’ என்பார் கடைக்காரர் சில்லறை பாக்கியை கடைக்காரர் தரும் போது வாடிக்கையாளர் ‘நன்றி’ என்பார். ‘நன்றி’ என்கிற எளிய சொல்லும், ஒரு குறுநகையும் நிறையச் சாதிக்கும்.

நியாயமான தொகை கேட்கும் ஆட்டோக்காரருக்கு, கவுண்ட்டிங்கில் ஃப்ராடு பண்ணாமல் பெட்ரோல் போடும் பங்க் காரருக்கு, குறைந்த தொகை வாங்கும் மருத்துவருக்கு, தொகுதிப் பக்கம் வந்து நற்பணி செய்யும் (அப்படி எவரேனும் இருந்தால்) அரசியல் பிரமுகருக்கு, உங்களுக்காக வாகனங்களை நிறுத்தி நடக்க வழி செய்து தரும் போக்குவரத்துக காவலருக்கு இப்படி பல சந்தர்ப்பங்களில் ‘நன்றி’ சொல்லப் பழகலாம் நாம் என்பது என் கருத்து. அந்தச் சொல் தரும் உற்சாகம் அவர்களை நிஜமாகவே சிறப்பாகச் செயல்பட வைக்கும்.

=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*

க்காலத் திரைப்படப் பாடல்கள் தமிழ்ப் பாடல்களாக இல்லாமல் ஆங்கிலம் கலந்து வருகின்றன. சில சமயங்களில் தமிழை விட ஆங்கிலம் மிகுதியாக இருக்கிறது என்பதை முன்பொரு பதிவில் அங்கலாய்த்திருந்தேன். எ‌தேச்சையாக பழைய ‘குமுதம்’ இதழ் ஒன்றைப் புரட்டியபோது இந்தத் தகவல் கண்ணில் பட்டது. மிக வியப்பாக இருந்தது எனக்கு.



=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*

கும்பகோணத்தில் மாடத்தெருவில் இருந்தது டாக்டர் பி.ஜி.கிருஷ்ணனுடைய வீடும் ஆஸ்பத்திரியும். கீழே குடித்தனம், மாடியில் டிஸ்பென்சரி என்று வைத்துக் கொண்டிருந்தார். வாசல்புறமாக இருந்த மாடிப்படி மிகமிகச் ‌செங்குத்தாக இருக்குமாகையால் அதில் ஏறிப் பழக்கப்பட்ட அவ்வளவு பேருக்கும் அதில் இருப்பது 32 படிகள் என்பது நெட்டுருப் பாடம்!

மாடியில் டாக்டரின் அறைக்கு வெளியே டாக்டர் உட்காருவதற்காக மேஜையும், நாற்காலியும் போட்டிருக்கும். மேஜை நிறையப் புஸ்தகங்களாக அடுக்கியிருக்கும். டாக்டரின் நாற்காலியைத் தவிர இன்னோர் நாற்காலியும், ஓர் ஒற்றை பெஞ்சும் அங்கே காணப்படும். ஒற்றைப் பெஞ்சில் நெருக்கமாக நாலு பேர் உட்காரலாம்; அப்பது ஒருவர் முழங்காலுக்குக் கீழே தொங்க விட்டுக் கொள்வதானால் தாராளமாகப் படுக்கலாம். இந்த பெஞ்சியைக் காலியாகப் பார்த்திருக்கும் இருவர் இரவில் கடைசியாக அறையைப் பூட்டும் கம்பவுண்டரும், காலையில் விளக்குமாற்றுடன் வரும் வேலைக்காரியுமாகத் தான் இருக்க வேண்டும்!

                                                                        -‘கல்யாணி’ நாவலில் தேவன்

=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*

விச்சந்திரன் நடித்து ‘மதறாஸ் டு பாண்டிச்சேரி‘ என்று ஒரு படம் நான் பிறந்த குழந்தையாக இருந்த ஆண்டில் வெளியாகி வெற்றி பெற்றது. அந்தத் திரைப்படத்தை இந்தியில் மெகமூத் என்று ஒரு தயாரிப்பாளர் ‘பம்பாய் டு கோவா’ என்ற பெயரில் எடுத்தார். அமிதாப்பச்சன் நடித்தும் அப்படம் இந்தியில் பப்படமாகியது.

இதில் ஒரு ஆச்சரியத் தகவல் என்னவென்றால் மெகமூத் அந்தப் படத்தில் கதாநாயகனாக நடிக்க முதலில் அணுகியது அப்போதைய பாரதப் பிரதமரின் மகனை.

இந்திராகாந்தியின் மகனான ராஜீவ் காந்தியிடம் அவர் நடிக்க வேண்டுகோள் வைக்க. ராஜீவ் மறுத்து விட்டதால் அவரது நண்பரான அமிதாப் நடித்திருக்கிறார். 

‘த ஹிந்து’வின் ஞாயிறு இணைப்பில் இந்தச் செய்தியைப் பார்த்தபோது மிக வியப்பாக இருந்தது எனக்கு. உங்களுக்கு...?


 =*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*

ரஸ்வதி பூஜை தினத்தன்று யதேச்சையாக விஜய் டிவி வைத்த போது ‘துப்பாக்கி’ படம் பற்றி இயக்குனர் ஏ.ஆர்.முருகதாஸ் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். ‘‘ஹீரோ ஒரு பரபரப்பான கேரக்டர்ங்க. மூணு வேலைய ஒரே நேரத்துல செஞ்சிட்டிருப்பாரு. செஞ்சிட்டிருக்கும் போதே நாலாவது வேலையப் பாக்கப் போயிடுவாரு. அந்த வேலை முடியறதுக்குள்ளயே அஞ்சாவது வேலையில இறங்கிடுவார். அப்படி ஒரு டைப்’’ -இப்படிச் சொன்னார் அவர். ஆகக்கூடி ஹீரோ உருப்படியா ஒரு வேலையும் செய்யத் தெரியாதவன்னுதானே அர்த்தமாகுது. என்னங்ணா இது? ஹி... ஹி...

Wednesday, October 24, 2012

சிரித்திரபுரம் - 5

Posted by பால கணேஷ் Wednesday, October 24, 2012

                                                                காட்சி - 8

ரண்மனை நந்தவனம். மன்னன் ‘மணி’ கவலையுடன் ஒரு ஆசனத்தில் அமர்ந்து எதையோ யோசித்துக் கொண்டிருக்க, இளைய அமைச்சர் மார்‌த்தாண்டன், உடன் ஒரு நபருடன் அருகில் வருகிறார்.

மார்த் : அரசே! தங்களைக் காண இந்தத் தூதுவன் வந்துள்ளான். அவசரமாகக் காண வேண்டும் என்று அடம்பிடிக்கிறான்.

மணி : தூதுவனா? எந்த நாட்டுத் தூதுவன் இவன்? யார் அனுப்பியது இவனை?

மார்த் : வில்லவ நாட்டு அரசன் போதை திருமன் அனுப்பியிருக்கிறார் மன்னா...

மணி : என்னா? தன் பிறந்தநாள் விருந்துக்கு வரும்படி என்னை அழைத்திருப்பான். இப்போது எம்மால் இயலாது, செரிமானம் சரியில்லாததால் யாம் விருந்துகளில் கலந்து கொள்வதி்ல்லை என்று ஓலை எழுதி அனுப்பி விடும்.

மார்த் : ஓலையில் அப்படி எழுதியிருந்தால் பரவாயில்லையே மன்னா... ‌வில்லவ நாட்டு மன்னன் படையுடன் வருவதாக எழுதியிருக்கிறான்.

மணி : சரி... நம் அரண்மனை வைத்தியரைத் தயாராக இருக்கச் சொல்லும். அவன் படைக்கு உடனே வைத்தியம் பார்க்கட்டும்.

மார்த் : (தலையில் அடித்துக் கொண்டு) அரசே... உடலில் படையுடன் அல்ல... போர் தொடுப்பதற்குப் பெரும்படை திரட்டி வருகிறானாம். அடுத்த பெளர்ணமி இரவில் தாக்கப் போவதாக எழுதியிருக்கிறான்.

மணி : போதை திருமனல்ல அவன்... பேதை திருமன்! ஓலைதாங்கியே... உன் மன்னனிடம் சொல். அவன் எந்நாளும் எம்மை வெற்றி கொள்ள இயலாது. பெளர்ணமியன்று படையுடன் வரும் அவனுக்கு சற்றும் எதிர்பாராத அதிர்ச்சி இங்கே காத்திருக்கும் என்பதை போய்ச் சொல், போ... மார்‌த்தாண்டரே, நீரும் கிளம்பும். அதோ, அமைச்சர் அறிவுடைய நம்பி வருகிறார். அவருடன் சற்றுப் பேச வேண்டியிருக்கிறது.

மார்த்தாண்டனும், தூதுவனும் செல்ல, அறிவுடைய நம்பி அருகில் வருகிறான். நாலரை அடி உயரமுள்ள மணி கோபமாகி வாளை உருவிக் கொண்டு ஆசனத்திலிருந்து குதிக்கிறான். ஆறரை அடி உயர அ.நம்பி அவனைக் குனிந்து வியப்புடன் பார்க்கிறான்.

அ.நம்பி : கத்தரிக்காய் கையில் காம்புடன் குதிப்பது போல ஏன் குதிக்கிறீர்கள் மன்னா? உங்களுக்கு நல்லதுதானே செய்திருக்கிறேன்...?

மணி : எதடா நல்லது? என்ன சொல்லி பொன்னும் பொருளும் சம்பாதித்ததாகச் சொன்- னாய்?

அ.நம்பி : அதுவா... அண்டை நாட்டரசனிடம் சென்று தாங்கள் இளவரசியை அவனுக்கு மணம் செய்விக்க முடிவு செய்திருப்பதாகச் சொன்னேன். இளவரசிக்கு கேட்கும் திறன் மிகக் குறைவென்ற செய்தியை ஏற்கனவே அவர்கள் அறிந்திருந்தார்கள். இளவரசியுடன் எப்படிப் பேச வேண்டியிருக்கும் என்பதை பேசிக் காட்டினேன். இந்த விபரீதத்தை எப்படியாவது தடுத்து நிறுத்திவிடு என்று என்னிடம் கெஞ்சினார்கள். திருமணத்திற்கு விருப்பமில்லையென்று சொன்னால் ஒரு யானை நிறைய பொன்னும் பொருளும் தர வேண்டும் என்றேன். கணமும் யோசிக்காமல் கதறிக் கொண்டு கொடுத்தார்கள். ஹா... ஹா...

மணி : பாதகா! பொருள் கிடைத்து என்ன பயன்? இனி இளவரசிக்கு எப்படித் திருமணமாகும்? உனக்குத் தகுந்த தண்டனை அளித்திடத் தான் வேண்டும்!

அ.நம்பி : மாமன்னரே... தங்களை மாமனார் ஆக மாற்றிடத்தான் நான் விரும்புகிறேன். (உர்ர்ரக்க) வல்லி, இங்கே வா... (என்றழைக்க, மரத்தின் பின்னாலிருந்து இளவரசி சுந்தரவல்லி வருகிறாள்.)

சு.வல்லி : அப்பா... பெயருக்கேற்றாற் போல் அறிவு படைத்த இவரையே நான் திருமணம் செய்து கொள்ள விரும்புகிறேன்.

மணி : (மனதிற்குள்...) மதியூகியாக இருக்கிறான். இவன் உடனிருப்பது நல்லதுதான். (உரக்க) நல்லது நம்பி...! உனக்கான தண்டனையை நீயே தேர்ந்தெடு்த்துக் கொண்டு விட்டாய். கல்யாணத்தைவிடப் பெரும் தண்டனை ஏது? வரும் பெளர்ணமியன்று நம் மீது போர் தொடுக்கப் போவதாக வில்லவ நாட்டு மன்னன் போதை திருமன் ஓலை அனுப்பியிருக்கிறான். அந்தப் போரைத் தவிர்க்கும் யோசனையை நீ வழங்கினால் இளவரசியை உடன் உனக்கே திருமணம் செய்து வைக்கிறேன்.

அ.நம்பி : (சிறிது நேரம் யோசித்து) ஆ... யோசனை!‘ மன்னா... அருகில் வாருங்கள் ரகசியமாகச் சொல்கிறேன். (மணியை நோக்கிக் குனிகிறான்.)

மணி : (விலகி நின்று) அடேய்... சுந்தரவல்லியை வைத்துக் கொண்டு எதற்கடா நீ காதில் ரகசியம் சொல்ல வேண்டும்? சாதாரணமாகச் சொன்னால் மட்டும் கேட்டுவிடவா போகிறது?

அ.நம்பி : ஹி... ஹி...  அதுவும் சரிதான். அரசே, நாம் என்ன செய்ய வேண்டுமென்றால்...

அடக்கடவுளே...! இந்த நேரம் பார்த்துத்தானா பூஜை வேளை என்பதால் அருகிலுள்ள ஆலயத்தின் மணி கம்பீரமாக முழங்கிட வேண்டும்? நம்பி ஏதோ சொல்கிறான். நமக்கு ஒன்றும் கேட்க மறுக்கிறதே... அப்பாடா... ஒரு வழியாக சப்தம் ஓய்கிறது.

மணி : (பிரகாசமாக) அருமையான யோசனை! எவருக்கும் தோன்றியிராத யோசனை! நன்று சொன்னீர் மாப்ளே...! (அ.நம்பியை அணைத்துக் கொள்ள, எதுவும் புரியாமல் அவன் உதட்டசைவை கவனித்துக் கொண்டிருந்த சு.வல்லி புன்னகைக்கிறாள்).

                                                                காட்சி - 9

ந்தப்புரத்தில் மணி ஏதோ யோசனையில் மூழ்கியபடி அமர்ந்திருக்க சொல்லழகு சுந்தரவர்மன் ஓடி வருகிறான்.

சொ.சு.வர்மன் : அப்பா... தேர், ச்சே... போர் வருகிறதாமே... பீர்ததாண்டர்... ச்சே, மார்‌த்தாண்டர் சொன்னார். நான் சில காலம் களியூர்... ச்சே, வெளியூர் சுற்றுப்பயணம் சென்று வரட்டுமா?

மணி : (கோபமாகி) அடேய்... வெட்கமாயில்லை உனக்கு இப்படிச் சொல்ல? இம்முறை படைக்கு நீதான் தலைமை தாங்கிச் செல்லப் போகிறாய். யாரங்கே, தளபதியை வரச் சொல்...!

சற்று நேரத்தில் தளபதி படுகளங்கொண்ட கோப்பெருஞ்சிங்கன் வர, அவரிடம்...

மணி : இவனுக்கு குதிரை சவாரியும், வாள் சண்டையும் கற்றுக் கொடுங்கள். எமது ஆணையாக இன்னும் ஒரு மாதத்திற்கு உம்முடனேயே இவன் இருக்கட்டும். அந்தப்புரம் பக்கமே வரக் கூடாது. உடனே சென்று ஆணைப்படி நடவுங்கள்.

ப.கோ.சிங்கன் : ஆனையா? குதிரை சவாரி என்றல்லவா சொன்னீர்கள்?

மணி : மூடனே! உடலும் வீரமும் வளர்ந்த அளவுக்கு மூளை வளரவில்லையே உனக்கு...! நான் சொன்னது உத்தரவு என்ற பொருளில். போ உடனே... நான் சொன்னபடி செய்!

-என்று காட்டுக் கத்தலாகக் கத்த, தளபதியும், சொ.சு.வர்மனும் ஓடிப் போகிறார்கள்.

                                                                                              -தொடரலாம்...

Monday, October 22, 2012

மனம் திருடிய ‘குபேரவனம்’

Posted by பால கணேஷ் Monday, October 22, 2012

ரித்திரக் கதை அல்ல; ஆனால் சரி்திரம் பேசும்! காதல் கதை அல்ல; ஆனால் காதலைப் பற்றிப் பேசும்!  மாயமந்திரக் கதையல்ல; ஆனால் மர்மமான நிகழ்வுகளைப் பற்றிப் பேசும்! குடும்பக் கதை அல்ல; ஆனால் குடும்பப் பெருமைகளைப் பற்றிப் பேசும்! -இப்படி ‘குபேரவனக் காவல்’ நூலாசிரியர் தன் உரையில் சொல்லியிருந்தது படிப்பதற்கான என் ஆவலை ஏகத்துக்கும் விசிறி விட்டது. படிக்கத் துவங்கினேன்.

செல்வங்களுக்கு அதிபதியான குபேரனின் வனத்தைக் காவல் காத்து வந்த புருஷாமிருகம் அபார ஆற்றல் பெற்றது. குபேர வனத்திற்குள் பிரவேசிக்கும் எவரையும் நொடியில் விழுங்கி விடும். தர்மரின் யாகத்திற்கு குபேரனை அழைக்க வந்த பீமன் (கண்ணன் ஆலோசனையின் பேரில்) புருஷாமிருகத்திடம் ‘வரும்போது என்னை விழுங்கு’ என்று சொல்லி குபேரனைப் பார்த்துவிட்டு, வருகையில் ஓட்டமெடுக்கிறான். துரத்தி வரும் புருஷாமிருகத்தின் முன் கண்ணன் தந்த 12 கற்களில் ஒன்றைப் போட கல், லிங்கமாக மாறுகிறது. சிவபக்தியில் தலைசிறந்த புருஷாமிருகம் சிவலிங்கத்தைக் கண்டால் குளித்து பூஜை செய்துதான் மற்ற வேலை செய்யும். எனவே அது சென்று விட, ஓடுகிறான். பூஜை ‌செய்து மீண்டும் துரத்துகிறது மீண்டும் கல் - லிங்கம். இப்படியே 11 முறை செய்து 12வது முறை அஸ்தினாபுர எல்லையை தொட்டுவிட்ட சமயத்தில் அதனிடம் அவன் கால் சிக்குகிறது அதனிடம் சிக்கிய கால் புருஷாமிருகத்திற்கே உரியது, அதை வெட்டித்தா என்று தர்மர் கூற, புருஷாமிருகம் அவர் நேர்மையில் மகிழ்ந்து பீமனை விட்டு விடுகிறது. பூமிக்கு வந்த அது சிவாலயங்களில் காவல் காக்கும் பணியைச் செய்கிறது.

புருஷாமிருகம் குபேரவனத்தை விட்டு நீங்கினால் தன் சக்தியை ம்ருகரஞ்சிகா என்கிற யட்சிணியிடம் தந்து, வனத்தை காவல் காக்க நியமிக்கும். ஒருமுறை ஒரு கந்தர்வன் குபேரவனத்திற்குள் நுழைந்துவிட, புருஷாமிருகத்தின் சக்தி பெற்ற ம்ருகரஞ்சிகா துரத்துகிறாள். இறைவன் அருளால் 11 ஜென்மங்களில் அவன் அவளிடமிருந்து தப்பி விடுகிறான். 12வது ஜென்மமாக 1919ல் சிதம்பரத்தில் ‘புரு‌ஷோத்தமன்’ என்ற பெயரில் பிறக்கிறான் அந்த கந்தர்வன்.

ஜாதகம், கைரேகை இவற்றை பார்க்காமல் மனித உடலில் உள்ள நாடிச் சக்கரங்களின் ஒட்டத்தைக் கொண்டு எதிர்காலத்தைத் துல்லியமாகக் கூறுபவர்கள் சகடவாக்கியர் எனப்படுவர்.அப்படி சகடவாக்கியான குடும்ப நண்பர் நம்பாடுவான், புருஷ்ஷின் பூர்வ பிறவிகளைப் பற்றியும், யட்சிணி துரத்துவதையும் எடுத்துக்கூறி, இந்தப் பிறவியில் அவளிடமிருந்து தப்பினால் இனி பிறவி கிடையாது என்கிறார். யட்சிணியின் தோற்றம் எப்படி இருக்கும் என்பதையும் விவரிக்கிறார். பதினொரு ஜன்மங்களாக அவனை அழிக்கத் துரத்தி வரும் யட்சிணியின் கண்ணில் படாமல் புருஷ் வாழ்ந்துவிட இயலுமா என்ன? இப்பிறவியிலும் யட்சிணியைச் சந்தித்து விடுகிறான்.

ப்படி ஒரு பரபரப்பான நிலைக்களத்தை அமைத்து, அவன் யட்சிணியிடம் சிக்கினானா? தப்பினானா? எனில் எப்படி? அவனுக்காய் யட்சிணி என்னவெல்லாம் செய்தாள் என்பது போன்ற பல கேள்விகளுக்கு வெகு சுவாரஸ்யமாக தன்னுடைய 4வது நாவலான ‘குபேரவனக் காவல்’ நூலில் விடை தந்திருக்கிறார் நூலாசிரியர் திரு.‘காலச்சக்கரம்’ நரசிம்மா. புதன்கிழமை காலையில் புத்தகத்தைக் கையிலெடுத்த நான், வியாழன் மாலைக்குள் 432 பக்கங்களையும் கீழே வைக்க மனமில்லாமல் ஒரே மூச்சில் படித்து முடித்துவிட்டுத்தான் வைத்தேன்.

ரபரப்பான ஒரு க்ரைம் த்ரில்லரின் ஊடாக மெலிதான ஆன்மீக, புராணப் பின்னணியைக் கொண்டு, பயனுள்ள பல தகவல்களையும் ஆங்காங்கே அள்ளித் தெளிக்கும் (இந்திராசெளந்தர்)ராஜ ரகசியம் திரு.‘காலச்சக்கரம்’ நரசிம்மாவுக்கும் நன்கு கைவரப் பெற்றிருககிறது. இந்த த்ரில்லரின் ஊடாகவும் அவரின் சிந்தனைகள் அங்கங்கே சிறகு விரித்துப் பறந்து கருத்துக் குவியல்களை நம்முன் கொட்டியிருக்கிறது. எனக்கு மிகப் பிடித்த இரண்டை இங்கே சாம்பிள்களாகத் தருகிறேன் :

===============================

‘‘ஒரு மனநல மருத்துவரோட புத்தகத்தைப் படிச்சேன். நம்ம நெத்தி மையத்துல இருக்கற திங்கிங் டிஷ்யூவை அலைகளால பாதிக்கச் செய்ய முடியுமாம். உதாரணத்துக்கு ‘குளிர் காத்து வீசுது’ன்னு நியூரான் செல்கள் திங்கிங் டிஷ்யூவுக்கு மெசேஜ் அனுப்புது. உடனே ‘ஸ்வெட்டர் போட்டுககோ’ன்னு திங்கிங் டிஷ்யூவும் பதில் மெசேஜ் அனுப்புது. அதனால உடனே ஸ்வெட்டர் போட்டுக்கறோம். இந்த திங்கிங் டிஷ்யூ, நம்ம நியூரான் செல்லுல ஏற்படற மின்சார அதிர்வலை மூலம் மெசேஜ் வாங்கி தன் உத்தரவை மூளைக்கு செலுத்தறது. அந்த நியூரான் செல்லுல இருந்து திங்கிங் டிஷ்யூவுக்கு மெஸேஜ் போகாதபடி வெளி அலைகள் மூலமா அந்த திங்கிங் டிஷ்யூவை கட்டுப்படுத்த முடியும்.

அந்த வெளி சக்தி இருக்கற உணர்வலைகளைத்தான் நாங்க வசியம்னு சொல்றோம். அந்த வெளி சக்திகள் நம்ம திங்கிங் டிஷ்யூவை பாதிக்கக் கூடாதுங்கறதுக்காகத்தான் நாங்க நாமம், திருநீறு, பொட்டுன்னு வெச்சு்கறோம். இந்த வசிய மையை நெற்றியில வெச்சா, வசியம் செய்யறவங்களோட எண்ண அலைகள், மை வச்சுட்டு இருக்கிறவங்களோட எண்ண அலைகளைத் தாக்கி தங்கள் இஷ்டப்படி அவங்களை ஆட்டிப் படைகக முடியும்...’’

‘‘மைகாட்! 20ம் நூற்றாண்டுல கூடவா இப்படி..!’’ மாடில்டா அசந்து போனாள்.

அமுதன் சிரித்தான். ‘‘நீங்க பிளாக் மாஜிக்கை சயன்ஸ் கண்ணோட்டத்துல பார்க்கறீங்க. நாங்க சயன்ஸையே பிளாக் மாஜிக்கா மாத்திக் காட்டறோம். அவ்வளவுதான்...!’’

===============================

‘‘இந்த மாதிரி புருஷனோட உடன்கட்டை ஏற எவ்வளவு தைரியம் வேணும்! எனக்கு அந்‌த தைரியம் வராதுப்பா. பட், அமுதன்... புருஷனோட உயிர் துறக்கணும்னா ஏன் கோரமா நெருப்புல எரியணும்? தூக்க மாத்திரை சாப்பிட்டு அமைதியா சாக முடியாதா?’’

‘‘அப்படியில்லை மாடில்டா. எங்க நாட்டுல ‌அக்னி... அதாவது நெருப்புதான் சுத்தத்துக்கு அடையாளம்! ஃபயர் இஸ் ப்யூர்! ஒருத்தர் சுத்தமானவர்னு காட்டணுமின்னா கிராமத்துல தீ மேல நடந்து, தாங்க பரிசுத்தமானவங்கன்னு நிரூபிப்பாங்க. எங்க சீதாதேவியே அக்னிப் பிரவேசம் செய்துதான, தான் பரிசுத்தமானவள்னு நிரூபிச்சா!’’

‘‘பெண்கள் ஏன் பரிசுத்தமானவள்னு நிரூபிக்கணும்? ஆணை மாதிரி அவளும் எல்லா உரிமையோட இருக்கலாமே...?’’

‘‘நோ மாடில்டா! ஃபாதர் இஸ் பிலீஃப், மதர் இஸ் ட்ரூத்! அப்பா ஒரு நம்பிக்கை! அம்மா ஒரு உண்மை! உண்மைதான் தான் தூய்மையானதுன்னு நிரூபிககணும். நம்பிக்கை இல்லை!’’

‘‘எல்லாத்துக்கும் ஒரு விளக்கம் வெச்சிருக்கு உங்க தேசம்...’’

===============================

432 பக்கங்கள் கொண்ட ‘குபேரவனக் காவல்’ நூலை ரூ.175 விலையில் சென்னை தி.நகரில் தீனதயாளு தெருவில் 23ம் ‌எண்ணில் இருக்கும் வானதி பதிப்பகம் வெளியிட்டிருக்கிறது. சிதம்பரம், சென்னை, கேரளா, லண்டன், உத்தரப்பிரதேசம், ஊட்டி என்று வெவ்வேறு நிலைக்களன்களின் பின்னணியில் விறுவிறுவென்று நகர்கிறது இந்தக் கதை. ‘‘நகத்தைக் கடித்தபடி சுவாரஸ்யமாகப் படிகக ஒரு புத்தகம் வேண்டும்’’ என்கிற ரகமாக நீங்கள் இருந்தால் இந்தப் புத்தகத்தைத் தவற விடாதீர்கள்!

Thursday, October 18, 2012


ங்க இலக்கியப் பாடல்களை அகப்பாடல்கள், புறப்பாடல்கள் என்று இரண்டு பிரிவுகளில் ரசிக்கலாம். தலைவனுக்கும் தலைவிக்குமான காதல் மற்றும் இல்லறம் குறித்த பாடல்கள் அகப்பாடல்கள். அரசனின் வீரம், நாட்டின் நிலை போன்ற பிற விஷயங்களைப் பற்றிச் சொல்பவை புறப்பாடல்கள். நல்ல செந்தமிழில் இருக்கும் இந்தப் பாடல்களைப் படித்ததும் உடனே புரிந்து விடாது. சற்று சிரமம் மேற்கொண்டு பொருள் புரிந்து ரசித்தீர்களாயின்... அன்றைய தமிழர்களின் கற்பனை வளமும், சொல் வளமும் பிரமிக்க வைத்து விடும்.
 
காதல் தலைவன், தன் தலைவியோடு சேர்ந்து மகிழ்ந்திருக்கிறான். அவளுடன் கூடி வாழ்தல் மட்டுமே வாழ்க்கையில்லையே...? அந்த வாழ்க்கையை நல்ல முறையில் நடத்த (எக்காலத்திலும்) பொருள் வேண்டுமே! அஃதில்லாது இவ்வுலக வாழ்வு உண்டோ? எனவே, வேறு வழியின்றி அவளிடம் விடைபெற்று பொருள் தேடுவதற்காக வெளியூர் சென்று விடுகிறான் அவன். 

தன் தலைவனைப் பிரிந்த அவளுக்கு இரவுப் பொழுது நெருப்பாக எரிகிறது. சுற்றுச் சூழலில் காண்பவையெல்லாம் அவள் இதயத்தில் எரியும் நெருப்பை விசிறி விடுபவையாகவே இருக்கின்றன. -இப்படி ஒரு சூழ்நிலையில் அமைந்த இந்தப் பாடலைப் படித்துப் பாருங்கள். பாடலின் விளக்கம் (எனக்கு்த் தெரிந்த அளவில்) கீழே கொடுத்திருக்கிறேன். விளக்கத்தைப் படித்த பின்னர் பாடலை மீண்டும் படித்துப் பாருங்கள். கூடுதலாய் ரசிக்கும் என்பதே என் நம்பிக்கை.

பகலினும் அகலா தாகி யாமம்
தவலில் நீத்தமொடு ஐயெனக் கழியத்
தளிமழை பொழிந்த தண்வால் வாடையொடு
பனிமீக் கூரும் பைதற் பானாள்
பருகு வன்ன காதலொடு திருகி
மெய்புகு வன்ன கைகவர் முயக்கத்து
ஓருயிர் மாக்களும் புலம்புவர் மாதோ
அருளி லாளர் பொருள்வயின் அகல
எவ்வம் தாங்கிய இடும்பை நெஞ்சத்து
யானென் உளனோ - தோழி! தானே
பராரைப் பெண்ணைச் சேக்குங் கூர்வாய்
ஒரு தனிஅன்றில் உய்வுக்குரல் கடைஇய
உள்ளே கனலும் உள்ளம் மெல்லெனக்
கனைஎரி பிறப்‌ப ஊதும்
நினையா மாக்கள் தீங்குழல் கேட்டே?

                                                               -வடவண்ணக்கன் பேரி சாத்தனார்



பாடலின் பொருள் :

கல் நேரம் நீண்டதாகிக் கொல்கிறது. இரவின் யாமங்களும் வெள்ளப் பெருக்கோடு மெல்ல மெல்லக் கழிந்தன. மேகம் கண் திறந்து மழையைப் பொழிந்து தள்ள, அதனால் வாடைக் காற்றும் வந்தது. பனி மிகுதியாகப் பொழிகின்ற, வருத்தம் தரும் நள்ளிரவு அது.

ஒருவர் உடலினுள்ளேயே மற்றவர் புகுந்துவிடுவது போல கைகளை வளைத்து அவ்வளவு இறுக்கமாகத் தழுவிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் அந்த தம்பதி! ஒரே உயிர் போல இப்படி இணைந்திருக்கும் அவர்கள் கூடப் புலம்புவார்களா? ஆம்! புலம்புவார்கள்...! இதோ அந்தத் தலைவி இப்படிப் புலம்புகிறாள்...

இதயத்தில் சற்றும் இரக்கமில்லாத (அருளில்லாத) தலைவன் பொருள் தேடப் பிரிந்து சென்று விட்டார். அந்தத் துயரத்தை தாங்கிக் கொண்டு கனத்த துன்பமுடைய நெஞ்சத்தோடு நான் எப்படித்தான் வாழ்கிறேனோ தோழி? பருத்த அடியை உடைய பனை மரத்தில் இருந்து கூரிய அலகு படைத்த துணையில்லாத ஒரு அன்றில் பறவை ஏக்கக் குரலை எழுப்புகிறது. அது என்னுள் கனலை மூட்டி விட்டதால் உள்ளே கனல்கிறது என் உள்ளம்!

என் வருத்தம் பற்றி சற்றும் அறிந்திராத ஆயர்கள் ஆநிரைகளுக்காக இனிய புல்லாங்குழலை ஊதி இசை ‌எழுப்பி, என் உள்ளத்தின் கனலை மேலும் கொழுந்து விட்டு எரிய வைக்கிறார்களே...! இதையெல்லாம் என்னால் எப்படிப் பொறுத்துக் கொள்ள இயலும்?

--- என்ன நண்பர்களே... பாடலில் இயற்கையும் காதலும் ஒன்றுடன் ஒன்று போட்டி போட்டுக் கொண்டு வெளிப்பட்டிருப்பதை ரசீத்தீர்கள் தானே...!

Wednesday, October 17, 2012

சிரித்திரபுரம் - 4

Posted by பால கணேஷ் Wednesday, October 17, 2012

                                           காட்சி - 6

ந்தப்புரம். மஞ்சத்தில் ‘மணி’ சாய்ந்து படுத்திருக்க, அவனது கால் பிடித்துவிட்டுக் கொண்டிருககிறாள் புவனமுழுதுடையாள்.

புவன : அரசே! நம் மகன் சொல்லழகனுக்கு எப்போது பட்டம் சூட்டி மன்னனாக்கப் போகிறீர்கள்?

மணி : பொறுப்பில்லாமல் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறான். யுத்தம் என்ற வார்த்தையைக் கேட்டாலே ஓடுகிறான். கேட்டால் ‘யுத்தம் வந்தால் ரத்தம் ஆறாக ஓடுமே... பல உயிர்கள் போகுமே!  இறைவன் படைத்ததை அழிக்க நாம் யார்? சமாதானமே சிறந்தது’ என்று தத்துவம் பேசுகிறான்....

புவன : (வியப்பாக) என்ன... இவ்வளவு தெளிவாகவா தத்துவம் பேசினானா என் மகன்!

மணி : கிழிந்தது போ! அவன் பேசியது மாதிரி நான் பேசிக்காட்டினால் ஒரு வழியாகி விடுவேனடி. நான் திருத்திச் சொன்னேன். அவன் வயதில் நான் எவ்வளவு சுறுசுறுப்பாகச் செயல்பட்டேன் தெரியுமா?

அப்போது அங்கே வருகிறாள் மணியின் இரண்டாவது அரசி வண்டார்குழலி.

குழலி : உங்கள் சுறுசுறுப்பின் லட்சணம் தெரியாதா? பட்டத்தரசி இருக்க, என்னை நீங்கள் திருமணம் செய்து கொண்டதும் அவன் வயதில்தான். அதைத் தவிர நிறையக் கன்னியருடன் கொட்டம் வேறு... உங்கள்  தந்தை புலம்பியதையெல்லாம் மறந்து விட்டீர்களா? ஹும்!

புவனமுழு‌துடையாள் கொல்லென்று சிரிக்க, முறைக்கிறான் மணி.

மணி : அவ்வ்வ்வ்வ்! என் கனவு அரண்மனையைக் கட்டி முடிக்க நல்லதொரு ஆலோசனை தருவீர்கள் என்று பார்த்தால் என்னையே எள்ளி நகையாடுகிறீர்களே... நீங்களெல்லாம் என்ன மனைவிகள்?

அப்போது சொல்லழகு சுந்தரவர்மன் படுவேகமாக ஓடி வருகிறான்.

மணி : எப்போது பார்த்தாலும் ஓடிக் கொண்டேதான் இருப்பாயா மகனே?

சொ.சு.வர்மன் : அப்பா... அந்த ‌சொறியுடைய தம்பி... ச்சே, அறிவுடைய நம்பி நான்கு பானை நிறைய... ச்சே, நான்கு யானை சுமக்குமளவு பொன்னும், ரத்தினங்களும் கொண்டு வந்திருக்கிறான்.

மணி : ஆஹா... சொன்னதைச் சாதித்து விட்டானே அந்த இளைஞன்! அரசி, வா... உடன் சென்று அவனைப் பாராட்டுவோம். சொல்லழகா! நீ சென்று உன் தங்கையிடம் விவரத்தைக் கூறி அவளையும் அழைத்து வா.

சொ.சு.வர்மன் : அவள் தவிடு... ச்சே, செவிடு. நான் அவளுக்கு சொரியும்படி... ச்சே, புரியும்படி சொல்வதற்குள் போதும் போதுமென்றாகி விடுமேயப்பா...

மணி : அதுசரி... நீ பேசுகிற லட்சணத்தை அவள் புரிந்து கொள்வதற்கும் நேரமாகி விடும்தான். எப்படியோ... வந்து சேருங்கள். (போகிறான்)

                                            காட்சி - 7

ரசவை. கட்டியக்காரன் மன்னரின் வருகையை அறிவிக்க கம்பீரமாக உள்ளே நுழைகிறான் மணி. இளைஞன் அறிவுடைய நம்பி எதிரில் வந்து நின்று வணங்குகிறான்.

அ.நம்பி : மன்னா! தங்களிடம் நான் சொன்னபடியே அண்டை நாடுகளுக்கெல்லாம் சென்று பெரும் பொருள் திரட்டித் திரும்பியுள்ளேன்...!

மணி : நன்று நம்பி, நன்று! உன் போன்ற மதியூகிகள்தான் நாட்டிற்கு இப்போது மிகத் தேவை. இன்று முதல் நீயே என் பிரதம அமைச்சர். அதுசரி... எப்படி இந்தச் செயலைச் சாதித்தாய்?

அ.நம்பி : மன்னா...! அதை சபையில் சொல்ல இயலாது. தங்கள் செவியைக் கொடுங்கள்...

மணி : (சந்தேகமாக) கடித்துக் கிடித்து வைத்து விடமாட்டாயே?

அ.நம்பி : கடிப்பதற்கு அதென்ன கமர்கட்டா? சந்தேகமின்றி அருகில் வாருங்கள் மன்னா...

சிம்மாசனத்தை விட்டு இறங்கி வரும் மணியின் காதில் அவன் கிசுகிசுக்க, சொத்தைக் கடலையை மென்றது போலாகிறது மணியின் முகம். கோபமாய் வாளை உருவுகிறான்.

மணி : அடேய் பாவி...! இப்படியா பொருள் சேர்த்தாய்? என் மானத்தை வாங்கி விட்டாயேடா...! என்னுடைய...

அ.நம்பி : (மெதுவான குரலில்) மன்னா! நான் சொன்னதை உரக்கச் சொன்னால் உங்களுக்குத்தான் கேவலம்!

மணி அடங்கிப் போய் சிம்மாசனத்தில் அமர்கிறான். அமைச்சர்கள் குழப்பமாக ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொள்கின்றனர். மணி தலை நிமிர்ந்து, பெருமூச்சு விட்டு...

மணி : அமைச்சர்களே! பொருள் சேர்ந்து விட்டதால் உடன் அரண்மனையை எழுப்பியாக வேண்டும். செந்நிற பளிங்குக் கற்களால் எழுப்ப விரும்புகிறேன் நான். அவை எங்கே கிடைக்கும்?

அமைச்சர் பெருவழுதிச் சாத்தனார் எழுந்து உரத்த குரலில்...

பெரு : அரசே! ராஜபுதன தேசம் பளிங்குக் கற்களுக்குப் புகழ் பெற்றது. அங்கே ஜெயபுரி என்கிற ஊரில் நிறையப் பளிங்குக் கற்கள் கிடைக்கும். தாங்கள் உத்தரவிட்டால் நான் இக்கணமே புறப்படுகிறேன்.

மணி : நீர் ஏன் உடன் கிளம்பத் துடிக்கிறீர்? அங்கே சிவப்புக் கற்கள் கிடைப்பது உமக்கு எப்படித் தெரியும்?

பெரு : அது வந்து மன்னா.... அங்கே எனக்கு.... ஹி.... ஹி...

மணி : விளங்கிய மாதிரிதான்! அங்கும் ஒரு சின்ன மாளிகை ஏற்பாடு செய்து கொண்டு விட்டீரா? (மெதுவான குரலில்) நமக்கு வாய்த்த அமைச்சர்களும்கூட நம்மைப் போலவேயா அமைய வேண்டும்? ஹும்...! (உரத்த குரலில்) உடனே சென்று வாங்கியனுப்பும்! அறிவுடைய நம்பி, நீ எம்மை மூன்றாம் ஜாமத்தின் போது அரண்மனை நந்தவனத்தில் வந்து பார்! சபை கலையட்டும்! (போகிறான்)

                                                                                      -தொடரும்...


Tuesday, October 16, 2012

ஜாலியா கொஞ்சம் சிரிங்க...!

Posted by பால கணேஷ் Tuesday, October 16, 2012
ஹாய்... நேத்து ராத்திரி பூரா ‘சிரி’யஸா யோசிச்சு சிரித்திரபுரம் எழுதினேனுங்க. பாழாப்போன் மின்சாரத்தை திடீர்னு கட் பண்ணினதுல (யுபிஎஸ் பெய்லியர், சர்வீசுக்கு போயிருக்கு) பிசி ஆஃப் ஆயிடுச்சு. காலையில அந்த ஃபைலை ஓபன் பண்ணினா டேட்டா கரெப்டாகி உள்ள ஒரு மேட்டரும் இல்லாம என்னை ‘ஙே’ன்னு முழிக்க வெச்சிடுச்சு.

எழுதினது மனசுல இருக்கறதால நாளைக்கு அது பதிவா வந்துரும். அதுவரைக்கும் ‘மேய்ச்சல் மைதானம்’ போய் அந்தக் குதிரை மேய்ஞ்சுட்டிருந்த புல்லுல கொஞ்சத்தை திருடிட்டு வந்துட்டேன். பார்த்துச் சிரிங்க. நாளைக்கும் சிரித்திர புரத்துக்கு தவறாம வந்துடுங்க. ரைட்டா?





Saturday, October 13, 2012

மரண வியாபாரி

Posted by பால கணேஷ் Saturday, October 13, 2012

ல்ல உயரமும், ஆஜானுபாகுவான உடலமைப்பும் கொண்ட அவன் அந்த பங்களாவின் முன் வந்து நின்றான். சிவப்புநிற டிஷர்ட். இது வரை சோப்பையும் தண்ணீரையும் கண்டிராத ஜீன்ஸ், பாலீஷ் பார்க்காத ஷு, முற்றிய முரட்டு முகத்தில் இரண்டு கத்தித்தழும்புகள்.

-இதுதான் மனோகர். பணம் கொடுத்தால் எதை வேண்டுமானாலும் செய்பவன். யாருக்கும் பயப்படமாட்டான். யாரைப் பற்றியும் கவலைப்படவும் மாட்டான். உலகில் அவனுக்குப் பிடித்த மூன்று விஷயங்கள்: 1. பணம், 2. இன்னும் பணம், 3. மேலும் பணம்.

முகத்தில் விழுந்த முடியை முன்னுச்சி விரல்களால் தள்ளிவிட்டுக் கொண்டு கூர்க்காவை முறைத்தான் மனோகர். பீடி பிடித்துக் கொண்டிருந்த கூர்க்கா இவனைக் கண்டதும் பீடியை அவசரமாக அனைத்து காதில் சொருகிக் கொண்டு பவ்யமாக ஒரு வணக்கத்தைச் சொல்லி கேட்டை திறந்து விட்டான்.

பங்களாவின் மாடியறையில் மெல்லிய குரலில் இசை ஒலித்துக் கொண்டிருக்க, சோபாவில் சாய்ந்தபடி ஒரு கையில் மதுவையும், மற்றொரு கையில் சோடாவையும் சமமாகக் கோப்பையில் ஊற்றிக் கொண்டிருந்தார் தொழிலதிபர் ராஜேந்திரன். ‘‘எதுக்கு வரச் சொன்னீங்க என்னை?’’ என்றபடி அவர் முன்னால் போய் நின்றான் மனோகர்.

''வாடா... வா... மனோ! உனக்கு ஒரு வேலை வந்திருக்கு.என் பொண்ணு தீபாவை, ராஜான்னு ஒருத்தன் தினமும் கலாட்டா பண்றானாம்.நேத்து தீபா என்கிட்ட சொல்லி அழுதா.என்னோட பொண்ணுன்னு தெரிஞ்சும் கலாட்டா பண்ணியிருக்கானே.அவனுக்கு எவ்வளவு தைரியம் இருக்கணும்? அதனாலே...'' நிறுத்திவிட்டு மனோகரை நிமிர்ந்து பார்த்தார் ராஜேந்திரன். அவரின் கையில் ராஜாவின் புகைப்படம் ­­இருந்தது.

''அவன் இனி உங்க பொண்ணுகிட்ட பேசவே மாட்டான். நாக்கு இருந்தாதானே பேசமுடியும்?'' என்றான் மனோகர்.

''நீ ரொம்ப புத்திசாலிடா! நான் மனசுல நினைத்ததை நீ சொல்லிட்டே.சரி எவ்வளவு வேணும்?''

"இருபத்தஞ்சாயிரம்''யோசிக்காமல் சொன்னான் மனோகர்..

"இத்தனூண்டு நாக்குக்கு இருபத்தஞ்சாயிரமாடா?''

‘‘ரைட்டு. நீங்களே பாத்துக்கங்க, நான் வர்றேன்'' என்று சொல்லிவிட்டு திரும்பி நடக்க ஆரம்பித்தான் மனோகர்.

"இரு மனோ... சொன்னா சொன்னபடி செய்றவன் நீங்கறதாலதானே உன்னைக் கூப்பிட்டேன். முணுக்குன்னா கோவிச்சுக்கறியே...''என்றவர் ஒரு நூறு ரூபாய் கட்டை எடுத்து டீபாயின் மேல் போட்டார்.

"இது அட்வான்ஸ். வேலைய முடிச்சிட்டு மீதியை வாங்கிக்க. அடுத்து உனக்கு ஒரு பெரிய வேலை காத்திருக்கு. எனக்குப் போட்டியா தொழில்லே செந்தில்ன்னு ஒருத்தன் குறுக்கிடறான்.அவனை குளோஸ் பண்ணனும். அதுக்கு அஞ்சு லட்சம் தர்றேன் மனோ!''

"நாளைக்கு சாயங்காலம் ராஜாவோட நாக்கோட வந்து உங்களைப் பார்க்கறேன்'' ராஜாவின் புகைப்படத்தை வாங்கிக் கொண்டு, நூறு ரூபாய்க் கட்டை எடுத்து பாண்ட் பாக்கெட்டில் செருகிக் கொண்டு அநாயசயமாக வெளியேறினான் மனோகர்.

றுதினம் மாலையிலேயே சொன்னபடி கண்ணாடி டப்பாவில் அடைபட்ட நாக்குடன் வந்தான் மனோகர். ராஜேந்திரன் இப்போதும் மது அருந்திக் கொண்டிருந்தார். (வேற வேலையே கிடையாதா இவருக்கு?). அவரிடம் நீட்டினான்.  "பேஷ்! நாக்குத் தவறாதவன்டா நீ! ஸாரி, வாககுத் தவறாதவன்டா நீ! ரொம்ப சந்தோஷம். உட்கார்.என்னோட ஒரு பெக் சாப்பிட்டுட்டுப் போகலாம்.’’

இன்னொரு டம்ளரை எடுத்து அவனுக்கும் மதுவை ஊற்றினார். மனோகர் உட்கார்ந்தான். ராஜேந்திரன் எழுந்து போய் பீரோவைத் திறந்தார். கட்டுக்கட்டாய் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த நோட்டுக் கற்றைகளிலிருந்து ஒரு நூறுரூபாய் கட்டையும், ஐம்பது ரூபாய் கட்டையும் எடுத்தார். "இந்தா மனோ..உனக்குச் சேரவேண்டிய மீதி பணம்'' என்று அவனிடம் வீசினார். கப்பென்று கேட்ச் பிடித்தான் அவன்.

மீண்டும் சோபாவில் அமர்ந்த ராஜேந்திரன், ‘சியர்ஸ்’ ஒரு சிப் சிப்பினார். மனோகர் தன் பங்கை ஒரே மடக்கில் உள்ளே தள்ளினான். அமைதியாக அவரையே கவனித்தான். அந்த ரவுண்டை முடித்திருந்த ராஜேந்திரனின் குரல் மது போதையையும் மீறி குழறலாய் வெளிவந்தது.

"மழோ... மழோ... எழக்கு எழ்ழமோ ஆயிழுச்சுடா. ஓவழா தலை சுத்துது.''

‘‘அதுவா ரா‌ஜேந்திரன்! நான் உங்களுக்கு விஸ்கியில கலந்த விஷத்தோட ஆரம்பக்கட்ட செயல்பாடு அது...’’

‘‘ழேய்... விஷம் கழந்தியா...? ஏழ்டா இப்படி?’’

‘‘ஸாரி மிஸ்டர் ராஜேந்திரன். நான் ராஜாவோட நாக்கை அறுத்த விஷயத்தைக் கேள்விபட்ட அவனோட அப்பா ஸிட்டில இருக்கற டாப் ரவுடிகளக் கூப்பிட்டு என்னை தீர்த்துக்கட்டச் சொல்லியிருக்கார். அவங்க என்னோட மோதப் பயந்து வேலைய ஏத்துக்காததால அவரே நேரடியா என்னை வந்து சந்திச்சார். பத்து லட்ச ரூபாய் பணத்தை ஒரே பேமெண்ட்டாக் கொடுத்து உங்களைத் தீர்த்துக் கட்டச் சொன்னார். அதான் நீங்க பணத்தை எடுக்கப் போனப்ப, விஷத்தைக் கலந்துட்டேன். நாளைக்கு ஹார்ட் அட்டாக்ல தொழிலதிபர் ராஜேந்திரன் இறந்ததா செய்தி வரும். சாகறதுக்கு முன்னால ஒண்ணு தெரிஞ்சுக்கங்க... உங்களைத் தீர்த்துக் கட்டச் சொன்ன ராஜாவோட அப்பா பேரு செந்தில். நீங்க கொஞ்சம் லேட். அவர் முந்திக்கிட்டாரு...’’

’’ழேய்... மனோ... எவ்வளவு பணம் கொழுத்திருக்கேன் உழக்கு? இப்பழி நன்ழி இழ்ழாமே...’’

‘‘நன்றியா? என் மாதிரி ஆசாமிங்களுக்கு அதுக்கு ஸ்பெல்லிங்கே தெரியாது என்னமோ இலவசமா பணம் கொடுத்திட்ட மாதிரி நன்றியப் பத்திப் பேசறீங்க...? மிஸ்டர். ப...ண...ம்... அதான் எனக்குத் தெரிஞ்ச விஷயம். நீங்க  அவர் உயிருக்கு போட்ட மதிப்பு அஞ்சு லட்சம். அவர் உங்களுக்குப் போட்ட மதிப்பு பத்து லட்சம்! பிஸினஸ்ல எப்பவுமே எதிரியை குறைச்சு மதிப்பிடக் கூடாது ஸார்! யூஸ் திஸ் இன் நெக்ஸ்ட் ஜென்மா...’’ ராஜேந்திரன் மார்பை பிடித்துக் கொண்டு துடித்துக் கொண்டிருக்க, ரசித்துச் சிரித்தபடி வெளியேறினான் மனோகர்.

Thursday, October 11, 2012

சிரித்திரபுரம் - 3

Posted by பால கணேஷ் Thursday, October 11, 2012

                                                         காட்சி - 4

ன்னர் மணி தன் சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருக்க, அரசவையே மெளனமாக இருக்கிறது.

மணி: என்ன... மக்கள் தங்கள் வழக்குகளைக் கூறலாம் என்று நான் அறிவித்து பல நிமிடங்களாகியும் எல்லாரும் மெளனமாக இருக்கிறீர்களே, ஏன்? விசாரணைக்கென்று ஒரு வழக்கு கூடவா இல்லை?

பெரு: மன்னிக்க வேண்டும் அரசே! தாங்கள் வருடக் கணக்காக அரசவை கூட்டாமல் அந்தப்புரவாசியாக இருந்து விட்டதால் மக்கள் தங்கள் பிரச்னைகளை பஞ்சாயத்தின் மூலமே தீர்த்துக் கொண்டு விடுகின்றனர. ஆகவேதான்...

மணி: ஓஹோ.... இனி யாமே பஞ்சாயத்துத் தலைவர். பஞ்சாயத்துகள் எல்லாம் அரண்மனையில்தான் நடக்க வேண்டும் என்று உடனே உத்தரவிடும். நமது அரசவை நர்த்தகி பெருஉண்டி இனியாளை உடனே வரவழையும். நாட்டியம் பார்த்து பொழுதைக் கழிக்கலாம்.

அரசவை நர்த்தகி பெருஉண்டி இனியாள் வரவும் மன்னன் மணி அதிர்ச்சியடைகிறான்.

மணி: இதென்ன... அரசவை நர்த்தகி இப்படி எலும்பும் தோலுமாக இருக்கிறாய்?

பெரு: சமீபத்தில் நோய் கண்டதன் விளைவும், பஞ்சத்தின் விளைவும் ஒருசேரத் தாக்கியதால்தான் மன்னா...

மணி: பலத்த காற்றடித்தால் பறந்து விடுவாள் போலிருக்கிறாள். முதலில் பெருஉண்டி இனியாள் என்ற இவள் பெயரை சிற்றுண்டி இனியாள் என்று மாற்றிவிடும். இவள‌ை ஆடச் சொல்வது வீண்! உடனே ஓடச் சொல்லும்!

தெ.யானை: எனக்கு பரதம் தெரியும் மன்னா! நான் ஆடுகிறேன் தங்களுக்காக...

அவள் முன்னே வந்து அபிநயம் பிடித்து, ‘கிருஷ்ணா, நீ வேகமாய் வாராய்’ என்று எழும்பிக் குதிக்க, அரசவை நடுங்குகிறது. மணி பீதியுடன் அலறுகிறார்.

மணி: நிறுத்து யானை! நிறுத்து! யாம் புதிய மாளிகை கட்டிய பின்னர் நீ நடனமாடி இந்தக் கட்டிடத்தை இடிக்கலாம். இப்போது வேண்டாம். விட்டுவிடு அமைச்சர்களே, புறப்படுங்கள்... நாம் சென்று என் கனவு அரண்மனை எழுப்ப ஒரு நல்ல இடம் பார்த்து வருவோம்.

பெரு: அதற்கு இப்போதென்ன அவசரம் அரசே? இன்னும் பொருள் வந்து சேரவில்லையே...

மணி: யோவ், எனக்குப் பொழுதுபோக வேண்டாமா? உருப்படியாய் ஏதாவது செய்யலாமென்றால் விட மாட்டீரே...!

பெரு. நான் பட்டத்து யானையை தயார் செய்கிறேன் மன்னா...

மணி: ஏன், நான் குதிரையில் வந்தால் என்ன?

பெரு: அதிக வயதாகி விட்டது மன்னா....!

மணி: என்ன... எனக்கா அதிக வயதாகி விட்டது என்கிறீர்?

மணியின் முகத்தில் கொலைக்குறி உலவுவதைக் கண்டு பயந்து...

பெரு: குதிரைக்கு மன்னா! தவிர, இது‌போன்ற காரியங்களுக்குச் செல்லும்போது அதிக தூரம் பயணம் செய்ய வேண்டி வரலாம் அல்லவா? யானைதான் சரி.

மணி: அப்படி‌யானால் யானையிலேயே வருகிறேன். இந்த அமைச்சர் யானை வரவேண்டாம். மற்றவர்கள் எல்லாரும் என்னுடன் வாருங்கள்.

                                                               காட்சி  - 5

ணி: அமைச்சரே! இந்தச் சிறு குன்றின் மேல் என் கனவு அரண்மனையை எழுப்பினால் நன்றாக இருக்குமில்லையா? இது எந்த ஊர்?

பெரு: செஞ்சிக்‌ கோட்டைக்கு அடுத்து இருபது காத தூரத்தில் இருக்கும் இதன் பெயர் வஞ்சிக்கோட்டை. இதுவும் நமது ஆளுமைக்குட்பட்ட இடம்தான் மன்னா. ஆனால் இங்கே கட்டுவதில் ஒரு சிக்கல்...!

மணி: அதுதானே... நீர் எப்போது நல்ல வார்த்தை பேசியிருக்கிறீர்? கூறும், என்னய்யா சிக்கல்?

பெரு: இங்கு மக்கள் அதிகம் வசிப்பதில்லை. காரணம் இங்கு குடிநீர்ப் பஞ்சம். ஒரு ஆறு ஓடிக் கொண்டிருந்தது. அதையும் அண்டை நாட்டு அரசன் அணைகட்டித் தடுத்து விட்டான். விளைவாக.... சில வற்றாத கிணறுகள் மட்டுமே நீர் தருகின்றன

மணி: ஆ...! குடிநீர் வரும் ஆறைக் கூட தடுக்குமளவுக்கு இதயமற்றுப் போய் விட்டானா அண்டை நாட்டான்? வேதனை! வேதனை!!

பெரு: ஆம் அரசே! மனங்கள் குறுகி வருகின்றன என்பது பெரும் வேதனைதான்.  இங்கே. நீங்கள் அரண்மனையை கட்டினால் மக்களை இங்கே வசிக்கச் சொல்ல வேண்டுமே.... எப்படி?

மணி: வேதனைகளை சாதனைகளாக மாற்றி விடுவான் இந்த மணி!  குடிதண்ணீர்தானே பெரும் பிரச்னை? சரி... ஜனங்களை சமைப்பதற்கு மட்டும் கிணற்று நீரைப் பயன்படுத்தச் சொல்லலாம். குடிப்பதற்கு நீருக்குப் பதில் சாராயம் வழங்கி விடலாம். புதிய மாளிகை வந்தபின் குடிநீர் அல்ல... குடி சாராயம்தான் மக்களனைவருக்கும்! அதுவும் அரசாங்கம்தான் சாராய விற்பனை செய்யும். எப்பூடி!

‌பெரு: மன்னா... இதென்ன விபரீத யோசனை? அரசாங்கம் சாராயக் கடைகள் நடத்துவதா? சரித்திரத்தில் இதுவரை கண்டிராத யோசனையாகவல்லவா இருக்கிறது? படு கேவலமான யோசனையாகவும் இருக்கிறதே..! நீருக்குப் பதில் சாராயம் குடித்தால் மக்கள் கதி என்னாவது?

மணி: நிறையக் குடிக்கட்டும். விளைவாக குறைவாகச் சாப்பிடுவார்கள். உணவுப் பஞ்சம் தீரும். சாராய விற்பனையை அரசே நடத்துவதால் நமக்கும் கஜானா நிறையும். குடிசாராயம் சாப்பிடும் மக்கள் சீக்கிரத்தில் உயிரை விடுவதால் நாட்டில் ஜனத் தொகையும் குறையும். எப்படி எமது முக்கனித் திட்டம்?

பெரு: ஆஹா... அரசே, தங்களைப் போல மதி நிறைந்த மன்னரை சரித்திரம் கண்டதில்லை!

சற்றுத் தள்ளி நின்றிருக்கும் இளைய மந்திரி மார்த்தாண்டன் தலையிலடித்துக் கொள்கிறார்.

மணி: மார்த்தாண்டா! ஏனிப்படிச் செய்கிறாய்? உன் மனதிலிருப்பதை தயங்காமல் கூறு.

மார்த்: மன்னா...! நீங்கள் தேர்ந்தெடுத்திருக்கும் இடம் அண்டை நாட்டு எல்லைக்கருகில் இருக்கிறது. போர் என்று வந்தால் பாதுகாப்பது சிரமம்.

மணி: அண்டை நாட்டு மன்னனுடன் நட்புக் கொண்டுதானே பழகி வருகிறேன். அவன் எம் ஆருயிர் நண்பனாயிற்றே... அதுசரி,மார்த்தாண்ட வர்மரே, அவன் பெயர் என்ன?

மார்த்: (மீண்டும் தலையிலடித்துக் கொண்டு) அந்த அரசரின் பெயர் வீரகேசரி மன்னா!

மணி: பெயரைப் பார் பெயரை! கேசரி, ஜிலேபி என்றெல்லாம் வைத்துக் கொண்டிருககிறான்...! ஹா... ஹா... ஹா...

மணி பலமாகச் சிரிக்க, மற்றவர்கள் பேசாமலிருக்கிறார்கள். மணி சிரிப்பை நிறுத்தி முறைக்கவும், அனைவரும் சிரிக்கிறார்கள்.

மணி: தலைநகரை விட்டு நாம் கிளம்பி இரண்டு வாரங்களாகி விட்டன. அடுத்த ஆலோசனையை அங்கு சென்று வைத்துக் கொள்ளலாம். உடனே திரும்பலாம் நாம்.

மணி உத்தரவிட, அனைவரும் தலைநகர் நோக்கி பயணத்தை தொடர்கின்றனர்.

                                                                                       -நாமும் ‌தொடர்வோம்...

Tuesday, October 9, 2012


‘பகலில் பக்கம் பார்த்துப் பேசு, இரவில் அதுவும் பேசாதே’ என்று ஒரு முதுமொழி உண்டு. அக்கம்பக்கம் யாரும் இல்லையே என்று சோதித்துப் பார்த்துவிட்டு ரகசியங்களைப் பேச வேண்டும், இரவின் இருளில் எவர் மறைந்திருப்பதும் தெரியாது என்பதால் இரவில் பேசக் கூடாது என்றும் கருதிய காலத்திலிருந்த இன்றைய காலத்தில் நிறைய மாற்றங்கள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. இரவைப் பகலாக்கும் விளக்குகள் எல்லாம் இன்றைய நவீன யுகத்தில் உண்டு.

முற்காலங்களில் சாலையில் ஒருவன் தனக்குத் தானே பேசிக் கொண்டு நடந்தால், ‘‘ஐயோ, பாவம்’’ என்று பரிதாபமாகப் பார்ப்பார்கள். இன்றைக்கு அந்தக் கண்ணோட்டத்தில் பார்க்க மாட்டார்கள். காதில் இயர்போன் செருகியிருக்கிறதா என்பதைத்தான் கவனிப்பார்கள். அலைபேசி என்று அழைக்கப்படும் செல்போனை இடுப்பில் வைத்துக்கொண்டு, வயர்‌லெஸ் இயர்போனை காதில் மாட்டிக் ‌‌கொண்டு, நினைத்த நேரம் பேசிக் கொண்டு அலைகிறார்கள் பலர்.

அதில் குற்றம்காண நான் முற்படவில்லை. ஏனென்றால் ‘செல் இல்லாதவன் அரை மனிதன்’ என்று பழமொழியை மாற்றி எழுத வேண்டிய காலகட்டத்தில் இரு்க்கிறோம். ஆகவே நான் குறிப்பிட விரும்புவது செல்போனில் பேசும் விதத்தைப் பற்றித்தான். முன்பொரு பதிவி்ல் பேருந்தில் ஒரு நபர் தன் மனைவியுடன் உரக்கப் பேசிக் கொண்டு வர, அவர் மனைவியின் பெயர், காத்திருக்கும் இடம் போன்ற அனைத்து விவரங்களும் பஸ் டிரைவரிலிருந்து கடைசி சீட் பயணி வரைக்கும் கேட்டது என்பதைக் குறிப்பிட்டு எழுதியிருந்தேன். சமீபத்தில் என் அலுவலக நண்பர் ஒருவரின் அனுபவத்தைக் கண்டதும் இதைப் பற்றி மீண்டும் சொல்ல வேண்டியதாகிறது இங்கே.

லுவலக வேலையாக வங்கிக்குச் சென்றுவிட்டு, மீண்டும் அலுவலகத்தில் நழைந்த அவர் படபடப்பாக இருந்தார். வந்ததும் பாட்டிலை எடுத்து அரை டம்ளர் தண்ணீரைக் காலி செய்தார். ‘‘என்னாச்சு... இதோ ‌பக்கத்து தெருவுல இருக்கற பேங்குக்கு போய்ட்டு வர்றதுக்கு இவ்வளவு பில்டப்பா?’’ என்றேன் நான்.

‘‘நீங்க வேற படு்த்தாதீங்க கணேஷ்! பாங்க்ல ஒரு போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர் என்மேல சந்தேகப்பட்டு கேள்வியா கேட்டு தொளைச்சுட்டார்.என்னை. நல்லவேளை... ஆஃபீஸ் ஐடி கார்டு இருந்ததால காட்டிட்டு தப்பிச்சேன்’’ என்றார்.

‘‘போலீஸா? உன்னை சந்தேகப்பட்டாரா? உன் முகத்தைப் பாத்தாலே லேடீஸ் ஹாஸ்டலையே நம்பி உன்கிட்ட ஒப்படைக்கலாம்னு தோணிருமே. இந்தப் பால் வடியற முகத்தையா சந்தேகப்பட்டாரு?’’

‘‘ஆமா, வடியுது.. ஒரு டம்ளர்ல பிடிச்சுட்டுப் போங்க. சும்மா சத்தாயக்காதய்யா.. நான் வழக்கம்போல இயர் போன் மாட்டி செல்லுல பேசினதால வந்த வினை...’’

‘‘அப்படியா? என்ன நடந்துச்சு?’’

‘‘அதை ஏன் கேக்கறீங்க?’’

‘‘சரி, கேக்கலை விடுங்க’’ என்று நான் மானிட்டரிடம் திரும்ப, ‘‘அட, கேளுங்க சார்...’’ என்றார் எரிச்சலாக. ‘‘சொல்லுங்க’’ என்று மீண்டும் அவர் பக்கம் திரும்பினேன்.

‘‘பாங்க்குக்கு போனேனே... அங்க ஒரு வயசான கிழவி சலான் எழுதத் தெரியாம முழிச்சுட்டிருந்துச்சு...’’

‘‘வயசானா தான்யா அது கிழவி!’’

‘‘லொள்ளு பண்ணாம கேளுய்யா. அவங்களுக்கு உதவியா நான் சலான் எழுதிக் கொடுத்துட்டு கேஷ் கவுண்டர்ல பணத்தைக் கட்டிட்டு எதிர்ல இருக்கற சீட்ல வெயிட் பண்ணிட்டிருந்தேன். அப்ப என் செல்லுக்கு ஒரு கால் வந்துச்சு. வழக்கம்போல காதுல இயர்ஃபோன் மாட்டிருக்கறதால நான் பாட்டுக்கு பேச ஆரம்பிச்சுட்டேன். (நண்பருக்கு இயல்பாகவே வெண்கலத் தொண்டை, மெதுவாய்ப் பேச வராது என்பதை இங்கு குறிப்பிட விரும்புகிறேன்) சொல்லு ரமணா, இன்னிக்கே போட்டுடறேங்கறியா? ‌நான் நாளைக்கு நீ போட்டாப் போதும்னு நினைச்சிட்டிருந்தேன். ம்ம்.... சரி, பரவாயில்லை, இன்னிக்கே போட்டுறு. எந்தப் பிரச்சனையும் வராம நான் பாத்துக்கறேன். அட, புலம்பாதடா. நீ போட்று, நான் பாத்துக்கறேங்கறேன்ல -அப்படின்னு பேசிட்டு போனை வெச்சேன் கணேஷ்! பக்கத்துல இருந்த ஆசாமி என்னை முறைச்சுப் பாத்துட்டு, ‘மிஸ்டர் நீங்க யாரு? எங்கருந்து வர்றீங்க?’ன்னு கேட்டாரு. ‘நீங்க ஏன் சார் அதைக் கேக்கறீங்க?’ன்னு நான் கேட்டதுக்கு, ‘நான் இந்த ஏரியா இன்ஸ்பெக்டர்’ன்னு ‌சொன்னாரு அவரு. ‘நீங்க பேசினதப் பாத்தா எனக்கென்னவோ சந்தேகமா இருக்கு. யார்ட்ட சார் பேசினீங்க?’ன்னு அவர் கேக்கவும், நான் என்ன பேசினேன்ங்கறதை மனசுல ஒரு தடவை ஓடவிட்டுப் பார்த்தேன். பளிச்சுன்னு மண்டையில பல்பு எரிஞ்சுச்சு.’’

‘‘அது ட்யூப்லைட்டுன்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியுமே...’’

‘‘வெளையாடாதய்யா. நான் சட்னு அவரைப் பார்த்து ‘சார், நீங்க நினைக்கிற மாதிரி ஆளைப் போட்டுத் தள்ள போன்ல பேசற தாதா இல்லைங்க நான். அதுவும் இதுமாதிரி பப்ளிக் ப்ளேஸ் யாராவது பேசுவாங்களா. நான் ....... கம்பெனில ஒர்க் பண்றேங்க’ அப்படின்னு சொல்லி கம்பெனி ஐடி கார்டைக் காட்டினேன். ‘அப்படியா? போன்ல நீங்க சொன்னதுக்கு என்ன அர்த்தம்?’னு அவர் கேக்கவும், ‘சார்! மதுரைல இருக்கற என் ஃப்ரெண்டோட பையன் சென்னைல ஹாஸ்டல்ல சேர்ந்து படிச்சுட்டிருக்கான். நாளைக்கு அவனுக்கு எக்ஸாம் ஃபீஸ் கட்ட லாஸ்ட் டேட். அதனால என்னோட பேங்க் அக்கவுண்ட்ல இன்னிக்கே பணத்தைப் போட்டுடறேன்னு அவன் சொன்னான். நாளைக்கு போட்டாக்கூட பிரச்னை இல்லடா. நான் பாத்துக்கறேன்னு நான் சொன்னேன். அவ்வளவுதான் ஸார்’ன்னு அவருக்கு விளக்கிப் புரிய வெச்சுட்டு வர்றதுக்குள்ள போறும் போறும்னு ஆயிடுச்சுப்பா...’’ என்றான் அவன்.

‘‘ஹய்யோ... ஹய்யோ... உன் ‌காமெடி பீஸ் மூஞ்சைப் பாத்துட்டுக்கூட ஆளை போட்டு்த் தள்ள ப்ளான் பண்ற தாதான்னு சந்தேகப்பட்டிருக்காரே... அவரை நினைச்சாத்தான் சிரிப்பா வருது.’’ என்று வாய்விட்டுச் சிரித்தேன் நான். முறைத்தான்.

‘‘சரீ... சரீ... அப்படி முறைக்காத. பேசறதை சரியாப் புரிஞ்சுக்கற மாதிரி பேசலைன்னாலும் சரி, தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிட்டாலும் சரி, இப்படி்த்தான் பிரச்னை வரும். முன்ன நான் ஒரு நாளிதழ்ல வேலை பார்த்தேன்ல... அப்ப அங்க சீஃப் எடிட்டர், தன் அசிஸ்டெண்ட்டைக் கூப்பிட்டு, ‘வைகோ நியூஸை கமப்யூட்டர் செக்ஷனுக்கு அனுப்பியிருந்தேன். நீ போய் அதை அடிச்சு வாங்கிட்டு வா’ அப்படின்னாரு. அந்தப் பையன் சமீபத்துலதான் டிகிரி முடிச்சுட்டு வந்த கிராமத்துப் பையன். அவர்கிட்ட தொழில் கத்துக்கிட்டிருந்ததாலயும், அவர் நாலெட்ஜ்னாயும் அவர் மேல தேவதா விஸ்வாசம் அவனுக்கு. நேரா எங்க செக்ஷனுக்கு வந்தான். செக்ஷன் இன்சார்ஜ் குனிஞ்சு ரெஜிஸ்டர்ல என்ட்ரி பண்ணிட்டிருந்தார். அவர் தோள்ல பளார்னு ஒரு அடி வெச்சான். ‘ஹப்பா’ன்னு அலறிட்டு நிமிர்ந்த அவர்கிட்ட ‘வைகோ நியூஸ் ரெடியாயிடுச்சா? சப் எடிட்டர் கேட்டார்’ன்னான். ‘ப்ரூஃப் பாத்துட்டிருக்காங்க. இப்ப வந்துடும். அதக் கேக்க எதுக்குய்யா இப்படி சுளீர்னு அடிச்சே?’ன்னு அவர் கோபமாக் கேக்கவும், ‘சப்-எடிட்டர் ஸார்தான் உங்க செக்ஷன்ல அடிச்சு வாங்கிட்டு வரச் சொன்னார்’ன்னான் அந்த அப்(படு)பாவி! ‘வெளங்காதவனே! அவர் டைப் அடிச்சு வாங்கிட்டு வரச்சொன்னா, ஆளையே அடிச்சா கேக்கறது?’ன்னு கோபமா திட்டி அவனுககுப் புரிய வெச்சாரு....’’

நான் இப்படிச் சொல்லவும், என் நண்பர் டென்ஷன் நீங்கி வாய்விட்டுச் சிரித்தார். ஆகவே தோழர்களே... தோழியர்களே... நான் சொல்ல விரும்புவது என்னன்னா... வேணாம், எதுக்கு வம்பு? ‘‘நீதியாவேய் சொல்றீரு? படிச்சாப் புரிஞ்சுக்கறதுக்கு எங்களுக்கென்ன ஐ.க்யூ கிடையாதா?’’ன்னு என் தலையில குட்ட, நண்பர் கண்பத் கைய ஓங்கிட்டு ரெடியா நிக்கிறார். அதனால... நீங்களே புரிஞ்சுக்கங்கப்பா...!

Saturday, October 6, 2012

மொறு மொறு மிக்ஸர்-13

Posted by பால கணேஷ் Saturday, October 06, 2012

பேரன்புடையீர், உங்களனைவருக்கும் இம்முறை யான் வெற்றியின் ரகசியம் யாதென விண்டுரைத்திட விழைகின்றேன்... அடச்சே... சரிதாவை வெறுப்பேத்தறேன்னு சுத்தத் தமிழ் பேசி அதுவே பழக்கமாயிடும் போலருக்கே... ‌சரி, விடுங்க... முதல்ல கொஞ்சம் தத்துவங்கள், அப்புறம் கொஞ்சம் சிரிக்கலாம்... பின்னால வெற்றியின் ரகசியத்தைத் தெரிஞ்சுக்கலாம், சரியா...?

===============================================

                                        மும்மத மொழிகள்

துடுப்புப் போடாமலேயே படகில் உட்கார்ந்து பயணம் செய்ய முடியுமா? பாடுபட்டு உழைக்காமலே வாழ்க்கைப் பயணத்தில் வெற்றி பெற முடியுமா? சிலருக்குத்தான் அவர்கள் விரும்பும் வேலை கிடைக்கிறது. பலர் தங்கட்குக் கிடைக்கும் வேலையை விரும்புகிறார்கள். வேலை செய்து முடித்த பிறகு தொழிலாளியின் நெற்றியிலிருந்து வியர்வை நிலத்தில் விழுவதற்கு முன்னால் அவரின் கூலியைக் கொடுத்திடு. -நபிகள் நாயகம்

ல்ல மரமானது கெட்ட கனியைத் தராது. அதேபோல கெட்ட மரம் நல்ல கனியைத் தருவதில்லை. யாரும் முள் செடிகளில் அத்திப் பழங்களைப் பறிக்க எண்ணுவதில்லை. அதேபோல நெருஞ்சி முள் செடியில் திராட்சைப் பழங்களைப் பறிக்கவும் முடியாது. நல்ல பெற்றோரிடமிருந்து நல்ல பிள்ளைகளே பிறப்பார்கள். இதனால் உலகம் நல்ல வழியில் முன்னேறும். வெளியில் வராத மறைபொருள் எதுவுமில்லை. மற்றவர்கள் அறியப்படாத ரகசியமும் இல்லை. நீங்கள் யாரும் அறியாமல் இருளில் பேசுவதாக நினைப்பது வெளிச்சத்தில் மற்றவரால் கேட்கப்படும். ஏனெனில் எல்லா இடத்திலும் ஆண்டவன் இருக்கிறார். -இயேசு கிறிஸ்து.

‘‘கடவுளைத் தாங்கள் கண்டிருக்கிறீர்களா? எனக்குக் காட்ட முடியுமா?’’ என்று பலர் என்னிடம் கேட்டிருக்கிறார்கள். முதலில் தன்னையே ஒருவன் எதிரே வைத்துப் பார்க்க வேண்டும். ‘உண்மையான நான் யார்?’ என்று கேட்டுக் கொண்டு தன்னையே காண முயல வேண்டும். அதற்கு வேண்டிய மனப்பக்குவம் அவனுக்குக் கிடைத்து விட்டால் தனக்கும் மூலமாக உள்ள கடவுளைக் காண முடியும். ‘நான்’ என்கிற அகந்தை தான் நமக்கும் கடவுளுக்கும் இடையே இருக்கிறது. அது மறைந்து விட்டால் அங்கே எஞ்சியுள்ள நிஜ ஸ்வரூபமே கடவுள். -ஸ்ரீ ரமண மகரிஷி

===============================================

நாட்ல ரெண்டு மூணு பொண்டாட்டியக் கட்டினவன்லாம் ஜாலியா இருக்கான். ஒரே ஒரு சரிதாவக் கட்டிக்கிட்டு நான் படற பாடு இருக்கே. அய்யூய்யய்யய்யோ.... !  அப்படி என்ன பண்ணியிருப்பான்னு தானே யோசிக்கறீங்க? சொல்றேன்...

போன வாரத்துல ஒரு நாள் அவகிட்ட, ‘‘சரி, ஜபல்பூர்ருந்து வந்திருக்கற என் ஃப்ரெண்டோ ஃபாமிலியை ஞாயித்துக்கிழமை லன்ச்சுக்கு வரச் சொல்லியிருக்கேன்னு சொன்னேன்ல... என்ன பண்ணப் போற நீ? நான் என்ன பண்ணனும்?’’ அப்படின்னு கேட்டேன். ‘‘நீங்க ஒண்ணும் பண்ணாம இருந்தாலே போதும்.. நான் பாத்துக்கறேன். இதோபாருங்க... மெனுவே ப்ளான் பண்ணிட்டேன்’’ன்னு சொல்லி ஒரு சீட்டுல எழுதி வெச்சிருந்‌ததைக் கொடுத்தாள்.

படிச்சதும் எனக்குத் தலை சுத்திடுச்சு. ‌என்னத்தை எழுதியிருக்கா இவள்னு புரிஞ்சுக்கவே ரொம்ப நேரம் ஆச்சுது. உங்களுக்குப் புரியுதான்னு பாருங்க மக்கா...!

சரிதாவின் மெனு : 1) இழுAV, 2) ராய்Give, 3) Goளி, 4) பச்சரிசி சாதம், 5) முருங்Hand சாம்பார், 6) Eggபோகுது பொறியல், 7) கண்கள் Cream, 8) ஈDa.

===============================================

செல்லப்பா : உனக்கு ஒண்ணும் தெரியாதுடா, இது சாதாரணக் காதல் இல்லை, தெய்வீகக் காதல்!

கோபி : மண்ணாங்கட்டி! மூணு மணி நேரம் ட்ராமா பாத்திருக்கே காய்கறிக்காரியா அவ நடிச்சா. Just 3 Hours! அதுக்குள்ள காதலா? ‌ஏதோ நல்லவேளை Social Drama போட்டோம். 3 மணில முடிஞ்சது. சம்பூர்ண ராமாயணம் போட்டிருந்தா நீ கல்யாணத்தையே முடிச்சிருப்பே போலருக்கே....

செல் : கண்டிப்பா.... அவ சீதையா நடிச்சிருப்பா!

கோபி : அப்போ உனக்கு No chance!

செல் : ஏண்டா?

கோபி : சீதைக்கும் அனுமாருக்கும் கல்யாணம் நடக்குமா? கொஞ்ச நேரம் பார்த்ததுமே லவ்? நான்சென்ஸ்!

செல் : காதல்ங்கறது ஒரு Govt. Busடா. கிடைக்கிற வரை கிடைக்காதா, கிடைக்காதான்னு காத்துக்கிட்டு இருப்போம். காதலிக்கும் அந்த மாதிரிதான் ஏங்கணும். பஸ் கிடைச்ச ஏறி உட்கார்ந்துட்டா எப்படா நம்ம இடத்துக்குப் போய்ச் சேருவோம்னு ஆயிடும். காதலி கிடைச்ச உடனே எப்பத்தான் கல்யாணம் பண்ணிப்போம்னு தவிப்போம். பஸ்ஸில் நம்ம இடத்துக்குப் போய்ச் சேர்ந்த உடனேயே, ‘சே! இதைவிட நடந்து வந்திருக்கலாமேன்னு தோணும். கல்யாணம் ஆனவுடனே, ‘சே! இதைவிட பிரம்மச்சாரியாவே இருந்திருக்கலாமேன்னு தோணும். Terminusக்கு போய்ச் சேர்ற பஸ்ஸை விட Break down ஆகற பஸ்தான் அதிகம். கல்யாணத்துல முடியற காதலைவிடப் பாதியில Break ஆயிடற காதல்தான் அதிகம்.

                   -‘மனம் ஒரு குரங்கு’ என்கிற ‘சோ’ எழுதிய நாடகத்திலிருந்து...

===============================================

ன் நண்பர் ஒருவர் மின் மடலில் இரண்டு நண்பர்களின் கதை என்று சொல்லி இதை அனுப்பியிருந்தார். படிச்சதும் எனக்கு என்னாவும்னு அவருககு நல்லாத் தெரிஞ்சதால, அவரே கீழ தீர்வும் கொடுத்திருக்கார் பாருங்க...

2 friends named Mr. See & Mr. Saw did not see sea. 1 day Mr.See saw sea mr. Saw didnt see sea. see saw sea jumped in sea. see saw in sea saw saw see in sea. see saw both saw sea & both saw & see were happy to see sea.

I hope you have head ache now? cool down, no tension. Forward this to others and get relaxed, that is the remedy.

===============================================

லுவலத்திலிருந்து வீடு திரும்பிய கணவன், வீடு பூட்டியிருப்பதைக் கண்டதும் ஆத்திரமாகச் சொன்னான்: ‘‘வரட்டும் அவள்...! இன்றைக்கு இரண்டில் ஒன்று கேட்டு விட வேண்டியதுதான்!’’ மனைவி ஷாப்பிங் செய்து, கை நிறைய பைகளுடன் சற்று நேரத்தில் வந்தாள். கண்டதும் கேட்டான்: ‘‘இரண்டு சாவிகளில் ஒன்றையாவது என்னிடம் கொடுத்து வைத்திருக்கக் கூடாதா நீ?’’ என்று. ஹி... ஹி... ஹி...

‘‘உங்களிடம் உள்ளதெல்லாம் ஒருநாள் கொடுத்துத் தீர வேண்டுவனவே!’’ அப்படின்னு ஒரு பழமொழியை கலீல் கிப்ரான்-ங்கற மேதை சொல்லியிருக்காருங்க. அவர் வீட்ல இன்கம்டாக்ஸ் ரெய்டு வந்தப்பா இந்த தத்துவம் அவர் மண்டையில உதிச்சிருக்குமோ? டவுட்டு! ஹி... ஹி... ஹி...

===============================================

ரைட்டு... அடுத்த பதிவுல சந்திக்கலாமா.... என்ன கேக்கறீங்க...? ஆங், மறந்துட்டேன். வெற்றியின் ரகசியத்தைக் கேட்டுச் சொல்லலாம்னு வெற்றியோட வீட்டுக்குப் போனா ‘‘அவன் ஊருக்குப் போயிருக்கான்பா, வர்றதுக்கு நாலு நாளாகும்’’னு அவங்கம்மா சொல்றாங்க. நான் என்னங்க பண்ணட்டும்? ஹி.... ஹி....

Thursday, October 4, 2012

சிரித்திரபுரம் - 2

Posted by பால கணேஷ் Thursday, October 04, 2012

                                                              
                                                                    காட்சி - 2

சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருக்கும் மணி, அமைச்சர்களை கோபமாகப் பார்‌க்கிறான்.

மணி: எல்லாரும் இப்படி ‘ஙே’யென்று விழித்துக் கொண்டிருந்தால் என்ன அர்த்தம்?  மதயானை கொன்ற சேனாடுசேந்தமங்கலத்துச் செருகளம் வென்ற மறத்தமிழ் வாணன் செந்தமிழழகு ஜடாவர்ம மணிமாற பாண்டியன் ஆன யான நான் ஆணையிட்டும்...  (மூச்சு வாங்குகிறான்) என் பேரே எனக்கு சோதனையப்பா! அமைச்சரே நான் எங்கே விட்டேன்?

பெரு: பொக்கிஷப் பணத்த‌ையெல்லாம் பெண்களிடம்தான் விட்டீர்கள் மன்னா!

மணி: அடசட்! அதை யாரையா கேட்டது? விஷயத்தை எங்கே விட்டேன் என்று கேட்டால்... நீர் மந்திரியல்ல... மந்தி!

பெரு: அதுவா..? தங்களின் பெயரை முழுதாகச் ‌சொல்லி ஆணை என்றீர்கள்.

மணி: ஆங்! எமது கனவு மாளிகையைக் கட்ட வருமானம் வரும் சரியான வழியை யாரேனும் உரைத்திட்டால் அவர்தான் இனி பிரதம அமைச்சர், நீர் அல்ல. இதுவே எமது ஆணை!

சபையிலிருந்து ஒரு இளைஞன் எழுந்து வந்து மன்னன் முன் கை நீட்ட, அடிக்கத் தான் வருகிறானோ என்று சிம்மாசனத்தில் பின்னடைகிறார் மணி. அவன் நீட்டிய கையுடன் மண்டியிட்டு வணங்கி,

இளை; மன்னா! என்னை உங்களின் பிரதம அமைச்சரென்றும், உங்களின் சார்பாகப் பேசும் அதிகாரம் எனக்கு உண்டென்றும் ஒரு முத்திரை ஓலை எழுதித் தாருங்கள். அண்டை நாடுகளில் சுற்றுப்பயணம் செய்து ஒரே மாதத்தில் பெரும் பொருளுடன் ‌திரும்புகிறேன்.

மணி: ‌என்ன... ஒரு ஓலையை வைத்து சாதிப்பாயா? இதோ, உடனே எழுதித் தருகிறேன் இளைஞனே. உன் பெயர் என்ன?

இளை: அறிவுடைய நம்பி என்பது என் பெயர் மன்னா!

அப்போது மணியின் மகன் - இளவரசன் - சொல்லழகு சுந்தரவர்மன் படுவேகமாக அவையினுள் ஓடிவருகிறான்.

மணி: என்னாயிற்று மகனே... போர்க்களத்தில் நான்கூட இப்படி ஓடியதில்லையே.... ஏனிபபடி தலைதெறிக்க ஓடி வருகிறாய்?

சொ.சு.வர்மன்: சுப்பா... சே, அப்பா! நான் ஊருக்கு வெளியே குளத்தில் பன்னிகளுடன்... சே, கன்னிகளுடன் குளித்துக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது எதிரி நாட்டுக் கிழவர்கள்... சே, கயவர்கள் என்னைச் சூழ்ந்து கொண்டார்கள்...


மணி: சேர்ந்தாற்போல் நாலு வார்த்தை பிழையின்றிப் பேசத் தெரியவில்லை. உனக்குப் போய் சொல்லழகு என்று பெயர் வைத்தேன் பார். என் குறறம்தான்! நீ என்ன செய்தாய்?

சொ.சு.வர்மன்: பன்னி... ச்சே, கன்னிகளை அவர்கள் மீது ஏவிவிட்டு, தலைதெறிக்க இங்கு ஓடிவந்து விட்டேன்...

மணி: (தலையில் அடித்துக் கொண்டு) குலப்பெருமையைக் காப்பாற்றி விட்டாய் மகனே! (பொறாமையாக) பெண்கள் பின்னால் சுற்றாதே என்று எத்தனை முறை எச்சரித்தாலும் திருந்த மறுக்கிறாய். அரசியாரே... உன் மகனை உடனே போர்க்கலை பயிலச் சொல். இல்லையேல்...

அரசி புவனமுழுவதுடையாள் கோபமாக முறைக்கிறாள்.

புவன: ச்சே...! குழந்தை நிம்மதியாக இருந்தால் உங்களுக்குப் பொறுக்காதே! இந்த வயதில் கன்னிகளுடன் சுற்றாமல் பின் உங்கள் வயதிலா சுற்றுவான்? நீ வா மகனே...! சற்றே ஓய்வெடுப்பாய்!

மகனை அணைத்தபடி அந்தப்புரத்திற்கு அவள் அழைத்துச் செல்ல... அரசவையில் இளைய அமைச்சரான மார்த்தாண்டனை கை காட்டி அருகில் அழைக்கிறார் மணி.

மணி: நானும் நிறைய நூல் விட்டுப் பார்க்கிறேன். எனக்குக் கிடைக்காத கன்னிகள் என் மகனுக்கு மட்டும் எப்படியோ சிக்கி விடுகிறார்கள். எமது வசந்த மண்டப மாளிகைக்கு சில கன்னிகளை நீர் அழைத்து வாரும். இது அரச கட்டளை!

மார்த்: இது அரச கட்டளை இல்லை மன்னா... விரச கட்டளை! (தலையிலடித்துக் கொண்டு வெளியேறுகிறான்.)

                                                                       காட்சி - 3

அரண்மனை நந்தவனம். (மன்னர் ‘மணி’யின் மகள்) இளவரசி சுந்தரவல்லி அமர்ந்திருக்க, அறிவுடைய நம்பி வருகிறான்.

அ.நம்பி: கண்ணே வல்லி! மாமன்னரின் உத்தரவைப் பெற்றுவிட்டேன். நாளையே நான் சுற்றுப்பயணம் புறப்படுகிறேன்.

சு.வல்லி: மாமன்னர் என்றீர்களா, மாமனார் என்றீர்களா? சரியாகக் காதில் விழவில்லை...

அ.நம்பி: (முணுமுணுப்பாக) இவளுக்கு காது சரியாகக் கேட்காதது நமக்கு பல வகையிலும் வசதிதான். (உரக்க) எப்படி எடுத்துக் கொண்டாலும் ஒன்றுதானே... மாமனார் என்றே வைத்துக் கொள்ளு!

சு.வல்லி: ‌கொள்ளா? குதிரைக்குத்தானே போடுவார்கள்? உங்களுக்கெதற்கு?

அ.நம்பி: (மெதுவாக) சில வார்த்தைகள் மட்டும் கேட்டுத் தொலைக்கின்றன. ஹும்...! (உரக்க) நல்லது கண்ணே... நான் வெளிநாடுகளுக்குச் சென்று பெரும் பொருள் சம்பாதித்து வரச் செல்கிறேன். அதைச் சொல்லிச் செல்லவே வந்தேன்.

சு.வல்லி: நல்லது. சென்று வாருங்கள். இங்கே நம் காதல் விவகாரம் யாருக்கும் தெரிந்து விடாமல் நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்.

அ.நம்பி: நாசமாப் போச்சு. இப்படி எட்டூருக்குக் கேட்கிற மாதிரி உன்கிட்ட உரக்கக் கத்திப் பேசி ‘காதல்’ பண்ணினால் ஊருக்கே ‌தண்டோரா போட்ட மாதிரிதான். அப்புறமென்ன ரகசியமாம்... (புலம்பியபடி செல்கிறான்)

                                                                                                                                 -தொடரும்...

Wednesday, October 3, 2012

விளக்கைத் தேடும் விட்டில்கள்!

Posted by பால கணேஷ் Wednesday, October 03, 2012

ணிப்பொறியும், இன்டர்நெட்டும் பிரபலமாகாத காலத்தில் ‘பேனா நண்பர்கள்’ என்கிற ஒன்று இருந்தது. வேறு வேறு ஊர்களிலிருப்பவர்கள் கடிதங்கள் மூலம் தங்கள் ரசனைகளைப் பரிமாறிக் கொண்டு, அந்த ஊருக்கு வரும் சந்தர்ப்பத்தில் எழு்த்தில் அறிமுகமான நட்பைச் சந்தித்து உரையாடி, உறவை வளர்த்துக் கொள்வார்கள். இன்றைய தேதியில் அந்த இடத்தை FACEBOOK ‌என்கிற முகநூல் பிடித்து வைத்திருக்கிறது. முகநூலின் மூலம் நிறைய நட்புகள் கிடைக்கின்றன. நமது கருத்தை (சுருககமாகவோ, விரிவாகவோ) உடன் பகிர முடிகிறது. ஸ்டேட்டஸ் பகிர்ந்த அடுத்த நிமிடத்திலேயே நண்பர்களின் கருத்துக்கள் சுடச்சுடக் கிடைககின்றன.

சுரேகா, கேபிள் சங்கர் போன்றவர்கள் ‘கேட்டால் கிடைக்கும்’ என்ற அமைப்பைத் துவங்கி நல்ல விஷயம் செய்கிறார்கள். ஆபரேஷனுக்கு ரத்தம் தேவையென்றாலும், இயலாதவர்களுக்கு மருத்துவத்துக்கு பணம் தேவைப்பட்டாலும் முகநூலில் பகிர்ந்து கொண்டால் உடன் உதவி கிடைக்கிறது. முகநூல் சாட்டிங்கின் மூலம் நண்பர்களின் பதிலை உடனுக்குடன் பெற்று எழுத்து மூலம் உரையாட முடிகிறது.

இப்படி நமக்குப் பயன்தரும் சாதகமான அம்சங்கள் மலிந்து கிடக்கும் இதே முகநூலின் இன்னொரு பக்கத்தைப் பார்த்தால்தான் திடுக்கிட வேண்டியிருக்கிறது. முகநூலில் அறிமுகமான ஒரு இளைஞனும் இளைஞியும் புகைப்படங்களைப் பரிமாறிக் கொண்டு, பின் நேரில் சந்தித்து, காதலை வளர்த்து, கல்யாணம் செய்து கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்வதையும் பார்க்க முடிகிறது. அதேசமயம் முகநூலில் அறிமுகமான நண்பனைச் சந்திக்க வந்து கற்பை இழந்த, பணத்தைப் பறிகொடுத்த பெண்களின் கதைகளும் நிறைய காணக் கிடைககின்றன.

ஒரு எழுத்தாளனின் படைப்புகளை, எழுத்தை ஆழ்ந்து படித்தீர்களென்றால் படைப்புகளுக்குள் அந்தப் படைப்பாளியின் குணாதிசயங்களும் அங்கங்கே தென்படுவதைக் கண்டுபிடித்து விடலாம். உதாரணமாக, கதை/கட்டுரையில் இரண்டு பேர் ‌ஹோட்டலில் டிபன் சாப்பிட ஆர்டர் கொடுப்பதாக எழுதியிருந்தால், அந்த இடத்தில் எழுத்தாளர் விரும்பிச் சாப்பிடும் பண்டங்களைத்தான் இயல்பாக எழுதியிருப்பார். கதாபாத்திரங்களுக்கு அணிவிக்கும் ஆடையில் எழுதுபவனின் விருப்ப நிறத்தை நாம் அடையாளம் காணலாம். இப்படி என் எழுத்தைப் படித்தால் என் கேரக்டரை ஓரளவுக்கு கணித்துவிட முடியும்.

ஆனால் ‘சாட்’டில் நிகழ்த்தும் உரையாடலில் இப்படி எதிராளியின் குணாதிசயத்தைப் படித்து விடுதல் முற்றிலும் இயலாத ஒன்று. பரம அ‌யோக்கியனாக இருக்கும் நான், எதிர்முனையிலிருக்கும் பெண்ணைக் கவர, உத்தமனாக என்னை வெளிப்படுத்துக் கொள்ளுவது மிகச் சுலபமாக முடியும். அப்படி வெளிப்படும் முகத்தை நம்பி விளக்கில் வந்து விழும் விட்டில் பூச்சிகளைக் கண்டால் மனம் பதைக்கிறது. அதிலும் ஆண்களைப் பற்றி எனக்குக் கவலையில்லை. எந்தப் பிரச்னையென்றாலும் அதன் வீரியத்தை அதிகம் தாங்க வேண்டியிருப்பது பெண்கள்தான். இப்படி ஏமாறுகிற பெண்களைப் பற்றித்தான் எனக்குள் சிந்தனை அலை புரள்கிறது.

திருமணம் ஆன ஒரு ஆண் தனக்கு அறிமுகமான பெண்ணிடம முதலில் அவள் போட்டோவை அனுப்பச் சொல்ல வேண்டியது, பிறகு ‘டி’ போட்டுப் பேசுதல், அவள் எதிர்ப்புக் காட்டாமலிருந்தால் ‘இரட்டை’ அர்த்தம் வரும் வார்த்தைகளை வீசி, அதற்கும் அவள் இடம் கொடுத்தால் நேரடியாகவே இச்சை வார்த்தைகளை வீசி பெண்களைப் பிடிக்கும் விளையாட்டைக் கண்டால் கொடுங்கோபம் வருகிறது - அதற்கு இடம் கொடுக்கும் பெண்களின் மீது சற்றே அதிகமாக! அதிலும் திருமணமான பெண்கள், குழந்தைகள் உள்ள பெண்கள்கூட இப்படி என்பது தெரியவரும்போது ‘கொலைவெறி’யே வருகிறது. காரணம் கேட்டால் ‘என் கணவன் ரசனையில்லாதவன். இந்த நண்பன் என் படைப்பை என்னமாய் ரசிக்கிறான்’ என்று பதில் வரும்.

அதல்ல விஷயம்... அவன் ரசிப்பது உங்கள் படைப்பையல்ல... .உங்களையே! உங்கள் சிந்தனைகளை, திறமையை வெளிப்படுத்தினால் அவரைப் போல பல நண்பர்கள் ரசிக்கிறோம், பாராட்டுகிறோம் உங்கள் எழுத்தை. அதில் திருப்தியடைய வேண்டியதுதானே நியாயம். கணவன் இல்லாவிட்டால் என்ன, என் திறமையை ரசிக்க இத்தனை பேர் இருக்கிறார்களே என்று நிறைவடைவதை விட்டுவிட்டு, இப்படி இச்சக வார்த்தைகளை வீசும் ஆண்மகனை நம்பி முறைதவறி நடந்தால் பின்விளைவுகள் என்னாகும், தன் குழந்தைகளின் பிற்கால நிலை என்ன என்பதைச் சிறிதுகூட யோசிக்காமல் தன் சுகத்தை மட்டுமே எண்ணுவது ஒன்றாம் நம்பர் அயோக்கியத்தனம்! உங்களை முழுமையாக நம்பி வேலைக்கு அனுப்பும், இணையத்தில் உலாவ அனுமதிக்கும் உங்களின் இல்லறத் துணைக்கு நீங்கள் செய்யும் நம்பிக்கைத் துரோகமல்லவா இது! இதுபோன்ற மனப்போக்கினால் தான் நிறைய விபரீதஙகள் நிகழ்கின்றன.

கணவனைப் புறக்கணித்து, விவாகரத்து வாங்கிவிட்டு, மனதுக்கு(?)ப் பிடித்தவனுடன் இணைவது இந்நாளில் வெகு சுலபம். அல்லது இணையாமலேயே யாருக்கும் தெரியாமல் ரகசிய உறவை வைத்துக் கொள்வது (வைப்பாட்டன்?) கூட சாத்தியம்தான். ஆனால் 50 வயதை நெருங்கினால் காம சிந்தனை தணிந்து உடலும் அதை விரும்பாத காலகட்டத்திலிருந்து இறப்பு வரை துணை வருவது இதுபோன்ற காமத் துணை அல்ல! புனிதமான மாங்கல்யத்தைத் தந்த கணவனும், ரத்தத்தைப் பகிர்ந்து பிறந்திருக்கும் குழந்தைகளும்தான் என்பதை மனதில் நிறுத்திக் கொள்ளுதல் மிக அவசியம்.

‘உனக்கேன் இவ்வளவு அக்கறை? யாருக்குமே இல்லாத அக்கறை?’ என்று நீங்கள் கேட்கலாம். இதற்கு முன்பே பலரும் முகநூல், கூகிள் டாக் போன்ற விஞ்ஞான விஷயங்களினால் ஆண், பெண் உறவுகளில் ஏற்படும் இப்படிப்பட்ட சிககல்களை விரிவாக எழுதி அபாய அறிவிப்பைச் செய்திருக்கிறார்கள். ஒரு ஆண், பெண்ணைக் கவர எப்படியெல்லாம் அஸ்திரங்களைப் பயன்படுத்தக் கூடும் என்பதை இங்கே க்ளிக்கினால் தெளிவாக, விரிவாக எடுத்துரைத்திருப்பதைப் படிக்கலாம்.

என்னைப் பொறுத்தவரை நான் கேள்விப்பட்டவைகளாக மட்டுமே இருந்த இப்படிப்பட்ட அருவருப்பான விஷயங்களை கண்கூடாகப் பார்க்கும் பாக்கியம்(?) வாய்த்தது. ஒரு பெண் என் முகத்தை முகநூலில் பார்த்தும்(!) காதல் பேச்சு பேசத் துவங்கியது. உடனே ந்ட்பு வட்டத்திலிருந்து அதை வெட்டி விட்டேன். அதனாலேயே பெண்களின் மீது நிறைய மதிப்பு வைத்திருக்கிற ஒருவன் என்கிற காரணத்தினால், பெண்களுக்கு ஒரு எச்சரிக்கைச் சங்கை ஊத வேண்டும் என்று விரும்பினேன். இதன் மூலம் ஊதிவிட்டேன்.

  • RSS
  • Delicious
  • Digg
  • Facebook
  • Twitter
  • Linkedin
  • Youtube